[sbu_post_image]

در مواردی که ویروس هپاتیت سی بیش از 6 ماه در بدن فرد مبتلا وجود داشته باشد، و صدمه کبد به وسیله افزایش آنزیم های کبدی و مثبت بودن ازمایش (پی- سی- آر) مشخص شود، به این حالت هپاتیت مزمن گفته می شود. در این حالت آسیب کبدی پیشرفت کرده و در دراز مدت امکان بروز تنبلی کبد یا سیروز کبدی وجود دارد. مطالعات متعددی در بیماران مبتلا به عفونت هپاتیت مزمن نوع سی انجام شده تا سیر بیماری را مشخص نمایند. بر خلاف تصور، علایم سیر بیماری آهسته بوده و در کوتاه مدت بیماران مشکلی ندارند. در برخی مطالعات تا 20 سال پیش از ابتلاء (توجه فرمایید: پس از تشخیص بیماری در فرد که این دو با هم متفاوت است) ناتوانی خاصی پیدا نکرده اند.

عوامل

فاکتورهای فردی مثل سن ابتلاء، جنسیت فرد (مؤنث یا مذکر)، راه ابتلاء، استفاده ی همزمان از الکل، در تعیین سیر هپاتیت مزمن مهم می باشند. نوع ویروس (گونه) نیز یک عامل مهم در شدت بیماری است. متأسفانه دستگاه ایمنی در 85 درصد افراد مبتلا قادر به حذف ویروس در مدت 6 ماه نیست و در نتیجه هپاتیت آنها مزمن می شود. ویروس در خون این افراد به طور دائمی وجود دارد و فقط مقدار آن به طور متناوب تغییر می کند.

هپاتیت مزمن یک بیماری موذی و بی سر و صداست و در اکثر بیماران بدون هیچ علامت و نشانه فیزیکی و با سرعتی بسیار کم پیشرفت می کند. در طول دو دهه انجام نمونه برداری (بیوپسی) از کبد، وضعیت التهاب و شدت آسیب را مشخص می نماید و بر اساس فرمول نودال که مقدار حداکثر آن نمره 22 می باشد، نمره بندی می کنند. در صورت شناسایی فرد مبتلا به این بیماری به دنبال اهداء خون یا آزمایش دوره ای و نداشتن علائم بیماری، می توان نام برده را مبتلا به هپاتیت مزمن تلقی کرد و نیازی به مدت 6 ماه نیست.

راه های پیشگیری

ابتلا به هپاتیت مزمن سی عواقب بدی را به دنبال دارد. با توجه به درمان مشکل و پرهزینه ی آن، مهمترین راه مقابله با این بیماری ،پیشگیری است. متأسفانه تا به حال واکسن مؤثری جهت جلوگیری از ابتلاء به هپاتیت مزمن شناخته نشده است ولی توجه به راه های انتقال آن و جلوگیری از انتشار بیماری مهم است.

مراقبت های لازم جهت پیشگیری از ابتلای دیگران:

1- از وسایلی نظیر ناخن گیر، ریش تراش و مسواک به طور مشترک استفاده نکنید.

2- محل های آلوده به خون به صورت کامل ضدعفونی شوند.

3- زخم های پوستی در افراد مبتلا باید با چسب زخم پوشیده شوند.

4- لازم است سرنگ مورد استفاده جهت تزریق دارو نظیر اینترفرون به شیوه ی مطمئن در سطل آشغال قرار گیرد تا موجب زخمی شدن سایر افراد نشود.

5- هنگام تماس جنسی از کاندوم استفاده کنید (در مورد ضرورت آن اختلاف نظر وجود دارد.)

6- اگر به دندانپزشک مراجعه می کنید، به دلیل تماس ایشان با ترشحات دهان و خون شما امکان ابتلای او وجود دارد و البته امکان انتقال به دیگران (در صورت عدم رعیات نکات بهداشتی در ضدعفونی کردن وسایل) وجود دارد، لذا باید به پزشک ابتلای خود را اطلاع دهید.

توصیه مهم سازمان انتقال خون ایران: مبتلایان به هپاتیت سی از اهداء خون خودداری کنند.

درمان هپاتیت مزمن

پس از تشخیص هپاتیت سی و مراجعه به پزشک متخصص، از بیمار سؤالاتی می شود تا زمان احتمالی ابتلاء به این بیماری مشخص شود. پزشک عوامل گوناگونی از جمله سن، جنس، وضعیت آنزیم های کبدی، وضعیت تکثیر ویروس (توسط آزمون پی- سی- آر) را جهت درمان هپاتیت مزمن در نظر می گیرد. مطمئناً بیمار نیز سؤالات بسیاری در مورد درمان و نتیجه آن دارد که پزشک به آنها پاسخ می دهد. جهت کسب نتیجه بهتر از اقدامات درمانی لازم است بین بیمار و پزشک رابطه مناسبی برقرار شود و پزشک با حوصله به سؤالات بیمار پاسخ دهد.

همه بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن نیاز به درمان ندارند. پس از بررسی های لازم پزشک در مورد درمان یا عدم درمان تصمیم می گیرد. هدف از درمان ضد ویروسی، پاک کردن خون از ویروس و در نتیجه جلوگیری از ایجاد آسیب بیشتر به کبد است. در برخی شرایط شدت ضایعات کبدی بسیار خفیف است. باید در نظر داشت که هزینه های زیاد و عوارض داروهای مصرفی، در درمان همه بیماران را به محدودیت مواجه می سازد. نکته مهم این است که در بسیاری از بیماران عوارض هپاتیت مزمن که همان تنبلی کبد و سرطان کبد است هرگز به وجود نمی آید و به همین دلیل همه بیماران نیاز به درمان ندارند، ولی در پیگیری ممکن است نیاز به درمان هپاتیت مزمن ایجاد شود.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” هپاتیت و التهاب کبد ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مزمن مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب هپاتیت سی


Tagged with: