[sbu_post_image]

در مقاله زیر می خواهیم شما را با دارو های درمان سیروز کبدی بیشتر آشنا کنیم، با ما همراه باشید. توجه کنید به هیچ وجه داروهای زیر را بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.

پروپرانولول 

این دارو در بیماری های قلبی عروقی و… به کار می رود. مصرف این دارو می تواند در بیماران مبتلا به سیروز کبدی مفید باشد. اثرات داروی درمان در کاهش فشار افزایش یافته ی ورید پورت ثابت شده است. باید توجه داشت که گاهی به دنبال مصرف آن، فشار خون کاهش می یابد و باید دارو را قطع کرد. دارو به صورت قرص های ۱۰ و ۴۰ میلی گرمی است. شایع ترین عوارض مصرف آن تهوع، استفراغ، خستگی، سرگیجه، کاهش ضربان قلب و سردی دست ها و پاها می باشد. میزان و مدت مصرف آن طبق صلاحدید پزشک معالج است.

اسپیرونولاکتون

این دارو جزء داروهای مدر (افزاینده ی حجم ادرار) بوده و در ورم و تجمع آب در شکم بیماران مبتلا به سیروز کبدی به کار می رود. این دارو سریعاً از راه خوراکی جذب می شود. قرص آن به صورت ۲۵ میلی گرم است و از ۲ عدد تا ۱۲ عدد (مطابق دستور پزشک) می توان استفاده کرد. باید توجه داشت که به دنبال مصرف آن در درمان سیروز کبدی اختلال الکترولیتی عارض می شود.

درمان سیروز کبدی با کلشی سین

از این دارو در درمان نقرس (بالا بودن اسید اوریک) استفاده می شود. مورد کاربرد دیگر آن در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کبدیو سیروز کبدی جهت کم کردن فیبروز کبد می باشد. مصرف این دارو ممکن است منجر به تهوع، استفراغ، درد شکمی و اسهال شود. این دارو به صورت یک قرص یک میلی گرمی است. مصرف آن توسط پزشک باید تجویز شود.

گلیسیریزین

داروی گلیسیریزین (Stonger Neo-Minophagen C) که به اختصار SNMC نام گذاشته شده از گیاه شیرین بیان (Licorice) مشتق شده است. علاوه بر اثرات ضدالتهابی و کنترلی سیستم ایمنی، اثرات ضد ویروسی آن نیز علیه چندین نوع ویروس به اثبات رسیده است. داروی گلیسیریزین سالهاست که در ژاپن به منظور درمان اگزما و درماتیت پوستی، کهیر، خارش پوست و استوماتیت دهان مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین با توجه به اثر ضد ویروسی آن، تحقیقات متعددی در خصوص اثر آن در درمان سیروز کبدی و هپاتیت سی انجام گرفته است که نتایج مطلوبی در این خصوص به دست آمده است. در حال حاضر درمان هپاتیت مزمن سی از داروی اینترفرون آلفا به صورت زیر جلدی، هفته ای سه بار و به مدت حداقل ۶ ماه استفاده می گردد که هزینه بالایی نیز دارد و در نهایت حدود ۲۰-۱۵% بیماران پاسخ داده و سطح آنزیم های کبدی آنها پایین می آید. داروی گلیسیریزین می تواند جایگزین مناسبی برای آن باشد، زیرا که طول مدت درمان با گلیسیریزین فقط ۸ هفته بود و از سوی دیگر عوارض آن در مطالعات مختلف در مقایسه با اینترفرون خیلی کمتر بوده است.

سیلیمارین

پزشکان آلمانی در دهه ۱۹۶۰ از دانه های خار علیص (Stilybum Marianum) ماده ای به نام سیلیمارین جدا کردند که مصرف آن می تواند به کاهش آسیب و سیروز کبدی در بسیاری از بیماری های کبدی کمک نماید. تا به حال مطالعات متعددی در لوله های آزمایشگاهی، حیوانات و انسان ها انجام شده است. بیش از دو هزار سال نقش مصرف دانه های این گیاه در درمان بیماری های کبدی شناخته شده است. اثرات مفید سیلیمارین در درمان سیروز کبدی عبارتند از:

۱) این ماده سبب تغییر ساختمان غشای سلول های کبدی به نحوی می شود که آن را در برابر عوامل مضر مقاوم می نماید. این ماده سلول کبدی را در موارد مسمومیت با قارچ های مضر (آمانتیا) و سیروز کبدی حفظ می نماید.

۲) کمک به کبد در دفع سموم خطرناک و در واقع کاهش میزان رادیکال های اکسیژن که مسئول اصلی آسیب کبدی می باشند. این دارو اثرات ضد اکسیداسیون دارد.

۳) تحریک سلول های کبدی در ترمیم آسیب و بازگشت به حالت اولیه.

۴) کمک به هضم چربی.

این دارو در درمان هپاتیت (التهاب کبد ) و همچنین درمان سیروز کبدی به کار می رود و در صورت مصرف این دارو، دوره بیماری کوتاه شده و فرد سریع تر به حالت طبیعی باز می گردد. با مصرف سیلیمارین خطر سنگ سازی در کیسه صفرا کاهش می یابد. از داروی سیلیمارین در درمان موارد کبد چرب نیز استفاده می شود. اشکال مختلفی از این دارو در بازار وجود دارد. حداقل مصرف روزانه ۲۸۰ میلی گرم به صورت منقسم می باشد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” درمان سیروز کبدی ” و ” علایم سیروز کبدی ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه خونریزی گوارشی ناشی از سیروز کبدی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب سیروز کبدی


Tagged with: