زخم معده(اولسر پپتیک): درمان یا دارو و تغییر سبک زندگی

زخم معده یا اولسر پپتیک زخمی است که در پوشش معده یا اولین قسمت از روده کوچک (اثنی‌عشر یا دوازدهه) ایجاد می‌شود. چنانچه زخم درون معده ایجاد شده باشد اولسر گاستریک نامیده می‌شود. اگر زخم درون دئودنوم ایجاد شده باشد اولسر دئودنال یا زخم اثنی‌عشر نام دارد. بروز این نوع زخم‌ها در افراد نسبتا شایع می‌باشد.

چه عاملی باعث ایجاد زخم معده می‌شود؟


در گذشته متخصصین مواردی مانند استرس و رژیم غذایی را عامل ایجاد زخم معده می‌دانستند. امروزه محققین بر این باورند که اسید معده و دیگر مایعات گوارشی در ایجاد زخم معده موثرند. این مایعات به پوشش اندام‌های گوارشی آسیب می‌زنند.

دلایل ایجاد زخم معده شامل موارد زیر است :

باکتری اچ.پیلوری (هلیکوباکتر پیلوری)

بیشتر زخم‌ها در اثر عفونت ناشی از باکتری به نام اچ.پیلوری ایجاد می‌شوند. این باکتری به مخاط محافظ پوشش معده و به اولین قسمت از روده کوچک (اثنی‌عشر) آسیب وارد می‌کند. سپس اسید معده از این پوشش عبور می‌کند.

داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی[NSAIDs]

داروهای مُسکن و تب‌بر مانند آسپیرین، ایبوپروفن و ناپروکسن از جمله این داروها هستند. این داروها به مرور زمان به مخاط محافظ پوشش معده آسیب وارد می‌کنند.

علائم زخم معده


علائم زخم معده یا اولسر پپتیک در هر فردی متفاوت هستند. در برخی از موارد زخم معده هیچ گونه علائمی ندارد.

مهم‌ترین نشانه زخم معده  درد مبهم یا سوزاننده در شکم بین استخوان جناغ سینه و ناف می‌باشد. این درد معمولاً در زمان صرف غذا ایجاد شده و ممکن است شخص را شب‌هنگام از خواب بیدار کند. درد می‌تواند از چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد.

درد شکم

درد ناشی از زخم معده می‌تواند از میانه شکم تا گردن، تا پایین ناف و در قسمت کمر هم منتشر شود.

این درد می‌تواند از چند دقیقه تا چند ساعت ادامه داشته باشد و معمولاً چند ساعت پس از غذا خوردن آغاز می‌شود. درد می‌تواند نیمه‌شب شخص را از خواب بیدار کند.

مصرف داروهای مخصوص سوءهاضمه و داروهای ضد اسید می‌تواند درد را موقتاً تسکین دهد. ولی در صورت عدم درمان زخم معده، درد دوباره ایجاد خواهد شد.

علائم دیگر زخم معده

علائم دیگر زخم معده که کمتر شایع هستند عبارتند از :

  • احساس پری پس از خوردن مقدار کمی غذا
  • گاز معده
  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • احساس سیری
  • کاهش وزن
  • مدفوع سیاه یا خونی
  • وجود خون در استفراغ

علائم زخم معده می‌تواند شبیه علائم بیماری‌های دیگر باشد. برای اطمینان از این مساله به پزشک مراجعه کنید.

عوارض زخم معده (اولسر پپتیک)

 

زخم معده در صورت عدم درمان می‌تواند باعث ایجاد عوارض جدی شود.

شایع‌ترین عوارض شامل :

  • خونریزی. با تحلیل ماهیچه‌های معده یا دیواره اثنی‌عشر در اثر زخم معده ، امکان دارد رگ‌های خونی آسیب ببینند. در نتیجه خونریزی ایجاد می‌شود.
  • سوراخ شدن معده. برخی از مواقع زخم معده باعث ایجاد سوراخ در دیواره معده یا اثنی‌عشر می‌شود. در این صورت باکتری و بخشی از غذای هضم شده از سوراخ عبور می‌کنند. در نتیجه عفونت، قرمزی یا ورم (التهاب) ایجاد می‌شود.
  • باریک شدن و گرفتگی (انسداد). اولسرهایی که در قسمت اتصال اثنی‌عشر (دوازدهه) به معده ایجاد می‌شوند باعث ایجاد ورم و زخم می‌شوند. این مساله باعث باریک شدن و حتی گرفتگی دهانه اثنی‌عشر می‌شود. در این صورت غذا نمی‌تواند از معده خارج شود و وارد روده کوچک شود. این حالت باعث استفراغ کردن می‌شود و شخص نمی‌تواند به درستی غذا بخورد.

تشخیص زخم معده


پزشک سابقه بیمار را بررسی کرده و معاینه بدنی انجام می‌دهد. همچنین ممکن است از آزمایش استفاده کند.

آزمایش‌های تصویربرداری برای تشخیص زخم معده عبارتند از :

رادیوگرافی دستگاه گوارش فوقانی یا آزمون بلع باریوم

این آزمایش اندام‌های فوقانی دستگاه گوارش را بررسی می‌کند و به ارزیابی مری، معده و اولین قسمت روده کوچک (اثنی‌عشر) می‌پردازد. به این منظور بیمار مایعی به نام باریم را می‌خورد. باریم باعث می‌شود که اندام‌ها بوسیله اشعه ایکس قابل مشاهده شوند.

EGD یا آندوسکوپی فوقانی دستگاه گوارش

این آزمایش پوشش مری، معده و اثنی‌عشر را بررسی می‌کند. برای این کار از لوله نازک و نورانی به نام آندوسکوپ استفاده می‌شود. این لوله که در انتهای خود دارای یک دوربین است وارد دهان و گلو، مری، معده و اثنی‌عشر می‌شود. پزشک به کمک این وسیله می‌تواند داخل اندام‌ها را ببیند. سپس از بافت نمونه کوچکی گرفته می‌شود و برای وجود باکتری اچ. پیلوری بررسی می‌شود.

آندوسکوپی فوقانی در بیمارستان انجام می‌شود. به این منظر لوله نازک و انعطاف‌پذیر (آندوسکوپ) با دوربینی در انتهای آن وارد دهان و سپس معده و اثنی‌عشر می‌شود.

پیش از انجام آندوسکوپی آرام‌بخش خفیف تزریق شده و گلو بوسیله بی‌حسی موضعی اسپری می‌شود تا  عبور لوله آندوسکوپی ایجاد ناراحتی نکند.

تصویرِ گرفته شده بوسیله دوربین معمولاً وجود زخم را رد یا تأیید می‌کند. همچنین امکان دارد نمونه کوچک بافت از معده یا اثنی‌عشر نیز گرفته شود تا برای وجود باکتری اچ.پیلوری بررسی شود.

آزمایش خون

آزمایش خون به بررسی سلول‌هایی می‌پردازد که با عفونت مبارزه می‌کنند (آنتی‌بادی) تا وجود باکتری اچ.پیلوری در بدن بیمار مشخص شود.

کشت مدفوع

نمونه کوچکی از مدفوع به آزمایشگاه فرستاده می‌شود. پس از 2 یا 3 روز آزمایش نشان‌دهنده وجود یا عدم وجود باکتری اچ.پیلوری خواهد بود.

آزمایش تنفسی اوره

این آزمایش میزان دی‌اکسید کربن در تنفس بیمار را به هنگام بازدم را بررسی می‌کند. بیمار قرص اوره که حاوی مولکول‌های کربن است را مصرف می‌کند. در صورت وجود باکتری اچ.پیلوری، اوره تجزیه شده و به دی‌اکسید کربن تبدیل می‌شود. با تنفس درون یک کیسه، از تنفس بیمار نمونه گرفته می‌شود و سپس به آزمایشگاه ارسال می‌شود. وجود مقدار بیش از حد دی‌اکسید کربن نشان‌دهنده وجود باکتری اچ.پیلوری است.

درمان زخم معده (اولسر پپتیک)


نحوه درمان به نوع زخم معده بستگی دارد. پزشک بسته به علت ایجاد زخم معده، نوع درمان را انتخاب می‌کند.

درمان شامل تغییر در نحوه زندگی، مصرف دارو یا در برخی از موارد جراحی است.

تغییر در نحوه زندگی

این روش شامل موارد زیر می‌باشد :

  • عدم مصرف برخی از غذاهای خاص. بیمار باید مصرف غذاهایی که علائم بیماری را تشدید می‌کنند خودداری کند.
  • قطع مصرف سیگار. سیگار کشیدن مانع بهبود زخم معده می‌شود. همچنین باعث بازگشت بیماری پس از درمان می‌شود.
  • کاهش مصرف الکل و کافئین. این مواد علائم بیماری را تشدید می‌کنند.
  • عدم مصرف داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی. این داروها شامل آسپیرین و ایبوپروفن می‌باشند.

داروهای مورد استفاده در درمان زخم معده

در اکثر موارد داروها باعث بهبود سریع این بیماری می‌شوند. با از بین رفتن باکتری اچ.پیلوری، در بیشتر مواقع زخم معده دوباره ایجاد نخواهد شد. در موارد نادر اگر دارو تاثیری در درمان نداشته باشد از جراحی استفاده می‌شود. در صورتی‌که زخم معده باعث ایجاد عارضه‌های دیگر شود نیز امکان دارد از جراحی استفاده شود.

مصرف آنتی‌بیوتیک

در صورت وجود عفونت باکتری اچ.پیلوری، معمولاً از یک دوره درمانی شامل دو نوع آنتی‌بیوتیک استفاده می‌شود که بایستی دو بار در روز برای مدت یک هفته مصرف شوند.

بیشتر از آنتی‌بیوتیک‌هایی مانند آموکسی‌سیلین، کلاریترومایسین و مترونیدازول استفاده می‌شود.

عوارض جانبی این آنتی‌بیوتیک‌ها معمولاً خفیف است و شامل موارد زیر می‌باشد :

  • حالت تهوع
  • اسهال
  • احساس طعم فلز در دهان

4 هفته پس از پایان دوره آنتی‌بیوتیک برای بررسی وجود باکتری اچ.پیلوری در معده دوباره آزمایش انجام خواهد شد.

در صورت وجود باکتری، مجدداً یک دوره درمان دیگر با استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های متفاوت انجام خواهد شد.

مهارکننده‌های پمپ پروتون (PPIs)

مهارکننده‌های پمپ پروتون با کاهش مقدار اسید تولیدی بوسیله معده، باعث بهبود عارضه می‌شوند.  این داروها معمولاً برای مدت 4 تا 8 هفته تجویز می‌شوند.

امپرازول، پنتاپرازول و لانزوپرازول بیشترین مورد استفاده برای درمان زخم معده را دارند.

عوارض جانبی این داروها معمولاً خفیف است و شامل موارد زیر است :

  • سردرد
  • اسهال یا یبوست
  • حالت تهوع
  • درد شکم
  • سرگیجه
  • راش پوستی

این عوارض پس از پایان درمان رفع خواهند شد.

داروهای آنتاگونیست گیرندهٔ (H2)

مانند داروهای PPIs، داروهای آنتاگونیست نیز اسید تولیدی معده را کاهش می‌دهند.

داروی رانیتیدین در میان آنتاگونیست‌های گیرنده H2 برای درمان زخم معده بیشترین مورد استفاده را دارد.

عوارض جانبی غیرمتداول هستند ولی شامل موارد زیر می‌باشند :

  • اسهال
  • سردرد
  • سرگیجه
  • راش پوستی

داروهای ضد اسید و آلژینات

ممکن است ساعت‌ها زمان صرف شود تا داروهای ذکر شده در بالا اثر کنند. بنابراین امکان دارد پزشک داروهای ضد اسید اضافی برای خنثی کردن اسید معده تجویز کند تا علائم سریعاً ولی برای کوتاه‌مدت تسکین پیدا کنند.

برخی از داروهای ضد اسید حاوی ماده‌ای به نام آلژینات هستند که لایه محافظی روی پوشش معده ایجاد می‌کند.

این داروها بدون تجویز پزشک قابل خرید هستند. پزشک داروساز می‌تواند در مورد انتخاب مناسب‌ترین نوع دارو به بیمار کمک کند.

داروهای ضد اسید را می‌توان زمان بروز علائم و یا زمان صرف غذا و یا موقع خواب مصرف نمود.

بهتر است داروهای ضد اسید حاوی آلژینات پس از غذا مصرف شوند.

عوارض جانبی این داروها معمولاً خفیف است و شامل موارد زیر است :

بررسی مصرف داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی

اگر زخم معده در اثر مصرف داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی ایجاد شود، پزشک مصرف این داروها توسط بیمار را مجددا ارزیابی خواهد کرد.

امکان دارد پزشک به بیمار توصیه کند که از داروی مُسکن دیگری که بر ایجاد زخم معده اثری ندارد استفاده کند، مانند پاراستامول.

برخی از مواقع نوع دیگری از داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی به نام مهارکننده COX-2  که با مصرف آن احتمال ایجاد زخم معده کمتر است تجویز می‌شود.

چنانچه بیمار از آسپیرین با دوز پایین (که یک داروی ضدالتهاب غیر استروئیدی است) برای کاهش خطر لخته شدن خون استفاده می‌کند، پزشک نظر خود را در مورد ادامه یا قطع مصرف این دارو به بیمار اعلام خواهد کرد.

چنانچه بیمار نیاز به ادامه مصرف آسپیرین با دوز پایین دارد، درمان بلندمدت با مهارکننده پمپ پروتون یا گیرنده H2 همراه با آسپیرین برای جلوگیری از ایجاد مجدد زخم معده تجویز خواهد شد.

اطلاع از خطرات احتمالی مرتبط با استفاده مداوم از داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی اهمیت زیادی دارد. چرا که با مصرف این داروها احتمال بروز مجدد زخم معده و ایجاد عوارض جدی مانند خونریزی داخلی وجود دارد.


پولیپ معده

پولیپ معده و درمان با جراحی وعلت ، علائم و نشانه ها

معده یک ارگان مهم در دستگاه گوارش بدن است. معده نیز مانند دیگر اعضای بدن تحت تأثیر اختلالات خاصی قرار می‌گیرد. یکی از این اختلالات وجود پولیپ‌ها در معده است. پولیپ یک ضایعه غیرطبیعی ناشی از غشای مخاطی است که روی دیواره داخلی معده تشکیل می‌شود. معمولاً پولیپ معده علامتی ندارد و قابل‌مشاهده نیست و در اغلب موارد، زمانی که پزشک برای بررسی سایر اختلالات مربوط به معده، شما را معاینه می‌کند، مشخص می‌شود. این بیماری نادر است و می‌توان آن را با روشی به نام آندوسکوپی قسمت فوقانی دستگاه گوارش که در آن پوشش داخلی معده مورد بررسی قرار می‌گیرد، تشخیص داد.

پولیپ‌هایی که باعث بروز علائمی در بدن می‌شوند نیاز به درمان دارند. پولیپ‌هایی که خطر سرطان دارند، قابل ‌مشاهده خواهند بود اما ممکن است نیازی به برداشتن آنها نباشد؛ این نوع پولیپ‌ها را شاید بتوان با دارو و یا عمل جراحی مدیریت کرد.

انواع پولیپ معده


پولیپ‌های معده را می‌توان با توجه به اندازه و شدت علائم آنها دسته‌بندی کرد.

شایع‌ترین پولیپ معده، پولیپ هیپرپالستیک است که یک خوشه کوچک از غدد بزرگ است؛ این پولیپ در واکنش به التهاب پوشش داخلی دستگاه گوارش، توسعه پیدا می‌کند. پولیپ هیپرپالستیک می‌تواند با یک ساقه به دیواره یا اندومتریوم معده متصل شده باشد (پایه‌دار) و یا بدون ساقه متصل شده باشد (بدون پایه).

پولیپ دیگر، پولیپ غده فوندوس است که در قسمت فوقانی معده یا فوندوس واقع شده است. ماهیت این پولیپ خوش‌خیم و غیر سرطانی است.

نوع سوم پولیپ‌ها، پولیپ التهابی است که در محل اتصال معده و روده کوچک رشد می‌کند.

خطرناک‌ترین و بدخیم‌ترین پولیپ، پولیپ آدنوماتوز است. این پولیپ‌ها با پایه یا بدون پایه هستند و در حفره‌ها (آنتروم) یافت می‌شوند. ماهیت این نوع پولیپ‌ها سرطانی است و می‌توانند تا اندازه 4 سانتی‌متر در قطر رشد کنند. حضور پولیپ آدنوماتوز می‌تواند نشانه‌ای از سرطان معده باشد.

علل ایجاد پولیپ معده


دلیل اصلی ایجاد پولیپ معده، حضور یک نوع باکتری خاص به نام هلیکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori) که در اختصار به آن اچ پیلوری (H. pylori) می‌گویند، است. این باکتری به عنوان دلیل زخم معده نیز شناخته می‌شود. اگر چه این باکتری باعث ایجاد مشکلی نمی‌شود، اما می‌تواند باعث ایجاد عفونت و التهاب پوشش داخلی دستگاه گوارش شود. یکی دیگر از عوامل ایجاد کننده پولیپ معده، واکنش‌های خود ایمنی هستند (که در آن سیستم ایمنی بدن در برابر بافت‌ها و مواد موجود در بدن بیش‌فعال می‌شود) که منجر به کمبود ویتامین B12 می‌شوند.

علائم پولیپ معده


علائم پولیپ معده با توجه به اندازه و شدت زائده متفاوت هستند. علائم تنها می‌توانند بعد از اینکه اندازه پولیپ بزرگ شد، مشخص شوند. در ادامه چند نشانه آورده شده است که وجود این زائده غیرطبیعی در معده را نشان می‌دهند.

ممکن است افزایش اندازه و تعداد پولیپ‌ها باعث ناراحتی عمومی و درد در ناحیه شکم شود. همچنان که اندازه پولیپ بزرگ می‌شود، امکان دارد شکم حالت برآمدگی پیدا کند و در هنگام لمس کردن آن از درد تیر بکشد.

از آنجا که پولیپ‌ها در دستگاه گوارش رشد می‌کنند، ممکن است یک فرد مبتلا به پولیپ احساس پُری معده و خستگی داشته باشد.

وجود خون در مدفوع به علت خونریزی داخلی، نشانه حضور پولیپ در معده است. در صورتی که پولیپ شدید و آلوده باشد و باعث خونریزی شود، ممکن است مدفوع تیره رنگ یا مانند قیر شود.

تهوع و استفراغ نیز نشانه‌های رشد پولیپ‌ها یا ضایعاتی در معده هستند.

برخی دیگر از علائم این ضایعات عروقی در غشای مخاطی معده عبارتند از یبوست، از دست دادن اشتها، گرفتگی‌های دردناک در ناحیه شکم و… .

عوامل خطر


عواملی که باعث افزایش احتمال بروز پولیپ معده می‌شوند، عبارتند از:

  • سن. پولیپ معده بین افراد نیمه بزرگ‌سال تا اواخر سن بزرگ‌سالی شایع‌تر است.
  • عفونت باکتریایی معده. باکتری اچ پیلوری یک علت شایع برای التهاب (گاستریت) معده است که منجر به پولیپ‌های هیپرپالستیک و آدنوم می‌شود.
  • پولیپ آدنوماتوز فامیلی. این سندروم ارثی نادر است و باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ و بیماری‌های دیگر ازجمله پولیپ معده می‌شود.
  • برخی از داروها. استفاده طولانی مدت از مهارکننده‌های پمپ پروتن (داروهایی که برای درمان بیماری‌های رفلاکس معده استفاده می‌شوند) باعث ایجاد پولیپ‌های غده فوندوس می‌شوند.

تشخیص


بسیاری از اوقات، افراد تمایل دارند این مشکل معده خود را نادیده بگیرند، زیرا این بیماری در مراحل اولیه خود هیچ‌گونه علائم و درد و ناراحتی نشان نمی‌دهد. فرد تنها زمانی متوجه پولیپ معده می‌شود که پولیپ‌ها بزرگ‌تر شده باشند و باعث درد و ناراحتی شوند.

درمان پولیپ معده


شدت پولیپ معده با آندوسکوپی و انجام یک بیوپسی معین می‌شود. بیوپسی روشی است که در آن یک بافت کوچک از منطقه آلوده برداشته و آزمایش می‌شود. برای درمان این بیماری دو روش وجود دارد که عبارتند از مصرف دارو و عمل جراحی.

داروهای آنتی‌باکتریال و آنتی‌بیوتیک

در صورتی که پولیپ ناشی از وجود باکتری اچ‌پیلوری باشد، ممکن است پزشک داروهای آنتی‌باکتریال و آنتی‌بیوتیک را برای شما تجویز کند تا باکتری‌های معده از بین بروند.

عمل جراحی (پولیپکتومی)

روش درمانی دیگر، عمل جراحی و برداشت پولیپ است. این روش با نام پولیپکتومی شناخته می‌شود و یک عمل جراحی با حداقل تهاجم است. در این عمل جراحی، ضایعه از پایه برداشته می‌شود؛ این کار با ابزار خاصی انجام می‌شود که پولیپ‌ها را از غشای مخاطی بیرون می‌کشد.

بعد از عمل جراحی

بعد از برداشت پولیپ، یک عملیات حرارتی روی محل‌های مورد نظر اعمال می‌شود تا جریان خون دوباره به گردش درآید. بیمار با مصرف داروهای تجویزشده، رعایت رژیم غذایی مناسب و عمل به دستورات پزشک می‌تواند به فعالیت‌های عادی روزانه خود بازگردد. در صورتی که احتمال عفونت در معده وجود داشته باشد، ممکن است پولیپ‌ها دوباره ظاهر شوند.

پیشگیری


به منظور پیشگیری از ایجاد پولیپ معده، باید هر ساله تحت معاینه کامل معده قرار گرفت. علاوه بر این برای تقویت مراقبت از خود سعی کنید معده را با غذا و نوشیدنی سنگین نکنید.


سنگ کیسه صفرا

سنگ کیسه صفرا علت، علائم و درمان با جراحی باز و لاپاراسکوپی

سنگ کیسه‌ی صفرا سنگ‌های جامدی هستند که در کیسه‌ی صفرا و کبد پدید می‌آیند. این سنگ‌ها از ترکیبات مختلف صفرا که توسط کبد تولید می‌شوند، بوجود می‌آیند. این ترکیبات شامل نمک‌های صفراوی و کلسترول هستند. سنگ‌های کیسه‌ی صفرا می‌توانند دارای ابعاد و تعداد مختلفی باشند. غالباً چندین سنگ کوچک با اندازه‌ی حدود ۵/۰ سانتی‌متر در کیسه‌ی صفرا وجود دارد. با این حال گاهی اوقات ممکن است یک سنگ بسیار بزرگ با قطر تا ۵ سانتی‌متر یا صدها سنگ کوچک با اندازه‌ی یک دانه شن وجود داشته باشد.

انواع سنگ کیسه‌ی صفرا


  • سنگ‌های کلسترولی
  • سنگ‌های رنگدانه‌ای
  • سنگ‌های مختلط – رایج‌ترین نوع. این سنگ‌ها متشکل از کلسترول و نمک هستند.

دلایل


سنگ‌های کیسه‌ی صفرا ممکن است زمانی که یک اختلال و ناهنجاری در اجزای تشکیل‌دهنده‌ی صفرا وجود دارد، ایجاد شوند. در صورتی که مقدار زیادی کلسترول وجود داشته باشد سنگ از نوع کلسترولی می‌تواند شکل بگیرد. هر چند در بیشتر موارد دلیل مشخصی برای شکل‌گیری سنگ وجود ندارد، با این حال ممکن است یک گرایش ژنتیکی در تشکیل سنگ کیسه‌ی صفرا وجود داشته باشد.

علائم و نشانه‌ها


سنگ‌های صفراوی خاموش

حدود ۷۰ درصد از افراد مبتلا به سنگ کیسه‌ی صفرا دارای علائم قابل توجهی نیستند و اغلب از وجود آن بی‌اطلاع می‌باشند. سنگ کیسه‌ی صفرا ممکن است تنها در حین معایناتی برای مشکلات دیگر یافت شود. به همین دلیل گاهی اوقات به آنها سنگ‌های صفراوی خاموش گفته می‌شود.

سنگ‌های صفراوی علامتیسنگ‌های صفراوی علامتی

علائم سنگ‌های کیسه‌ی صفرا معمولاً زمانی بروز پیدا می‌کنند که یک سنگ در یکی از مجاری (لوله‌ها) که صفرا را از کیسه‌ی صفرا جابه‌جا می‌کند، قرار بگیرد (این مجاری شامل مجرای سیستیک و مجاری صفراوی می‌باشند).

شایع‌ترین علامت سنگ کیسه‌ی صفرا تحت عنوان کولیک صفراوی شناخته می‌شود که به عنوان دردی تعریف می‌گردد که:

  • در قسمت بالا یا وسط شکم احساس می‌شود و ممکن است تا ناحیه‌ی کمر، بین تیغه‌های شانه یا شانه‌ی سمت راست امتداد پیدا کند.
  • اغلب بطور ناگهانی ظاهر می‌شود، به سرعت افزایش پیدا می‌کند و ممکن است از چند دقیقه تا چند ساعت ادامه داشته باشد.
  • ممکن است شدت آن متوسط تا شدید باشد.

کولیک صفراوی معمولاً زمانی ایجاد می‌شود که سنگ کیسه‌ی صفرا حرکت کرده و موجب رفع انسداد مجاری صفراوی می‌گردد و در نتیجه بر کیسه‌ی صفرا فشار وارد می‌کند. در صورتی که مجرا مسدود بماند ممکن است عوارضی رخ دهد.

حمله‌های کولیک صفراوی معمولاً عودکننده (تکرار شونده) می‌باشند. این حمله‌ها اغلب بعد از یک وعده‌ی غذایی چرب رخ می‌دهند، زیرا مصرف چربی موجب تحریک کیسه‌ی صفرا برای فشار بر صفرای ذخیره‌شده و حرکت آن به داخل روده‌ی کوچک جهت تسهیل هضم می‌شود.

علائمی از جمله آروغ زدن، عدم هضم چربی و سوء هاضمه معمولاً در اثر سنگ‌های کیسه‌ی صفرا ایجاد نمی‌شوند و با برداشتن آنها بهبود پیدا نمی‌کنند.

علائمی که نیازمند توجه فوری هستند

علائم و نشانه‌های سنگ‌های صفراوی که نیازمند توجه فوری پزشکی هستند عبارتند از:

  • تب، تعریق و لرز
  • درد مداوم و شدید در ناحیه‌ی شکم که بیشتر از چند ساعت ادامه پیدا می‌کند.
  • درد شکم که به قدری شدید است که نمی‌توانید بی‌حرکت بنشینید.
  • حالت تهوع و استفراغ در اثر درد شکم
  • یرقان – زرد شدن پوست یا سفیدی چشم‌ها

این علائم و نشانه‌ها می‌توانند حاکی از عوارض جدی سنگ کیسه‌ی صفرا باشند.

تب و درد شدید شکم (با یا بدون تهوع و استفراغ) که بعد از چند ساعت بهبود پیدا نمی‌کند ممکن است نشان‌دهنده‌ی عفونت یا التهاب موارد زیر باشد:

علائمی که نیازمند توجه فوری هستند

  • کیسه‌ی صفرا (وضعیتی تحت عنوان کوله‌سیستیت)
  • مجرای صفرا (کلانژیت)
  • لوزالمعده (پانکراتیت)
  • لوزالمعده یک غده‌ی گوارشی در کنار کیسه‌ی صفرا است که انسولین و آنزیم‌های گوارشی تولید می‌کند. آنزیم‌های گوارشی از طریق همان دهانه‌ی مجرای صفرا به طرف روده‌ی کوچک گردش پیدا می‌کنند، بنابراین می‌توانند تحت تاثیر سنگ صفراوی قرار بگیرند.
  • یرقان زمانی اتفاق می‌افتد که مجرای اصلی صفرا مسدود شده و منجر به تجمع ماده‌ای به نام بیلی‌روبین در جریان خون می‌گردد. یرقان می‌تواند نشانه‌ای از کلانژیت باشد.
  • در صورتی که هر یک از این علائم جدی را دارید باید فوراً تحت مراقبت پزشکی قرار بگیرید.

علائم و نشانه‌های سنگ‌های صفراوی-min

تشخیص


بیشتر معاینات برای سنگ کیسه‌ی صفرا از طریق سونوگرافی انجام می‌شود. این آزمایش معمولاً جهت تشخیص انواع سنگ‌های صفراوی نسبتاً دقیق است.

ممکن است پزشک چندین آزمایش خون را برای تشخیص اینکه آیا کیسه‌ی صفرا ملتهب شده است یا نشانه‌ای از بروز یرقان وجود دارد، تجویز نماید.

در صورتی که پزشک مشکوک باشد که مشکل سنگ کیسه‌ی صفرا نمی‌باشد بلکه ممکن است زخم معده یا رفلکس اسید باشد، دستور به انجام آزمایش گاستروسکوپی می‌دهد.

اگر پزشک نیاز به اطلاعات بیشتر درباره‌ی آناتومی کیسه‌ی صفرا، اتصالات آن و موقعیت سنگ‌ها داشته باشد، آخرین بررسی که ممکن است در نظر گرفته شود اسکن MRI از کیسه‌ی صفرا و کبد است. به این آزمایش MCRP (کلانژيوپانکراتوگرافي با رزونانس مغناطيسي) گفته می‌شود.

آیا تمام سنگ‌های کیسه‌ی صفرا نیاز به جراحی دارند؟


در صورتی که سنگ‌های کیسه‌ی صفرا شروع به نشان دادن علائمی چون درد نمایند، این احتمال وجود دارد که این علائم در آینده ادامه پیدا کرده و حتی بدتر شوند و خطر عوارض شدیدتری چون یرقان و پانکراتیت (التهاب لوزالمعده) نیز وجود دارد. به همین دلیل پزشک توصیه می‌کند که عمل جراحی برداشتن کیسه‌ی صفرا را انجام دهید. به این عمل کوله‌سیستکتومی گفته می‌شود.

در صورتی که وجود سنگ کیسه‌ی صفرا توسط اسکن تشخیص داده شود اما هیچگونه علائمی وجود نداشته باشد، یا پزشک گمان می‌کند که علائمی که وجود دارند مربوط به مشکل دیگری مانند زخم معده هستند، نیازی به عمل جراحی نیست. سنگ کیسه‌ی صفرای بدون علامت با احتمال زیاد در همین حالت باقی می‌ماند و در طول زندگی بیمار مشکلی ایجاد نمی‌کند. در این شرایط پیش‌بینی می‌شود که خطرات بسیار کم جراحی همچنان بیشتر از خطرات باقی گذاشتن کیسه‌ی صفرا در جای خود است. بنابراین در این موارد، جراحی توصیه نمی‌شود.

درمان پزشکی برای رفع سنگ کیسه‌ صفرا


دارویی برای کمک به پیشگیری از شکل گرفتن سنگ‌های کیسه‌ صفرا وجود دارد که در واقع موجب کاهش اندازه‌ی برخی سنگ‌ها نیز می‌شود. این دارو از گذشته برای بیماران سالخورده که آمادگی داروی بیهوشی را ندارند، مورد استفاده قرار می‌گرفته است. بنابراین در حال حاضر موثر بودن درمان پزشکی برای سنگ کیسه‌ صفرا ثابت نشده است، هر چند طب پیشگیری برای جلوگیری از ایجاد سنگ‌ها ممکن است برای برخی بیماران مفید باشد.

جراحی کیسه‌ی صفرا


برداشتن کیسه‌ی صفرا از طریق لاپاراسکوپی

در این روش از ابزار مخصوصی برای برداشتن کیسه‌ صفرا استفاده می‌شود. روش‌های لاپاراسکوپی نسبت به تکنیک‌های سنتی جراحی کمتر تهاجمی هستند که به معنی وجود برش‌های کوچک‌تر، درد کمتر بعد از عمل و دوره‌ی بهبودی کوتاه‌تر برای بیماران است. تیم پزشکی ما بر اساس نوع و شدت بیماری و شرح‌ حال پزشکی شما از جمله انجام جراحی‌های ناحیه‌ شکم مشخص خواهد کرد که آیا شما کاندید مناسبی برای جراحی لاپاراسکوپی هستید یا خیر.

جراحی باز برداشتن کیسه‌ صفرا

شکل سنتی جراحی کیسه‌ صفرا امروزه کمتر استفاده می‌شود اما همچنان روش توصیه شده برای افراد با بیماری شدید کیسه‌ صفرا یا دارای زخم ناشی از جراحی‌های قبلی می‌باشد. روش باز شامل یک برش بزرگ‌تر برای رسیدن به کیسه‌ی صفرا و برداشتن آن است. این جراحی مانند سایر روش‌های برداشتن کیسه‌ی صفرا دارای نرخ موفقیت بالایی است اما نیاز به دوره‌ی بهبودی طولانی‌تری دارد.

خطرات عدم انجام عمل جراحی


اگر یک بیمار مبتلا به سنگ‌های صفراوی دارای علامت باشد در این صورت احتمالاً سنگ‌ها در آینده باعث مشکل می‌شوند. خطرات احتمالی چون حمله‌های بیشتر کولیک صفراوی و یا کوله‌سیستیت حاد که درد در بالای شکم رخ می‌دهد، وجود دارد. همچنین خطرات بالقوه‌ای از جمله یرقان همراه با عفونت در کبد یا پانکراتیت حاد که گاهی اوقات می‌تواند تهدیدکننده‌ی زندگی باشد وجود دارد.


عمل لاپاراسکوپی:جراحی کم تهاجمی با بهبود سریع تر و زخم‌های کمتر

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

لاپاروسکوپی نوعی جراحی است که از برش‌های کوچکتر از حد انتظار استفاده می‌کند. این فرآیند، نام خود را از لاپارسکوپ می‌گیرد، ابزار بلند و باریکی که دارای یک دوربین ویدئویی کوچک و چراغی در انتهای خود می‌باشد. هنگامی که جراح آن را از طریق برش کوچکی به داخل بدن شما وارد می‌کند، می‌تواند به یک صفحه مانیتور نگاه کند و ببیند چه اتفاقی در حال رخ دادن است. بدون این ابزارها، پزشکان باید برش‌های بسیار بزرگتری ایجاد کنند. این روش همچنین به معنی ایجاد برش کمتر می‌باشد. نتایج به رویکرد انجام شده و چیزی که یافت می‌شود، بستگی دارد. در اغلب موارد، افراد به سرعت و با کمترین درد و ناراحتی بهبود می‌یابند زیرا فقط برش‌های کوچکی دارند که باید برطرف شوند.

[/vc_column_text][vc_tta_accordion color=”green” c_align=”right” c_position=”right” active_section=”1″][vc_tta_section title=”چه کسانی باید سراغ عمل جراحی لاپاراسکوپی بروند؟” tab_id=”1534348097754-88ad0669-f2f0″][vc_column_text]

جراحی لاپاروسکوپی به بیماران داوطلب اجازه می‌دهد تا برخی از خطرات و ناراحتی‌های معمول مربوط به یک عمل باز استاندارد را به حداقل برسانند. جراحی لاپاروسکوپی به طور معمول با استفاده از 3 یا 4 برش به اندازه نیم اینچ و یا با یک برش یک اینچی انجام می‌شود و از ایجاد برش‌های بزرگ در بیماران جلوگیری می‌کند. به طور کلی، اکثر بیماران واجد شرایط جراحی لاپاروسکوپی هستند. در موارد نادر این رویکرد ممکن است امکان پذیر نباشد. به عنوان مثال، افرادی که قبلا سابقه جراحی اساسی پروستات دارند، متقاضی مناسبی برای جراحی ترمیمی لاپاروسکوپی فتق کشاله ران نخواهند بود. به طور مشابه، افرادی که دارای بافت اسکار داخل شکمی بیش از حد در اثر عمل‌های متعدد پیشین هستند، ممکن است متقاضی مناسبی برای عمل جراحی حداقل تهاجمی نباشند. حتی در این موارد، متخصص شما تمام تلاش خود را می‌کند تا عمل جراحی شما به شیوه حداقل تهاجمی انجام شود.

[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”ارتباط با ما” tab_id=”1534348097796-6782559e-8211″][vc_column_text]

شما می‌توانید برای انجام لاپاراسکوپی موفقیت آمیز و بدون عوارض به  کلینیک تخصصی دکتر رضا دوست مراجعه کنید. برای دریافت اطلاعات بیشتر و دریافت نوبت با شماره‌های زیر تماس بگیرید.

021-88931392
021-22908154
021-22260452

[/vc_column_text][/vc_tta_section][/vc_tta_accordion][vc_column_text]

مزیت‌های عمل لاپاراسکوپی


انجام این روش دارای مزایای متعددی در مقایسه با جراحی معمول است. از آن جا که این عمل شامل برش‌های کمتری می‌باشد:

  • جای زخم‌های کوچکتری دارید
  • سریعتر از بیمارستان مرخص می‌شوید.
  • در حین بهبودی زخم‌ها، درد کمتری احساس خواهید کرد و سریع‌تر بهبود می‌یابند.
  • زودتر به فعالیت‌های عادی خود بازمی‌گردید
  • ممکن است زخم‌های داخلی کمتری داشته باشید.

چرا لاپاراسکوپی انجام می‌شود؟


ابزار و تکنیک‌های لاپاروسکوپی برای انواع فرآیندها، از جمله جراحی زانو و شانه استفاده می‌شوند. در حال حاضر جراحی‌هایی که اغلب به صورت لاپاروسکوپی انجام می‌شوند، شامل موارد زیر می‌باشند:

  • حذف اندام‌های بیمار مانند کیسه صفرا یا آپاندیس
  • برداشتن یا ترمیم قسمت‌های بیمار روده بزرگ یا معده (سیستم گوارش)
  • برداشتن یا ترمیم مثانه، حالب و کلیه‌ها (سیستم ادراری)
  • برداشتن یا ترمیم اندام‌های تولید مثل زنان، مانند رحم و لوله‌های فالوپ
  • بستن لوله‌های رحمی
  • برداشتن طحال
  • روش‌های کاهش وزن، مانند بای پس معده
  • ترمیم فتق
  • برای مشاهده کبد و پانکراس جهت بررسی وجود تومورهای سرطانی
  • مشاهده علائم بیماری شکمی که تشخیص آن دشوار است (جراحی اکتشافی)
  • برای مشاهده تومور در معده
  • برای بررسی منشا درد شکمی یا برداشتن بافت اسکار
  • برای یافتن منبع خونریزی داخلی و تجمع مایعات در صورتی که بیمار فشار خون طبیعی داشته باشد.
  • برای مشاهده آسیب‌های پس از ضربه یا تصادف

آمادگی برای لاپاراسکوپی


اگر سوالی در مورد عمل لاپاراسکوپی دارید در این قسمت کلیک کنید.

همانند هر عمل جراحی، خوردن و آشامیدن هشت ساعت‌ها قبل از عمل ممنوع می‌باشد، مگر اینکه جراحی به صورت اورژانسی انجام شود. از بیمار خواسته می‌شود که فرم رضایت نامه را امضا کند که در آن در مورد فرآیند و خطرات آن گفته شده است. بیماران باید بدانند که جراح در طی فرآیند چه کاری انجام می‌دهد و پاسخ سوالات خود را دریافت کنند. بیهوشی عمومی صورت می‌گیرد، بدین معنی که بیمار در طی فرآیند خواب است. قبل از آن، متخصص بیهوشی با هر بیمار درباره هر گونه آلرژی دارویی صحبت می‌کند. برای جراحی‌های سرپایی، فرد دیگری باید همراه بیمار بیاید تا او را بعد از جراحی به خانه بازگرداند. به بیماران گفته می‌شود که جواهرات یا اقلام گرانبها همراه خود نداشته باشند. بیمارانی که برای عمل لاپاراسکوپی اقدام می‌کنند، باید چند روز قبل از انجام این روش با پزشک خود صحبت کنند تا اطلاع پیدا کنند آیا باید داروهای فعلی خود را مصرف کنند یا خیر. این امر مخصوصا برای افرادی مهم است که آسپرین، رقیق کننده‌های خون یا مکمل‌های گیاهی خاصی مصرف می‌کنند که می‌توانند لخته شدن خون را سخت‌تر نمایند.

در طول لاپاراسکوپی


در لاپاراسکوپی، دستگاه‌های کوچک فیبر نوری از طریق برش‌های جراحی کوچکی وارد بدن می‌شوند (بنابراین نام آن “کیهول به معنی حفره کلیدی” می‌باشد). ممکن است فرد یک یا چند برش کوچک داشته باشد. یک دوربین فیلمبرداری به داخل سوراخ وارد می‌شود، که جراحی که با ابزارها کار می‌کند را هدایت می‌نماید. گاهی اوقات تنها یک برش استفاده می‌شود و همه ابزارها در آن قرار می‌گیرند. این عمل، جراحی لاپاروسکوپی تک برشی یا SILS نامیده می‌شود. در انتهای این ابزارها، دستگاه‌هایی مانند قیچی، بست جراحی، تیغ جراحی و بخیه وجود دارد. لاپاروسکوپی شکم شامل مراحل زیر می‌باشد:

  • هنگامی که بیمار بیهوش است، جراح یک برش کوچک در نزدیکی یا داخل ناف ایجاد می‌کند و لوله نازک و توخالی به نام تروکار را در آن قرار می‌دهد. لوله از داخل شکم به خارج گسترش می‌یابد.
  • گاز دی اکسید کربن به داخل شکم تزریق می‌شود تا منبسط شود و فضای بیشتری برای مشاهده اندام‌ها به پزشک ارائه دهد.
  • لاپاراسکوپ، ابزار پزشکی با نور با شدت بالا و دوربین بسیار کوچک، از طریق تروکار به داخل شکمی وارد می‌شود. جراح یک تصویر بزرگ از دوربین را بر روی صفحه تلویزیون موجود در اتاق عمل مشاهده می‌کند.
  • ابزارهای دیگر به برش‌های کوچک وارد می‌شوند. جراح این ابزارها را دستکاری می‌کند تا فرآیند را انجام دهد، و ممکن است شامل برداشتن یک عضو، گرفتن یک نمونه از بافت، و یا ترمیم یک اندام باشد.
  • هنگامی که عمل جراحی به پایان رسید، جراح ابزارها را خارج می‌کند.
  • برش‌ها محکم بخیه می‌شوند و پانسمانی روی آن‌ها قرار می‌گیرد. برش‌های بسیار کوچک ممکن است نیاز به بخیه نداشته باشند، فقط بست‌های کوچکی زده می‌شود و نوار استریل روی آن گذاشته می‌شود.
  • بیمار در طول عمل بیهوش است و هیچ چیزی را احساس نمی‌کند.

پس از لاپاراسکوپی


اگر این روش برای تشخیص یک بیماری یا برای مشاهده یک اندام بیمار انجام شود، بیمار برای دریافت نتایج جراحی اکتشافی با پزشک ملاقات خواهد کرد. برای سایر فرآیندها، توصیه پزشک خود را دنبال کنید. از بلند کردن اجسام سنگین یا فعالیت شدید تا زمان بهبودی کامل اجتناب کنید.

  • کمی درد و یا تپش در محل برش‌های کوچکی که ایجاد می‌شوند، محتمل است. ممکن است پزشک یک داروی مسکن تجویزی یا بدون نسخه توصیه کند.
  • اگر از بخیه استفاده شود، مراجعه بعدی برای کشیدن بخیه‌ها ممکن است یک یا دو هفته بعد به صورت توصیه شده برنامه ریزی گردد.
  • گاهی اوقات گاز دی اکسید کربن می‌تواند دباعث رد شانه بعد از این عمل شود. بعضی از اعصاب مشترکی که به شانه می‌رسند در دیافراگم قرار دارند و گاز ممکن است دیافراگم را تحریک کند. درد در طول زمان از بین می‌رود.
  • فشار گاز ممکن است احساس نیاز به ادرار کردن بیشتر و فوریت ادرار را ایجاد نماید. این احساس با گذشت زمان از بین می رود.
  • پزشک زمان مناسب برای خوردن و آشامیدن را تعیین خواهد کرد.
  • هنگامی که فرد به اندازه کافی بهبود می یابد، می‌تواند به خانه بازگردد. فرد دیگری باید رانندگی کند.

 بهبودی


شما معمولا می‌توانید تمام فعالیت‌های طبیعی را در عرض یک هفته از سر بگیرید. لازم است دو هفته پس از عمل لاپاراسکوپی به پزشک مراجعه کنید. در اینجا برخی از اقداماتی که برای اطمینان از بهبودی مناسب، می‌توانید انجام دهید مطرح شده است:

  • به محض اینکه توانایی داشتید، فعالیت سبک را آغاز کنید، تا خطر ایجاد لخته خون را کاهش دهید.
  • بیشتر از حد معمول بخوابید.
  • از آب نبات‌های گلو برای تسکین درد گلو استفاده کنید.
  • لباس‌های گشاد بپوشید.

پزشک تان قرار ملاقاتی با شما ترتیب خواهد داد تا نتایج را بررسی کند. اگر یک مشکل پزشکی جدی یافت شود، پزشک شما گزینه‌های درمانی مناسب را با شما در میان می‌گذارد و با شما تعامل خواهد داشت تا به برنامه‌ای برای رفع این وضعیت دست پیدا کنید.

آیا بعد از جراحی لاپاراسکوپی مراجعه به پزشک ضروری است؟


اگر پس از یک فرآیند لاپاروسکوپی، فرد دچار هر یک از این مشکلات شود، باید با پزشک تماس بگیرد:

  • لرز یا تب
  • تهوع یا استفراغ
  • خونریزی، ترشح یا قرمزی از هر یک از برش‌های کوچک
  • تورم ناحیه جراحی
  • ناتوانی در ادرار کردن
  • دردی که با داروهای تجویزی قابل کنترل نباشد.

عوارض احتمالی عمل لاپاراسکوپی


عوارض این فرآیند نادر هستند اما همانند هر عمل جراحی، عفونت یک خطر احتمالی خواهد بود. خونریزی شکمی نیز محتمل است. جای زخم نیز ممکن است ایجاد شود. بیهوشی در طی عمل جراحی می‌تواند باعث حمله قلبی، سکته مغزی و پنومونی شود، اما این عوارض نادر هستند. در طی لاپاراسکوپی خطرات زیر وجود دارد:

  • ممکن است جراح یک رگ خونی یا اندام را سوراخ کند. این وضعیت می‌تواند باعث خونریزی یا آسیب رسیدن به اندام شود. اگر روده بزرگ پاره شود، محتویات آن ممکن است به شکم ریخته شود.
  • بافت اسکار ناشی از عمل‌های قبلی می‌تواند برای ورود درست تروکار به داخل شکم مشکل ساز باشد. بافت اسکار می‌تواند از انبساط گاز در شکم نیز جلوگیری کند.

اگر عوارض ایجاد شوند یا یافت شوند، جراح ممکن است تصمیم بگیرد که یک برش بزرگتر ایجاد کند و عمل جراحی معمول را به جای لاپاراسکوپی انجام دهد. این تصمیم با در نظر گرفتن ایمنی بیمار گرفته می‌شود. اگر عوارض ایجاد شود، جراح ممکن است موارد زیر را تجویز نماید:

  • آنتی بیوتیک برای کنترل عفونت
  • تزریق خون برای جایگزینی خون از دست رفته

جراحی لاپاروسکوپی در افرادی که چاق هستند می‌تواند پیچیده باشد. بسیاری از پزشکان توصیه می‌کنند که قبل از عمل جراحی، در صورت امکان وزن کم کنند. با این حال، بعضی از جراحی‌های کاهش وزن، در حال حاضر به صورت لاپاروسکوپی انجام می‌شود.

سوالات متداول


[/vc_column_text][vc_tta_accordion color=”green” c_align=”right” c_position=”right” active_section=”1″][vc_tta_section title=”چه مدت پس از لاپارسکوپی می‌توانم به فعالیت‌های عادی خود ادامه دهم؟” tab_id=”1534348243700-adafa370-a18f”][vc_column_text]

جراح شما به شما اطلاع می‌دهد که چه زمان می‌توانید به فعالیت‌های عادی خود بازگردید. برای فرآیندهای جزئی، معمولا 1-2 روز پس از عمل جراحی زمان نیاز است. برای فرآیندهای پیچیده‌تر، مانند هیسترکتومی، ممکن است زمان بیشتری طول بکشد. ممکن است به شما گفته شود که از فعالیت یا ورزش سنگین اجتناب کنید

[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”آیا عمل لاپاراسکوپی شانس باردار شدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد؟” tab_id=”1534348243738-b48094ce-4ea9″][vc_column_text]

برای بعضی از زنان که تحت عمل لاپاراسکوپی برای برداشتن فیبروم یا ضایعات اندومتری، ترمیم هیدروسالپینکس، رفع انسداد لوله فالوپ، یا معکوس کردن فرآیند بستن لوله‌های رحمی قرار گرفته‌اند، جراحی احتمالا شانس بارداری را افزایش می‌دهد. با این حال، مواردی وجود دارد که لاپاروسکوپی ممکن است بر توانایی شما در باردار شدن تأثیر بگذارد.

[/vc_column_text][/vc_tta_section][vc_tta_section title=”آیا بیمارانی که بسیار لاغر یا بسیار چاق هستند نمی‌توانند عمل لاپاراسکوپی انجام دهند؟” tab_id=”1534348309781-641a8635-cc59″][vc_column_text]

ابزارهای لاپاروسکوپی در ابعاد و طول‌های مختلف در دسترس هستند و زمانی که روش‌های ورود به شکم مطابق با نوع بدن بیمار تنظیم می‌شود، لاپاروسکوپی می‌تواند به صورت ایمن و موثر انجام شود. هنگامی که شکم با گاز CO2  پر می‌شود، دید به دست آمده به وزن بیمار بستگی ندارد. علاوه بر این، زمانی که لاپاراسکوپی با روش‌های “باز” در این گروه از بیماران مقایسه می‌شود، بهبودی سریع‌تر است و خطر عوارض کاهش می‌یابد.

[/vc_column_text][/vc_tta_section][/vc_tta_accordion][/vc_column][/vc_row]


عمل برداشتن طحال

عمل برداشتن طحال (اسپلنکتومی) با روش های جراحی باز یا لاپاراسکوپی

عمل برداشتن طحال

طحال اندام کوچکی از بدن است که در سمت چپ شکم و زیر قفسه سینه قرار دارد. این ارگان بخشی از سیستم ایمنی بدن است و به مبارزه با عفونت‌ها کمک می‌کند، همچنین کار جداسازی سلول‌های آسیب دیده و پیر از جریان خون را هم انجام می‌دهد. اگر لازم باشد که طحال شما برداشته شود نیاز به عملی جراحی به نام اسپلنکتومی خواهید داشت. برداشتن طحال عملی اساسی است و پس از آن سیستم ایمنی بدن در معرض خطر بیشتری خواهد بود. به همین خاطر تنها در صورت نیاز، عمل برداشتن طحال صورت می‌گیرد. فواید انجام اسپلنکتومی این است که می‌تواند چندین مشکل سلامتی همچون بیماری‌های خونی، سرطان و عفونت‌هایی را برطرف کند که از راه‌های دیگری قابل درمان نیستند. برداشتن طحال پاره شده می‌تواند زندگی شما را نجات دهد.

لزوم برداشتن طحال بعد از ضربه شدید و تصادف
پارگی طحال باعث خونریزی شدید داخلی می‌شود بنابراین اسپلکتومی یا جراحی طحال ضروری خواهد بود اگر ضربه یا آسیب‌دیدگی باعث پارگی طحال شده باشد. پارگی طحال معمولا بر اثر تصادفات رانندگی، ورزش‌ و فعالیت‌هایی ایجاد می‌شود که فشار زیادی روی شکم وارد می‌کنند. شما می توانید برای درمان بیماری های طحال از جمله سرطان و بزرگ شدن طحال با جراحی لاپاراسکوپی یا عمل باز طحال به کلینیک تخصصی دکتر رضا دوست مراجعه کنید. برای دریافت اطلاعات بیشتر و دریافت نوبت به شماره زیر تماس بگیرید.
021-88931392
021-22908154
021-22260452

علت برداشتن طحال چیست؟


چندین دلیل برای برداشتن طحال وجود دارد. دلایلی همچون:

بزرگ شدن طحال

عفونت ویروسی همچون مونونوکلئوز عفونی، یا عفونت باکتریایی همچون سیفلیس می‌تواند باعث بزرگ شدن طحال شود. یک طحال بزرگ شده مقادیر بیش از اندازه‌ای از خون و پلاکت‌ها را می‌گیرد. نهایتا گلبول‌های قرمز سالم موجود در خون را هم گرفته و تخریب می‌کند. به این مشکل، بزرگ‌طحالی گفته می‌شود و منجر به کاهش زیادی در میزان سلول‌های خونی و پلاکت‌های سالم در جریان خون می‌شود. مسدود شدن طحال باعث اختلال در عملکرد آن خواهد شد. بزرگ شدن طحال می‌تواند باعث بروز آنمی، عفونت و خونریزی شدید شود.  نهایتا ممکن است دچار پارگی شود که می‌تواند کشنده باشد.

پارگی طحال

اگر طحال‌تان دچار پارگی شده باشد، به خاطر خونریزی داخلی کشنده‌ای که ایجاد می‌کند بلافاصله نیاز به عمل اسپلنکتومی خواهید داشت. پارگی طحال ممکن است بر اثر آسیب‌دیدگی فیزیکی همچون تصادف با ماشین یا بر اثر بزرگ شدن طحال ایجاد شود.

سرطان

برخی سرطان‌ها همچون سرطان لوسمی لنفوئیدی، لنفوم غیر هاجکین، یا سرطان هاجکین، طحال را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این بیماری‌ها می‌توانند باعث بزرگ‌تر شدن طحال و نهایتا پارگی طحال شوند. همچنین ممکن است به خاطر وجود کیست یا تومور نیاز به برداشتن طحال باشد.

عفونت

عفونتی شدید در طحال ممکن است با آنتی‌بیوتیک یا دیگر داروها رفع نشود. این نوع عفونت ممکن است منجر به بزرگ‌تر شدن طحال یا التهاب و تجمع چرک در آن شود. برای رفع عفونت ممکن است نیاز به برداشتن طحال پیدا کنید.

چگونه برای عمل برداشتن طحال آماده شوید


چگونه برای عمل برداشتن طحال آماده شوید

پزشک و جراح شما را برای عمل آماده می‌کنند. لازم است تمامی داروهای مصرفی‌تان را به اطلاع آن‌ها برسانید و یا اگر حامله هستید به آن‌‌ها بگویید. پزشک احتمالا به شما واکسن‌هایی را برای مقابله با ویروس و عفونت تجویز می‌کند چون برداشتن طحال باعث تضعیف سیستم ایمنی بدن می‌شود. ممکن است نیاز به دریافت خون داشته باشید تا مطمئن شوید بدن‌تان پلاکت و گلبول قرمز کافی  دارد و می‌تواند جراحی و از دست دادن خون ناشی از آن را تحمل کند. پزشک ممکن است از شما بخواهد مصرف برخی داروها را چند روز قبل از جراحی متوقف کنید. از چند ساعت قبل از شروع عمل باید ناشتا باشید و هیچ مایعاتی هم نخورید.

انواع جراحی برداشتن طحال


اگر در مورد روش های برداشتن طحال از بدن سوالی دارید در این قسمت کلیک کنید.

عمل اسپلنکتومی ممکن است به صورت یک جراحی باز سنتی یا به صورت لاپاراسکوپی انجام شود که عملی بسیار کم تهاجمی است. در هر صورت عمل تحت بیهوشی صورت می‌گیرد.

اسپلنکتومی باز

اسپلنکتومی باز

جراحی باز سنتی شامل ایجاد برشی جراحی در شکم می‌شود. سپس جراح بافت‌های دیگر را کنار زده و طحال را بیرون می‌آورد. سپس محل برش را بخیه می‌زند. اگر جای زخم مربوط به عمل قبلی داشته باشید یا اینکه طحال‌تان پاره شده باشد، جراحی باز پیشنهاد می‌شود.

برداشتن طحال از طریق لاپاراسکوپی

برداشتن طحال از طریق لاپاراسکوپی

این نوع جراحی بسیار کم‌تهاجمی بوده و زمان بازیابی آن به نسبت جراحی باز هم سریع‌تر است هم درد کم‌تری دارد. در جراحی برداشتن طحال از طریق لاپاراسکوپی، جراح تنها چند برش کوچک در شکم ایجاد می‌کند. سپس با استفاده از یک دوربین کوچک تصویر طحال‌تان را روی مانیتور نشان می‌دهد. سپس جراح با ابزارهایی کوچک طحال را برمی‌دارد. در پایان برش‌های کوچک ایجاد شده را بخیه می‌زنند. جراح پس از اینکه طحال شما را از طریق دوربین بررسی کرد، ممکن است نیاز به انجام جراحی باز را تشخیص دهد.

بازیابی


بعد از جراحی برداشتن طحال به منظور جلوگیری از برخی از مشکلات و رسیدن به بهترین نتایج عمل، بیماران باید به توصیه های پزشکی که توسط جراح مشخص می شوند، توجه نمایند:

مراقبت های بیمار بلافاصله بعد از جراحی

نتایج مورد انتظار از عمل اسپلنکتومی با توجه به نوع و میزان شدت بیماری یا آسیب وارده متفاوت است. بازیابی کامل پس از عمل اسپلنکتومی معمولا بین چهار تا شش هفته زمان می‌برد. پس از جراحی تنها چند روز را لازم است در بیمارستان بمانید. پزشک به شما خواهد گفت چه موقع می‌توانید به فعالیت‌های روزانه‌تان بازگردید.

مراقبت های بعد از عمل برداشتن طحال در دراز مدت

اگر بیماری دیگری نداشته باشید نتایج بلند مدت جراحی بسیار خوب خواهد بود. اگر طحال‌تان را برداشته باشید، برای همیشه در برابر برخی عفونت‌ها آسیب‌پذیر خواهید بود و برای مابقی زندگی‌تان نیاز به واکسیناسیون و آنتی‌بیوتیک‌های پروفیلاکسی (پیشگیری) خواهید داشت. افزایش مقاومت آنتی‌بیوتیکی میزان پیشگیری این داروها را دچار گمان می‌کند. میزان این مقاومت در برخی افراد همچون کودکان زیر پنج سال باید به دقت مورد بررسی قرار گیرد. اگر کمتر از یک سال از عمل اسپلنکتومی‌تان می‌گذرد یا ایمنی بدن‌‌تان ضعف شدیدی دارد، باید آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیری مصرف کنید. پس از برداشتن طحال پزشک راه‌های حفظ سلامتی‌تان را به شما ارائه خواهد داد.

عوارض احتمالی برداشتن طحال با روش های لاپاراسکوپی یا عمل باز


خطرات داشتن هر نوع جراحی بزرگی شامل موارد زیر می‌شود:

  • از دست دادن خون حین جراحی
  • بروز حساسیت یا مشکل در تنفس ناشی از بیهوشی
  • ایجاد لخته خون
  • عفونت
  • حمله قلبی

سوالات متداول


سوالات متداول برداشتن طحال

بازیابی پس از انجام لاپاراسکوپی چقدر طول می‌کشد؟

وقتی که جراحی تمام شد قبل از ترخیص، چند ساعت تحت مراقبت بیمارستان می‌مانید. علائم حیاتی همچون تنفس و ضربان قلب‌تان با دقت بررسی می‌شود. پرستاران احتمال وجود هرگونه واکنش منفی نسبت به بیهوشی یا عمل و همچنین وجود خونریزی طولانی را بررسی می‌کنند. زمان ترخیص شما متفاوت است و به موارد زیر بستگی دارد:

  • وضعیت عمومی بدن شما
  • نوع بیهوشی استفاده شده
  • واکنش بدن نسبت به جراحی

مزایای لاپاراسکوپی چیست؟


لاپاراسکوپی مزایای زیادی دارد. پس از عمل لاپاراسکوپی درد کمتری احساس خواهید کرد به نسبت جراحی باز شکم که برش‌های جراحی بزرگتری نیاز دارد، زمان بیشتری را در بیمارستان باید بمانید و بازیابی پس از عمل هم بیشتر طول می‌کشد. بازیابی پس از عمل لاپاراسکوپی معمولا سریع‌تر از جراحی باز شکم صورت می‌گیرد. برش‌های جراحی در لاپاراسکوپی کوچک‌تر هستند که باعث می‌شود سریع‌تر بهبود یابید و جای زخم کمتری هم به جا می‌ماند. در لاپاراسکوپی احتمال بروز عفونت هم پایین خواهد بود.

در طول لاپاراسکوپی از چه نوع مسکن‌هایی استفاده می‌شود؟

لاپاراسکوپی معمولا تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود. این نوع بیهوشی شما را به خواب می‌برد. در برخی موارد از بیهوشی موضعی به جای بیهوشی عمومی استفاده می‌شود. این نوع بیهوشی ناحیه مشخصی از بدن همچون قسمت پایین کمر را بی‌حس می‌کند بنابراین هیچ دردی احساس نمی‌شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


هپاتیت سی

بیماری هپاتیت C: مبارزه سیستم ایمنی با ویروس خاموش هپاتیتC با دارو

هپاتیت سی

هپاتیت سی ویروسی است که می‌تواند باعث عفونت کبد شود. اگر بدون درمان رها شود، گاهی ممکن است پس از گذشت چندین سال آسیب‌های جدی و مرگباری به کبد وارد کند. البته با وجود درمان‌های جدید، معمولا این عفونت قابل درمان است و بیشتر افراد مبتلا به آن امید به زندگی در حد معمولی خواهند داشت. اگر با خون فردی مبتلا تماس داشته باشید شما هم ممکن است به این بیماری مبتلا شوید. در سال‌های اخیر درمان‌های هپاتیت سی تغییرات زیادی داشته‌اند. پزشکان درمان‌های دارویی را برای بیماران تجویز می‌کنند. طول درمان و میزان دوز داروهای تجویز شده به مرحله پیشرفت بیماری بستگی دارد.

 

بیماری هپاتیت سی قابل درمان است!

هپاتیت سی عامل سرطان کبد و پیوند کبد است. این بیماری بر اثر ویروسی ایجاد می‌شود که از راه‌های مختلفی می‌تواند وارد بدن شما شود، در پایین به شرح این راه‌ها می‌پردازیم. هپاتیت سی قابل درمان است. اما درمان آن همیشه ساده و راحت نبوده است. تا دهه‌ها بیماران نیاز به تزریق دردناک دارویی به نام اینترفرون و مصرف قرصی به نام ریباویرین داشتند. این داروها ویروسی که شما را بیمار کرده بود را هدف قرار نمی‌دادند. در عوض سیستم ایمنی شما را تقویت می‌کردند، بنابراین بدن همچون زمانی که آنفولانزا می‌گیرید با ویروس مبارزه می‌کرد. اما این درمان همیشه ویروس را از بدن خارج نمی‌کرد. امروزه افراد خیلی بیشتری تنها با مصرف قرصی در خانه به مدت چند روز می‌توانند این ویروس را از بین ببرند. برای این کار چندین راه بدون نیاز به تزریق وجود دارد.

دکتر رضا دوست، فوق تخصص گوارش و کبد با بهره مندی از دانش و تجربه در درمان و بهبود وضعیت کبد بر اثر بیماری هپاتیت سی موفقیت چشمگیری کسب کرده است. ایشان با بررسی دقیق وضعیت بیماران، بهترین درمان را برای آن ها تعیین می نمایند. جهت مشاوره و تعیین وقت با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

چگونه به هپاتیت سی مبتلا می‌شوید؟


در صورت تماس با خون فرد مبتلا، شما هم ممکن است به هپاتیت سی مبتلا شوید. دیگر مایعات بدن هم ممکن است این ویروس را با خود داشته باشند اما خون بیشترین میزان از ویروس را دارا است. مقدار کمی از خون می‌تواند باعث سرایت آن شود. این باور وجود دارد که این ویروس در دمای اتاق خارج از بدن به صورت لخته‌ خون خشک شده می‌تواند تا چندین هفته زنده بماند. راه‌های اصلی که ممکن است به هپاتیت سی مبتلا شوید در پایین آمده است.

تزریق دارو

افرادی که داروهایی شامل داروهای مخدر غیرمجاز و داروهای نیرو زا همچون استروئید آنابولیک تزریق می‌کنند، بیشتر از همه در معرض خطر ابتلا به هپاتیت سی قرار دارند. هپاتیت سی حدود 90 درصد در افرادی رخ می‌دهد که تزریق مواد مخدر درون وریدی انجام می‌دهند و یا در گذشته تزریق کرده اند. سرایت این بیماری ممکن است از طریق استفاده مشترک از سرنگ یا وسایل دیگر هم اتفاق بیافتد. تنها یک بار تزریق با سرنگی آلوده می‌تواند برای ابتلای شما به بیماری کافی باشد. این بیماری از طریق استفاده مشترک از وسایل دیگری نیز ممکن است سرایت کند؛ وسایلی همچون قاشق، فیلتر، پیپ که برای آماده‌سازی یا مصرف مواد مخدر استفاده می‌شوند و ممکن است با خون آلوده در تماس بوده باشند.

روابط جنسی محافظت نشده

هپاتیت سی حین ارتباط جنسی بدون استفاده از کاندوم (ارتباط جنسی محافظت نشده)هم ممکن است سرایت کند، البته این احتمال بسیار پایین به نظر می‌آید. احتمال خطر سرایت هپاتیت سی از طریق ارتباط جنسی، در مردانی که با جنس موافق ارتباط جنسی دارند بیشتر است. همچنین احتمال سرایت بیماری، زمانی افزایش می‌یابد که زخم‌هایی در آلت تناسلی یا زخمی ناشی از عفونتی مقاربتی وجود داشته باشد و یا اینکه یکی از طرفین مبتلا به بیماری ایدز باشند. بهترین راه برای جلوگیری از سرایت هپاتیت سی از طریق مقاربت جنسی، استفاده از کاندوم مردانه یا زنانه است. البته از آنجا که خطر ابتلا برای زوج‌هایی که ارتباط طولانی مدتی دارند بسیار کم است، خیلی‌ها از کاندوم استفاده نمی‌کنند. اگر شریک زندگی شما مبتلا به هپاتیت سی باشد، شما هم برای این بیماری باید آزمایش دهید.

انتقال خون و درمان در خارج

اگر انتقال خون، درمان‌های پزشکی یا دندانپزشکی در خارج از کشور انجام دهید که تجهیزات پزشکی‌شان به خوبی استریل نشده باشد، ممکن است به هپاتیت سی مبتلا شوید. این ویروس می‌تواند در خون باقی مانده روی تجهیزات پزشکی زنده بماند.

استفاده اشتراکی از مسواک، قیچی و تیغ اصلاح

احتمال بالایی وجود دارد که هپاتیت سی از طریق استفاده اشتراکی از وسایلی همچون مسواک، تیغ و قیچی منتقل شود، چون این وسایل ممکن است با خون آلوده در تماس بوده باشند. تجهیزاتی همچون قیچی که در آرایشگاه‌ها استفاده می‌شوند می‌تواند خطر احتمال ابتلا به هپاتیت سی را بالا ببرد اگر با خون آلوده تماس داشته و بعد از استفاده استریل یا تمیز نشده باشند. البته بیشتر آرایشگاه‌ها دارای استانداردهای بالایی هستند، بنابراین احتمال سرایت بیماری در آن‌جا پایین است.

خالکوبی و سوراخ‌ کردن بخش‌هایی از بدن

این احتمال وجود دارد که از طریق استفاده از تجهیزات خالکوبی یا سوراخ کردن گوش و نقاط دیگر بدن، هپاتیت سی منتقل شود اگر این وسایل به خوبی استریل نشده باشند. البته بیشتر سالن‌های خالکوبی اگر موارد استاندارد در آن‌ها رعایت شود و به صورت قانونی کار کنند، احتمال ابتلا در آنجا پایین است.

انتقال از مادر به کودک

احتمال کمی وجود دارد که ویروس هپاتیت سی از مادر مبتلا به فرزند منتقل شود. این اتفاق در حدود 5 درصد موارد رخ می‌دهد. این باور وجود ندارد که این ویروس بتواند از طریق شیر از مادر به فرزند منتقل شود.

زخم سوزن

اگر سوزن متعلق به فردی مبتلا به هپاتیت سی، به طور اتفاقی به پوست شما بخورد احتمال مبتلا شدن شما پایین است. کارکنان بیماستان، پرستاران و تکنسین‌ آزمایشگاه‌ها بیشتر در معرض ابتلا به هپاتیت سی هستند چون در ارتباط نزدیک و روزانه با خون و دیگر ترشحاتی هستند که ممکن است شامل خون هم باشند.

هپاتیت سی از چه راه هایی منتقل نمی‌شود


از راه‌های زیر شما به هپاتیت سی مبتلا نمی‌شوید:

  • بوسیدن
  • روابط اجتماعی همچون بغل کردن
  • استفاده مشترک از ظروف آشپزخانه
  • صندلی توالت

علائم بیماری هپاتیت سی در افراد مختلف


علائم بیماری هپاتیت سی در افراد مختلف

بسیاری از افراد مبتلا به هپاتیت سی هیچ علائمی ندارند و از ابتلای به آن بی‌خبر هستند. بعدا که آسیب بیشتری به کبدشان وارد شد، ممکن است علائمی از بیماری در آن‌ها ظاهر شود.

علائم اولیه

از هر چهار نفر تنها یک نفر در طول شش ماه اول ابتلا به هپاتیت سی، علائمی مشاهده می‌کنند. به این مرحله هپاتیت سی بحرانی می‌گویند. اگر علائم افزایش یابند، معمولا چند هفته پس از ابتلا به بیماری شروع به ظاهر شدن می‌کنند. علائم آن ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • افزایش دمای بدن تا 38 درجه سانتی‌گراد و بالاتر
  • خستگی
  • بی‌اشتهایی
  • شکم درد
  • احساس بیمار بودن

حدود یک نفر از هر پنج نفری که علائم این بیماری را تجربه می‌کنند، زرد شدن چشم و پوست را هم خواهند داشت، به این وضعیت زردی یا یرقان می‌گویند. در حدود یک نفر از هر چهار نفری که به هپاتیت سی مبتلا می‌شوند، پس از چند ماه سیستم ایمنی بدن ویروس را از بین می‌برد و شخص دیگر علائم بیماری را نخواهد داشت مگر اینکه دوباره مبتلا شود. در موارد دیگر، ویروس تا سال‌‌های زیادی در بدن باقی می‌ماند؛ به این وضعیت هپاتیت مزمن می‌گویند.

علائم ثانویه

علائم هپاتیت سی مزمن می‌تواند بسیار متنوع باشد. در برخی افراد علائم ممکن است بسیار نامحسوس باشد. در برخی دیگر هم ممکن است تاثیر چشمگیری روی زندگی‌شان بگذارد. همچنین علائم ممکن است برای مدتی طولانی ناپدید شوند و دوباره بازگردند. برخی از شایع‌ترین علائمی که افراد مبتلا به هپاتیت سی مزمن تجربه کرده‌اند شامل موارد زیر می‌شود:

  • مداوم احساس خستگی داشتن
  • درد مفاصل و ماهیچه‌ها
  • احساس بیمار بودن
  • مشکلاتی در حافظه کوتاه مدت، تمرکز کردن و انجام کارهای ذهنی سنگین همچون عملیات ریاضی به صورت ذهنی
  • نوسان خلق
  • افسردگی یا عصبانیت
  • سوء هاضمه یا نفخ
  • خارش پوست
  • شکم درد

اگر بدون درمان رها شود، این بیماری نهایتا می‌تواند باعث ایجاد سیروز کبد (التهاب شدید کبد) شود. علائم سیروز شامل زردی، استفراغ خون، تیره بودن مدفوع، و تجمع مایعات در پاها یا شکم می‌باشد.

انواع روش های تشخیص بیماری هپاتیتC


انواع روش های تشخیص بیماری هپاتیتC

اگر فکر می‌کنید در معرض ابتلا به هپاتیت سی بوده‌اید، انجام یک آزمایش ذهنتان را آرام خواهد کرد. اگر نتیجه آزمایش مثبت بود سریعا درمان را شروع کنید. جراحان عمومی، کلینیک‌های سلامت جنسی، کلینیک‌های مجاری تناسلی و ادراری یا کلینیک‌های درمان اعتیاد همگی آزمایش هپاتیت سی را انجام می‌دهند. هپاتیت سی معمولا با استفاده از دو نوع آزمایش خون تشخیص داده می‌شود: آزمایش آنتی‌بادی و آزمایش PCR. نتیجه آزمایش معمولا پس از دو هفته آماده می‌شود.

آزمایش آنتی‌بادی

آزمایش آنتی‌بادی با بررسی وجود آنتی‌بادی(پادتن) ویروس هپاتیت سی، تعیین می‌کند که آیا این ویروس وارد بدن شما شده است یا خیر. آنتی‌بادی‌ها توسط سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با میکروب‌ها تولید می‌شوند. تا ماه‌ها پس از مبتلا شدن، این آزمایش نتیجه مثبتی نشان نمی‌دهد چون زمان می‌برد تا بدن این آنتی‌بادی‌ها را تولید کند. اگر نتیجه آزمایش منفی است اما علائم بیماری را دارید یا احتمال می‌رود در معرض ابتلا به آن بوده باشید، توصیه می‌شود دوباره آزمایش را تکرار کنید. جواب آزمایش مثبت نشان دهنده این است که در دوره‌ای مبتلا بوده‌اید. لزوما به این معنا نیست که اکنون مبتلا هستید، چون ممکن است ویروس از بدنتان پاک شده باشد. تنها راه برای اینکه مشخص شود اکنون مبتلا هستید یا خیر، انجام آزمایش دومی است به نام آزمایش PCR.

آزمایش PCR

 آزمایش خون PCR وجود فعلی ویروس در بدن را بررسی می‌کند از طریق تشخیص اینکه آیا ویروس در بدن در حال تکثیر است یا خیر. مثبت بودن نتیجه آزمایش به این معنا است که بدن ویروس را از بین نبرده است و بیماری به مرحله مزمن رسیده است.

آزمایش‌های بعدی

اگر هپاتیت سی در بدنتان فعال است، شما به یک متخصص ارجاع داده خواهید شد برای انجام آزمایشات بعدی و بررسی اینکه آیا کبد آسیب دیده است یا خیر. آزمایشاتی شامل:

  • آزمایش‌های خون-این آزمایش‌ها آنزیم‌ و پروتئین‌های مشخصی در خون را اندازه‌گیری می‌کنند که آسیب‌دیدگی یا تورم کبد را مشخص می‌کند.
  • عکس‌برداری اولتراسوند- برای بررسی میزان سفتی کبد از امواج صوتی استفاده می‌شود، سفتی کبد نشان‌دهنده آسیب‌دیدگی آن است.متخصص می‌تواند در مورد انواع درمان‌های مورد نیاز با شما صحبت کند.

انواع داروهای موثر برای درمان بیماری هپاتیت سی


انواع داروهای موثر برای درمان بیماری هپاتیت سی

هپاتیت سی اغلب با مصرف دارو به مدت چند هفته قابل درمان است. اگر بیماری در مراحل اولیه (که با آن هپاتیت بحرانی می‌گویند) تشخیص داده شود، ممکن است نیازی به شروع بلافاصله درمان نباشد. در عوض باید پس از چند ماه آزمایش خون دیگری انجام دهید تا مشخص شود بدن‌تان ویروس را از بین برده است یا خیر. اگر بیماری تا چند ماه ادامه داشت (هپاتیت مزمن) معمولا توصیه می‌شود که درمان شروع شود. تا سال‌های اخیر، درمان هپاتیت سی مزمن معمولا شامل مصرف داروهای زیر می‌شد:

  • پگیلیتد اینترفرون-دارویی است که باعث تقویت سیستم ایمنی بدن برای حمله به ویروس می‌شود.
  • ریباویرین-دارویی ضدویروسی است که مانع تکثیر ویروس می‌شود.

این داروها معمولا با هم مصرف می‌شدند، اما اکنون داروهای هپاتیت سی جدیدی موجوداند که در درمان هپاتیت سی موثرتر هستند. در بسیاری از موارد، ترکیبی از این داروهای جدید ممکن است بدون نیاز به پیگیلید اینترفرون و ریباویرین مصرف شوند. در پایین بیشتر در مورد این داروها بخوانید.

پگیلیتد اینترفرون و ریباویرین

پگیلیتد اینترفرون معمولا به عنوان تزریقی هفتگی استفاده می‌شود. می‌توانید خودتان یاد بگیرید و تزریق را در خانه انجام دهید. بسته به وضعیت شما، معمولا لازم است که به مدت 48 هفته این درمان ادامه یابد. ریباویرین به صورت کبسول، قرص و شربت موجود است. معمولا دو بار در روز همراه با غذا مصرف می‌شود. این دارو لازم است که در کنار پگیلیتد اینترفرون به مدت 48 هفته مصرف شود.

داروهای جدیدتر

امروزه برای درمان هپاتیت سی داروهای جدیدتری هم وجود دارند. برخی از این داروها در کنار پیگیلیتد اینترفرون و ریباویرین مصرف می‌شوند، اما در بیشتر موارد می‌توان آن‌ها را به تنهایی یا به صورت ترکیبی با دیگر داروهای جدید مصرف کرد. داروهایی شامل:

  • سیمپرویر
  • سوفوسبویر
  • داکلاتاسویر
  • ترکیبی از لدیپاسویر و سوفوسبویر
  • ترکیبی از امبیتاسویر، پاریتاپرویر و ریتوناویر، مصرف با یا بدون داسابویر
  • ترکیبی از سوفوسبویر و ولپاتاسویر
  • ترکیبی از سوفوسبویر، ولپاتاسویر و وکسیلاپرویر
  • ترکیبی از گلکاپرویر و پیبرنتاسویر

بسته به دارویی که مصرف می‌کنید، ژنوتیپ هپاتیت سی شما و میزان شدت بیماری، این داروها به صورت قرص به مدت 8 تا 48 هفته، روزی یک یا دو بار مصرف می‌شوند.

درمان چقدر موثر است؟


میزان تاثیرگذاری درمان هپاتیت سی به نوع ویروسی که به آن آلوده شده‌اید بستگی دارد. درمان ژنوتیپ 1 مشکل‌تر است و تا امروز هم کمتر از نصف بیماران مورد درمان قرار گرفته بهبود می‌یابند. با این حال، با وجود درمان‌های جدید امروزی، شانس بهبودی بسیار بالاتر رفته است. اکنون ترکیب قرص‌ها میزان بهبودی بیش از 90 درصد را دارا هستند. اگر ویروس از طریق درمان با موفقیت از بین رفت، لازم است بدانید که شما در برابر مبتلا شدن مجدد ایمن نیستید. یعنی برای مثال اگر پس از درمان به تزریق مواد مخدر ادامه دهید، ممکن است دوباره مبتلا شوید. اگر درمان موثر نبود، ممکن است دوباره تکرار شود، ادامه یابد و یا از ترکیب دیگری از داروها استفاده شود.

درمان حین بارداری


داروهای استفاده شده برای درمان هپاتیت سی به ویژه ریباویرین می‌توانند برای نوزاد متولد نشده خطرناک باشند و معمولا به هنگام بارداری مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. اگر زمان تشخیص بیماری باردار باشید، درمان معمولا تا پس از تولد نوزاد به تعویق می‌افتد. در غیر این صورت توصیه می‌شود که حین درمان، اقدامات پیشگیری از بارداری را انجام دهید و ممکن است لازم شود به صورت مرتب تست بارداری انجام دهید. اگر مرد هستید و ریباورین مصرف می‌کنید، نباید با زن باردار مقاربت داشته باشید مگر اینکه از کاندوم استفاده کنید. اگر همسر شما باردار نیست، باید مطمئن شوید که در طول درمان شما، اقدامات پیشگیری از بارداری صورت می‌گیرد. ممکن است لازم شود که همسرتان به صورت مرتب تست بارداری انجام دهد.

راه های پیشگیری از بیماری هپاتیت سی


راه های پیشگیری از بیماری هپاتیت سی

اقداماتی هستند که می‌توانید برای پیشگیری از هپاتیت سی انجام دهید. کارهایی از قبیل:

  • داشتن رژیم غذایی سالم و متعادل
  • مرتب ورزش کردن
  • ترک مصرف الکل یا کاهش مصرف
  • ترک سیگار
  • اجازه ندهید کسی از مسواک یا تیغ اصلاح شما استفاده کند
  • هیچگونه سرنگ یا سوزنی را به صورت اشتراکی استفاده نکنید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


درمان آشالازی مری ناشی از آسیب عصب های مری با بالن و تزریق بوتاکس

درمان آشالازی مری

مری لوله‌ایست که غذا از طریق آن از گلو به معده منتقل می‌شود. آشالازی یک بیماری جدی است که مری را درگیر می‌کند. اسفنگتر تحتانی مری(LES) یک حلقه عضلانی است که دهانه ورودی مری به معده را می‌بندد. اگر فردی دچار آشالازی باشد LES در طی بلع و غذاخوردن باز نمی‌شود و این باعث برگشت غذا به مری می‌شود. این وضعیت به دلیل آسیب به عصب‌های مری و یا آسیب به LES اتفاق می‌افتد. آشالازی ممکن است به دلایل مختلفی اتفاق بیافتد و پیدا کردن یک دلیل خاص می‌تواند دشوار باشد. این وضعیت می‌تواند ارثی باشد یا در نتیجه یک بیماری خودایمنی اتفاق بیافتد. در موارد بیماری‌های خودایمن سیستم ایمنی اشتباها به سلول‌های سالم بدن حمله می‌کند. از بین رفتن سلول‌های عصبی مری اغلب در ایجاد علائم پیشرفته آشالازی نقش دارد.

درمان‌های متعددی برای آشالازی وجود دارند که به صورت موقت علائم را کاهش داده یا به صورت دائم عملکرد دریچه را اصلاح می‌کنند. پزشک برای درمان اسفنگتر را گشاد می‌کند یا آن را تصحیح می‌کند. اتساع پنوماتیک معمولا شامل قراردادن یک بالن داخل مری و بادکردن آن است. این کار باعث بازشدن اسفنگتر و کمک به عملکرد بهتر مری می‌شود. اگرچه گاهی اوقات اتساع باعث پاره شدن اسفنگتر می‌شود که در این صورت فرد باید برای رفع این مشکل تحت عمل جراحی قرار بگیرد. ازوفاگومیوتومی نوعی جراحی است که در افراد مبتلا به آشالازی انجام می‌شود. پزشک با ایجاد یک برش بزرگ یا کوچک به اسفنگتر دسترسی پیدا کرده و برای بهبود جریان حرکت مواد غذایی به سمت معده آن را به دقت اصلاح می‌کند. بخش بسیار بزرگی از موارد ازوفاگومیوتومی موفقیت‌آمیز هستند. اگرچه در برخی افراد ممکن است بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)بروز کند. در مبتلایان به GERD اسید معده به داخل مری برمی‌گردد که این باعث سوزش سرمعده می‌شود. اگر فرد مبتلا به آشالازی به هر دلیلی نتواند با استفاده از جراحی یا اتساع پنوماتیک مشکل خود را رفع کند پزشک ممکن است برای شل‌کردن اسفنگتر از بوتاکس استفاده کند. بوتاکس از طریق یک اندوسکوپ داخل اسفنگتر تزریق می‌شود. اگر این گزینه‌ها در دسترس نباشند یا عمل نکنند مسدودکننده‌های کانال کلسیمی یا نیترات‌ها می‌توانند به شل شدن اسفنگتر کمک کنند و به این ترتیب غذا بسیار راحت‌تر از اسفنگتر عبور می‌کند. برای کسب اطلاعات بیشتر و تعیین وقت مشاوره می‌توانید با شماره‌های 02188931392 و 09195373730  تماس حاصل فرمایید.

تعریف آشالازی


تعریف آشالازی

عدم توانایی اسفنگتر مری برای شل شدن و وجود حرکات غیرطبیعی در بقیه مری به عنوان آشالازی شناخته می‌شود. آشالازی یک بیماری نادر است که عضله مری(لوله بلع) را درگیر می‌کند. واژه آشالازی به معنی نارسایی در شل شدن است و به عدم توانایی اسفنگتر تحتانی مری (یک حلقه عضلانی که بین قسمت تحتانی مری و معده قرار گرفته است) برای بازشدن و عبور دادن مواد به داخل معده اطلاق می‌شود. در بیماری آشالازی افراد مبتلا در بلع غذا مشکل دارند. علاوه بر نقص در شل شدن عضله اسفنگتر آشالازی با ناهنجاری‌هایی از قبیل نقص در حرکات دودی مری (معمولا عدم وجود حرکات دودی) و همچنین  فعالیت عضلانی هماهنگ جسم مری (که 90 درصد مری را شامل می‌شود) که غذا را از گلو به معده منتقل می‌کند، همراهی و ارتباط دارد.

مری نرمال و طبیعی چگونه کار می‌کند؟


مری نرمال و طبیعی چگونه کار می‌کند

مری سه بخش عملکردی دارد. بالاترین قسمت اسفنگتر فوقانی است که یک حلقه اختصاصی عضلانی است که در انتهای فوقانی مری قرار گرفته و دهان را از مری جدا می‌کند. برای جلوگیری از برگشت غذا از مری به دهان تقریبا بیشتر مواقع اسفنگتر فوقانی بسته است. بخش اصلی مری که به نام جسم مری شناخته می‌شود یک لوله عضلانی بلند است که طولی حدود 20 سانتی‌متر یا 8 اینچ دارد. سومین بخش عملکردی مری اسفنگتر تحتانی مری نامیده می‌شود و یک حلقه عضلانی تخصصی است که در محل اتصال مری و معده قرار گرفته است. مانند اسفنگتر فوقانی اسفنگتر تحتانی نیز برای جلوگیری از برگشت غذا و اسید به داخل مری بیشتر اوقات بسته است. اسفنگتر فوقانی با بلعیدن غذا باز شده و امکان عبور غذا و بزاق را از طریق گلو به جسم مری فراهم می‌کند. سپس عضله موجود در قسمت فوقانی مری که درست زیر اسفنگتر فوقانی قرار گرفته منقبض می‌شود و با فشرده‌کردن مخلوط غذا و بزاق این مخلوط را پایین‌تر و به داخل جسم مری می‌راند. حرکات دودی مری مخلوط غذا و بزاق را به سمت معده هدایت می‌کند (به پیشرفت انقباض عضلانی از طریق جسم مری به سمت معده موج پریستالتیک یا حرکات دودی گفته می‌شود). زمانی که موج پریستالتیک به اسفنگتر تحتانی می‎‌رسد اسفنگتر پیش از آن باز شده و غذا وارد معده می‌شود.

در آشالازی چه اتفاقی می‌افتد؟


در آشالازی چه اتفاقی می‌افتد

در آشالازی اسفنگتر تحتانی قادر به باز شدن نیست و غذا نمی‌تواند وارد معده شود. در حداقل نیمی از بیماران فشار در حالت استراحت اسفنگتر (فشار در اسفنگتر تحتانی زمانی که بیماری چیزی نمی‌خورد) نیز به صورت غیرطبیعی بالاست. علاوه بر ناهنجاری‌های اسفنگتر تحتانی عضله نیمه تحتانی تا دوسوم جسم مری نیز به صورت طبیعی منقبض نمی‌شود و به همین دلیل حرکات دودی اتفاق نمی‌افتند و مخلوط موادغذایی و بزاق از مری وارد معده نمی‌شوند. در تعداد کمی از بیماران  مبتلا به آشالازی به دنبال بلع موج‌های با فشار بالا در قسمت تحتانی مری ایجاد می‌شود اما حتی این موج‌ها نیز در هدایت غذا به سمت معده موثر نیستند. این نوع آشالازی، آشالازی شدید یا پرتوان نامیده می‌شود. وجود این ناهنجاری‌ها در اسفنگتر تحتانی و جسم مری علت چسبیدن غذا در مری هستند.

علل ایجاد کننده


علل ایجادکننده آشالازی

علت آشالازی ناشناخته است. علت آن می‌تواند عفونت، ارثی یا یک اختلال در سیستم ایمنی باشد. زمانی که سیستم ایمنی دچار مشکل شود سلول‌های خودی را از بیگانه تشخیص نمی‌دهد و در این بیماری به مری صدمه وارد می‌شود (بیماری خودایمن). مری دارای عضله و عصب است. اعصاب شل شدن و بازشدن اسفنگتر و همچنین حرکات دودی را در جسم مری هماهنگ می‌کنند. آشالازی هم روی عصب و هم عضله تاثیر می‌گذارد اگرچه به نظر می‌رسد اثر آن روی اعصاب بیشترین اهمیت را داشته باشد. دراوایل ایجاد بیماری آشالازی در عضله قسمت تحتانی مری به ویژه در اطراف اعصاب التهاب مشاهده می‌شود(در بررسی میکروسکوپی). با پیشرفت بیماری سلول‌های عضلانی احتمالا به دلیل آسیب به اعصاب شروع به از بین رفتن می‌کنند. نتیجه این تغییر این است که اسفنگتر تحتانی شل نمی‌شود و عضله موجود در جسم تحتانی مری نمی‌تواند حرکات دودی را پشتیبانی کند. با گذشت زمان جسم مری کشش پیدا کرده و بزرگ(متسع) می‌شود.

علائم آشالازی


علائم آشالازی شامل موارد زیر هستند:

  • مشکل در بلع غذا
  • مشکل در بلع غذاهای مایع و جامد
  • استفراغ غذای موجود در مری. اگر این اتفاق در شب بیافتد غذا ممکن است وارد ریه‌ها شده و یک مشکل پزشکی جدی ایجاد کند.
  • احساس ناراحتی در قفسه سینه به دلیل اتساع مری و یا غذای محبوس شده در مری
  • درد شدید در قفسه سینه که معمولا علت آن ناشناخته است.
  • سوزش سرمعده. اگرچه این نوع سوزش سرمعده با درمان‌های روتین برای سوزش سرمعده درمان نمی‌شود.
  • کاهش وزن به دلیل کاهش مصرف غذا

تشخیص


بر اساس سابقه پزشکی، پزشک به وجود بیماری آشالازی مشکوک می‌‌شود. بیماران معمولا آن را به صورت تشدید اشکال در بلع(غذاهای جامد و مایع) در یک دوره چندین ماهه تا چند ساله توصیف می‌کنند. ممکن است بیماران علائم استفراغ غذا، درد قفسه سینه یا کاهش وزن را مشاهده کنند. ندرتا اولین علامت پنومونی آسپیراسیون است. از آنجا که بیماران معمولا یاد می‌گیرند که مشکل دیسفاژی خود را با خوردن لقمه‌های کوچکتر، خوب جویدن غذا و آرام غذاخوردن جبران کنند تشخیص آشالازی معمولا با تاخیر چند ماهه یا حتی چندساله صورت می‌گیرد. تاخیر در تشخیص آشالازی مشکلات زیادی را در پی دارد زیرا اعتقاد بر این است که درمان زودهنگام قبل از اتساع قابل ملاحظه مری می‌تواند از اتساع مری و عوارض آن پیشگیری کند.

اشعه ایکس

مطالعات اشعه ایکس

تشخیص آشالازی معمولا با بررسی اشعه ایکس و در تستی به نام ازوفاگرام تصویری انجام می‌شود. در این تست پس از بلع باریم تصاویر اشعه ایکس از مری تهیه می‌شود. باریم مری را پر می‌کند و تخلیه آن به داخل معده قابل مشاهده است. در آشالازی ازوفاگرام تصویری نشان می‌دهد که مری دچار اتساع شده (بزرگ یا وسیع شده) و مشخصه آن این است که انتهای تحتانی به صورت مخروطی باریک می‌شود و گاهی اوقات شکلی شبیه منقار پرنده ایجاد می‌کند. به علاوه در مری افراد مبتلا نسبت به افراد طبیعی  باریم قبل از ورود به معده مدت زمان بیشتری در مری می‌ماند.

مانومتری مری

مانومتری مری

تست دیگر مانومتری مری است که می‌تواند به صورت ویژه ناهنجاری‌های عملکردی عضله که مشخصه آشالازی مری است و به علت نارسایی عضله جسم مری برای منقبض شدن و نقص در اسفنگتر تحتانی برای شل شدن اتفاق می‌افتند را نشان دهد. در  مانومتری یک لوله باریک از طریق بینی وارد پشت گلو و سپس مری می‌شود. در بیمار مبتلا به آشالازی پس از بلع هیچ حرکت دودی در نیمه پایینی مری مشاهده نمی‌شود و فشار اسفنگتر تحتانی منقبض شده مری افت نمی‌کند. درمبتلایان به آشالازی شدید یک انقباض همزمان در جسم مری مشاهده می‌شود. مزیت مانومتری در این است که می‌تواند آشالازی را در مراحل اولیه و زمانی که نتیجه تست ازوفاگرام ویدئویی طبیعی است تشخیص دهد.

اندوسکوپی

آندوسکوپی در تشخیص آشالازی

آندوسکوپی نیز در تشخیص آشالازی مری مفید است اگرچه نتیجه آن ممکن است در اوایل بروز آشالازی طبیعی باشد. آندوسکوپی روشی است که در آن یک لوله انعطاف‌پذیر با منبع نوری و دوربینی که به انتهای آن متصل است بلعیده می‌شود. وجود دوربین امکان مشاهده مستقیم داخل مری را فراهم می‌کند. یکی از اولین مواردی که در آندوسکوپی آشالازی مشاهده می‌شود این است که زمانی که اندوسکوپ از مری عبور داده می‌شود و می‌خواهد وارد معده شود به دلیل فشار بالای اسفنگتر تحتانی مری مقاومتی برای ورود آن به داخل معده وجود دارد. در آشالازی مری، آندوسکوپی مری متسع شده و فقدان امواج پریستالتیک را نیز نشان می‌دهد. با استفاده از روش آندوسکوپی می‌توان احتمال وجود سرطان مری را نیز بررسی کرد.

درمان آشالازی


این بیماری به روش‌های مختلفی می‌تواند درمان شود که در ادامه به توضیح هر کدام می‌پردازیم:

داروهای خوراکی

داروهای خوراکی

داروهای خوراکی که به شل شدن اسفنگتر تحتانی مری کمک می‌کنند شامل داروهایی از جمله نیترات‌ها مانند دی‌نیترات ایزوسورباید(ایزوردیل) و یا مسدودکننده‌های کانال کلسیمی(CCBs) مانند نیفدیپین (پروکاردیا) و وراپامیل(کالان) هستند. اگرچه در برخی بیماران مبتلا به آشالازی مری به ویژه در اوایل بیماری با مصرف این داروها بهبودی ایجاد می‌شود اما در اکثر موارد اینگونه نیست. داروهای خوراکی احتمالا تنها به صورت کوتاه‌مدت علائم را کاهش می‌دهند و اثر بلندمدتی ندارند و تعداد زیادی از بیماران عوارض جانبی ناشی از این داروها را تجربه می‌کنند.

سم بوتولینیوم

سم بوتولینیوم

درمان دیگر برای آشالازی مری تزریق سم بوتولینیوم به داخل اسفنگتر تحتانی و ضعیف کردن آن است. تزریق به سرعت انجام می‌شود و نیاز به عمل جراحی و بستری بیمار نیست. استفاده از این درمان بیخطر است اما اثر آن تنها چند ماه دوام دارد و پس از آن باید مجددا تزریق انجام شود. این گزینه درمانی روش مناسبی برای بیماران مسن و همچنین افرادی است که در معرض خطر بالای جراحی قرار دارند مانند بیمارانی که بیماری شدید قلب و ریه دارند. استفاده از این روش این امکان را برای افرادی که به دلیل از دست دادن اشتها وزن زیادی از دست داده‌اند فراهم می‌کند تا پیش از انجام درمان قطعی جراحی وضعیت تغذیه خود را بهبود داده و مجددا وزن بگیرند. این کار احتمال بروز عوارض پس از جراحی را کاهش می‌دهد.

اتساع و ازوفاگومیوتومی برای درمان آشالازی

اتساع و ازوفاگومیوتومی برای درمان آشالازی

اسفنگتر تحتانی مری همچنین می‌تواند مستقیما و با ایجاد اتساع در موضع تحت درمان قرار گیرد. برای متسع کردن اسفنگتر تحتانی مری بیمار لوله‌ای را می‌بلعد که یک بالون به انتهای آن متصل است. بالون با کمک تصویربرداری اشعه ایکس در عرض اسفنگتر تحتانی قرار می‌گیرد و به صورت ناگهانی باد می‌شود. هدف از انجام این کار کشش اسفنگتر (در واقع پاره‌کردن) آن است. موفقیت روش اتساع قوی بین 95- 60 درصد گزارش شده است. بیمارانی که اتساع در آنها موفقیت‌آمیز نبوده می‌توانند مجددا این کار را تکرار کنند اما میزان موفقیت با هر بار تکرار کمتر می‌شود. اگر استفاده از روش اتساع موفقیت‌آمیز نباشد هنوز می‌توان از روش جراحی استفاده کرد. عارضه اصلی اتساع قوی پاره‌شدن مری است که در 5 درصد موارد اتفاق می‌افتد. نیمی از موارد پارگی بدون جراحی ترمیم پیدا می‌کنند ولی این افراد باید به دقت تحت نظر گرفته شده و تحت درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها قرار گیرند.

ازوفاگومیوتومی

ازوفاگومیوتومی

اسفنگتر می‌تواند در عمل جراحی موسوم با ازوفاگومیوتومی نیز تحت درمان قرار گیرد. عمل جراحی، با ایجاد برش‌هایی در ناحیه شکم و یا به روش لاپاراسکوپی و ایجاد سوراخ‌های کوچک انجام می‌شود. به طور کل، در موارد آشالازی ساده رویکرد لاپاراسکوپی مورد استفاده قرار می‌گیرد. روش دیگر جراحی با ایجاد یک برش بزرگ یا با استفاده از لاپاراسکوپی از طریق قفسه سینه انجام می‌شود. درصد موفقیت ازوفاگومیوتومی از اتساع قوی بیشتر است که احتمال به این دلیل است که فشار در اسفنگتر تحتانی تا حد بسیار بالاتری کاهش می‌یابد و قابل اطمینان‌تر است. 90-80 درصد بیماران نتیجه خوبی از جراحی می‌گیرند. اگرچه با وجود پیگیری طولانی‌مدت و مداوم در برخی بیماران مجددا دیسفاژی (اختلال در بلع) بروز می‌کند. بنابراین انجام ازوفاگومیوتومی تضمین‌کننده درمان دائم بیماری نیست. مهم‌ترین اثرجانبی ازوفاگومیوتومی برگشت اسید (بیماری رفلاکس معده به مری GERD) است. برای پیشگیری از بروز این عارضه عمل ازوفاگومیوتومی کمی تغییر داده می‌شود. در ازوفاگومیتومی تغییر داده شده اسفنگتر به صورت کامل برش داده نمی‌شود یا اینکه همزمان با عمل آنتی‌رفلاکس (فوندوپلیکاسیون) انجام می‌شود. پزشکان توصیه می‌کنند که بیمار در طی 24 ساعت تحت بررسی اسید مری قرار گیرد اگر نتیجه تست مثبت بود تا پایان عمر داروهای مربوط با رفلاکس اسید مصرف کند. با این وجود برخی پزشکان توصیه می‌کنند که بیمار در طول زندگی خود تحت درمان با داروهای خوراکی برای درمان رفلاکس اسید باشد.


انسداد و چسبندگی روده علت، علائم و درمان با جراحی باز و لاپاراسکوپی

انسداد و چسبندگي روده هنگامي اتفاق مي‌افتد که مسير روده کوچک يا روده بزرگ به صورت جزئي يا کامل مسدود شود. مسدود شدن روده باعث ممانعت از عبور غذا، مايعات و گازها از مسير آن به‌طور طبيعي مي‌شود. روده کوچک يک اندام لوله‌اي شکل دراز در داخل شکم است که غذايي که تا حدودي هضم شده است را از معده مي‌گيرد و پس از هضم کامل آن در مسير خود، غذاي کاملاً هضم شده را به روده بزرگ منتقل مي‌کند. کلون بلندترين قسمت از روده بزرگ است که آب و عناصر غذایی باقیمانده در غذایی که از روده کوچک دریافت کرده و تقریباً به‌طور کامل هضم شده است را جذب می‌کند و فضولات باقیمانده (مدفوع) را به راست روده (رکتوم) منتقل می‌کند. به عارضه انسداد روده ممکن است اصطلاحاً گرفتگی روده‌ای یا انسداد بدخیم روده نیز گفته شود.

دکتر رضادوست در زمینه درمان بیماری‌های گوارشی تخصص دارد و در مواردی که انسداد و چسبندگی روده به حدی شدید باشد که نیاز به عمل جراحی داشته باشد، می‌تواند به شما کمک نماید. ایشان یک جراح بسیار باتجربه است که در زمینه جدیدترین روش‌های جراحی با حداقل تهاجم برای رفع انسداد و چسبندگی روده از جمله جراحی لاپاراسکوپی، تخصص و تجربه بالایی دارد. برای کسب اطلاعات بیشتر و تعیین وقت مشاوره می‌توانید با شماره  02188931392 و 09195373730  تماس حاصل فرمایید.

علل


انسداد و چسبندگی روده می‌تواند در اثر عوامل زیر ایجاد شود:

  • تومورهایی که مسیر روده‌ها را مسدود می‌کند.
  • جای زخم‌ها و یا چسبندگي (اتصال نواری شکل بين دو نقطه از بافت روده به همديگر) در محل جراحت‌هايي که بعد از عمل روده بزرگ یا روده کوچک باقی مانده است.
  • آسیب‌دیدگی روده‌ها در اثر پرتودرمانی
  • تأثیر داروهای خاصی از قبیل مخدرها، داروهای ضد اسهال و بعضی از داروهای شیمی‌درمانی که بر مجاری گوارشی اثر می‌گذارد.
  • فشردگی مدفوع که طی آن یک توده بزرگ، خشک و سخت از مدفوع به دلیل یبوست مزمن در داخل راست روده تشکیل می‌شود و مسیر روده بزرگ را مسدود می‌کند.

انواع مختلفي از سرطان نيز مي‌تواند باعث اسداد و چسبندگي روده شود که مهم‌ترين آن شامل سرطان‌هاي معده، کلورکتال (انتهاي روده بزرگ و مقعد)، روده کوچک، رحم، پروستات، مثانه و تخمدان مي‌باشد. سرطان‌هاي ديگري که به ناحيه شکم گسترش پيدا مي‌کند و نيز سرطان‌هاي پيشرفته‌اي که به روده بزرگ و کوچک فشار وارد مي‌کنند هم مي‌توانند منجر به انسداد و چسبندگي روده شوند.

علائم


علائم چسبندگي و انسداد روده مي‌تواند بسته به علت به وجود آورنده آن و چندين عامل ديگر، در افراد مختلف، متفاوت باشد. مهم‌ترين علائم انسداد و چسبندگي روده عبارتند از:

  • درد شکم
  • گرفتگي مداوم عضلات شکم
  • ورم یا نفخ شدید شکم
  • استفراغ
  • اسهال
  • خشک شدن دهان
  • یبوست
  • اسهال (ممکن است مدفوع شل از مواد دفعي جامد موجود در روده بزرگ، خارج شود)
  • عدم تحرک مدفوع در روده بزرگ و تغيير در عادات دفعي
  • ناتواني در دفع گاز معده يا باد شکم
  • بوي بد دهان
  • تب

انسداد روده می‌تواند منجر به ایجاد یک فرورفتگی یا سوراخ در روده کوچک یا بزرگ شود که آن را زخم روده می‌نامند. ایجاد چنین سوراخی در دیواره روده باعث می‌شود که محتویات آن به حفره شکمی نشت کند و باعث ایجاد عفونت در این ناحیه شود. این نوع عفونت را پریتونیت می‌نامند.

در صورتی که هر یک از علائم فوق را مشاهده کردید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

تشخیص


پزشک شما با انجام معایناتی، علت انسداد و چسبندگی روده را تشخیص می‌دهد. پزشک در جریان معاینه سئوالاتی در مورد علائمی که مشاهده کرده‌اید، تغییر در عادات دفعی، داروها و روش‌های درمانی که احتمالاً استفاده می‌کنید از شما خواهد پرسید. همچنین یک معاینه فیزیکی بر روی شما انجام می‌دهد و در جریان آن، شکم شما را لمس می‌کند، به صدای حرکت روده‌ها گوش می‌دهد و یک آزمایش DRE (Digital Rectal Examination) انجام می‌دهد تا فشردگی مواد دفعی در روده بزرگ را چک کند.

علاوه بر معاینات پزشکی، ممکن است لازم باشد که آزمایش‌ها یا عمل‌های زیر را نیز برای کمک به تشخیص انسداد و چسبندگی روده انجام دهید:

  • عکس‌برداری اشعه ایکس از شکم

  • سی‌تی اسکن
  • تصویربرداری سریالی قسمت بالای دستگاه گوارش (Upper GI series)
  • تنقیه باریوم
  • کلونوسکوپی

درمان


هنگامی که علت انسداد یا چسبندگی روده مشخص شد، پزشک شما روش‌هایی را برای درمان این عارضه پیشنهاد می‌‌کند. روش‌های پیشنهادی می‌تواند ترکیبی از دو یا چند مورد از روش‌های زیر باشد.

استراحت دادن به روده‌ها

ممکن است پزشک به شما توصیه کند که چند روزی به روده‌ها استراحت دهید. برای این منظور باید تا چند روز غذا و مایعات را از راه دهان نخورید. در طی این مدت مایعات از طریق تزریق داخل وریدی (IV) به شما داده می‌شود تا آب مورد نیاز بدن تأمین شود و تعادل الکترولیت‌ها به هم نخورد. الکترولیت‌ها وظیفه انتقال و جابه‌جایی عناصر غذایی به درون سلول‌ها و دفع مواد زائد از سلول‌ها به بیرون را بر عهده دارد. عملکرد این الکترولیت‌ها باعث حفظ تعادل مایعات در بدن و نیز امکان کارکرد صحیح ماهیچه‌های بدن می‌شود.

آزاد کردن فشار وارد بر شکم

ممکن است که پزشک برای کمک به رفع ورم شکمی و اسهال شما، استفاده از یک لوله بینی- معده‌ای (NG) را برایتان تجویز کند. لوله NG از طریق بینی وارد گلو و از آنجا به معده وارد می‌شود. از این لوله برای خارج کردن محتویات معده استفاده می‌شود.

یک روش لوله‌گذاری دیگر هم وجود دارد که طی آن یک لوله از طریق مقعد به روده بزرگ وارد می‌شود تا فشار ناشی از تجمع مایعات و گازها را آزاد کند.

درمان دارویی

برای درمان پریتونیت (عفونت حفره شکم) که در اثر بیرون ریختن محتویات روده به حفره شکمی ایجاد می‌شود، می‌توان از داروهای آنتی‌بیوتیک به صورت تزریق داخل وریدی استفاده کرد. همچنین ممکن است پزشک شما داروهایی را جهت کمک به تسکین درد و استفراغ برایتان تجویز کند.

جراحی

در صورتی که انسداد و چسبندگی روده را با استفاده از سایر روش‌ها نتوان درمان کرد، احتمالاً برای درمان آن نیاز به عمل جراحی خواهید داشت. جراحی رفع انسداد روده یک عمل جراحی است که به منظور رفع گرفتگی روده‌ها که باعث جلوگیری از عبور آزادانه محتویات روده از مسیر آن شده است، انجام می‌گیرد. هدف از این جراحی آن است که درد شکم، گرفتگی عضلات شکم، ورم و سایر علائم ناشی از گرفتگی جزئی روده‌ها برطرف شود. در مورد گرفتگی کامل روده‌ها، از آنجا که می‌تواند یک عارضه بسیار خطرناک و تهدیدکننده جان بیمار باشد، عمل جراحی آن باید به صورت اورژانسی انجام شود.

نوع عمل جراحی که برای رفع انسداد روده استفاده می‌شود به علت ایجاد گرفتگی بستگی دارد. انسداد روده ممکن است از نوع مکانیکی و ناشی از فشردگی مدفوع، بیماری فتق، بافت جای زخم حاصل از سایر جراحی‌ها، تومورهای سرطانی یا ولوولوس (پیچ خوردگی روده) باشد. از طرفی انسداد روده در کودکان می‌تواند ناشی از بیماری، عفونت، اختلال در تعادل هورمون‌های شیمیایی و استفاده از داروهای مخدر باشد.

برخی از عمل‌هایی که به طور رایج برای رفع انسداد و چسبندگی روده انجام می‌گیرد عبارتند از:

  • برطرف کردن گرفتگی به وسیله لوله‌ای که از طریق بینی یا مقعد به روده وارد می‌شود و تا محل گرفتگی در روده پیش می‌رود.
  • لاپاراسکوپی  یک عمل جراحی با حداقل تهاجم است که طی آن یک بریدگی کوچک برای وارد کردن لاپاراسکوپ یا ابزارهای جراحی دیگر جهت حذف انسداد روده، بر روی شکم ایجاد می‌شود. لاپاراسکوپ ابزار کوچکی به شکل یک تلسکوپ کوچک می‌باشد.
  • قطعه‌برداری از روده بزرگ  در این عمل، قطعه‌ای از روده بزرگ برداشته می‌شود.
  • قطعه‌برداری از روده کوچک  در این عمل، قطعه‌ای از روده کوچک برداشته می‌شود.

جراحی قطعه‌برداری از روده به منظور حذف انسداد روده و برداشتن قسمت‌هایی از روده‌های کوچک یا بزرگ که به خاطر انسداد روده آسیب دیده‌اند، انجام می‌شود. پزشک جراح سعی می‌کند تا جایی که ممکن است بعد از برداشتن یک قطعه از روده، دو انتهای قسمت باقیمانده را به وسیله بخیه به هم متصل کند. اما در صورتی که طول قسمت برداشته شده از روده زیاد باشد و نتوان دو سر قسمت باقیمانده را به هم متصل کرد، یک انتهای روده از طریق مجرایی که در دیواره شکم (معمولاً در سمت چپ) ایجاد می‌شود، به بیرون از شکم ارتباط داده می‌شود. انتهای این قسمت از روده به یک کیسه مخصوص به نام استوما متصل می‌شود که محتویات روده به داخل آن تخلیه خواهد شد. این عمل جراحی را در صورتی که برای روده بزرگ انجام شود با عنوان کولوستومی و در صورتی که برای روده کوچک انجام شود، ایلئوستومی می‌نامند. البته بسته به اندازه قسمتی از روده که در این جراحی برداشته می‌شود، ممکن است بتوان در آینده مجدداً دو انتهای بریدگی را به هم متصل کرد، در این صورت نتایج این جراحی‌ها فقط به صورت موقتی خواهد بود. اما در بعضی از موارد هم استفاده از کیسه استوما به صورت دائمی و برای همیشه خواهد بود.

پیشگیری


اصولاً امکان جلوگیری از ایجاد انسداد و چسبندگی روده به عامل به وجود آورنده آن بستگی دارد. در واقع از بعضی از موارد انسداد روده به هیچ طریقی نمی‌توان پیشگیری کرد. با این حال شما می‌توانید با انجام اقدامات زیر، خطر انسداد و گرفتگی روده‌ها را کاهش دهید:

  • درمان فتق و آسیب‌های مشابه در اسرع وقت و قبل از آنکه باعث انسداد روده شود.
  • کاهش احتمال فشردگی مدفوع و دیورتیکولوز (بیرون‌زدگی جداره) روده بزرگ از طریق:
    • مصرف غذاهای غنی از فیبر به مقدار زیاد
    • نوشیدن آب و مایعات به مقدار زیاد
    • ورزش کردن به‌طور منظم

انواع جراحی غده پاراتیروئید برای درمان اختلالات آن

عارضه‌ی پرکاری غده‌ی پاراتیروئید را می‌توان با جراحی درمان کرد. هدف جراحی پاراتیروئید یافتن و برداشتن غده (غدد) پاراتیروئید غیر طبیعی است. در صورتیکه این عمل توسط یک جراح مجرب غدد درون ریز انجام شود، در 95 درصد موارد با موفقیت همراه خواهد بود. عوارض ممکن است وجود داشته باشند ولی در اغلب موارد نادرند. کمتر اتفاق می‌افتد که هر چهار غده‌ی پاراتیروئید برداشته شوند و گاهی ممکن است بخشی از یکی از این غدد به دیگری پیوند داده شود.بسته به سطح کلسیم بدن بعد از عمل جراحی، ممکن است به اقامت بیش از یک شب در بیمارستان نیاز باشد. جراح شما پیرامون این عمل و چرایی انجام آن به شما توضیح خواهد داد.

در صورتیکه انجام جراحی پاراتیروئید نیاز باشد، دکتر رضادوست پس از تأیید دلالت این عمل، روش‌های مختلف اجرای آن را مطرح خواهد کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر و دریافت وقت مشاوره از طریق شماره‌های 02188931392 و 09195373730  با ما تماس بگیرید.

تشخیص


آزمایش‌هایی که برای تشخیص این عارضه باید انجام شوند عبارتند از:

  • میزان کلسیم/ هورمون‌های پاراتیروئید فعال (PTH)
  • آزمایش کراتینین خون
  • تصویربرداری سونوگرافی
  • تست ویتامین D
  • تصویربرداری سی‌تی اسکن

قبل از جراحی


پس از اینکه انجام جراحی برنامه‌ریزی شد، تمهیدات لازم برای انجام ارزیابی‌های قبل از عمل ترتیب داده خواهد شد. شما با یک تکنسین یا دستیار پزشک از بخش بیهوشی دیدار خواهید کرد. آزمون‌های پیش از عمل شامل امور آزمایشگاهی، رادیوگرافی قفسه‌ی سینه و نوار قلب می‌شود.

  • در صورتیکه شما آسپرین یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مصرف می‌کنید، باید یک هفته قبل از عمل مصرف این داروها را متوقف کنید.
  • شب قبل از جراحی، پس از نیمه شب از هرگونه خوردن یا آشامیدن پرهیز کنید.
  • سعی کنید شب خوب بخوابید.

روز جراحی


منشی دکتر رضادوست در روز عمل، در مورد مکان جراحی و همچنین زمانی که باید در بیمارستان حضور داشته باشید، به شما اطلاع خواهد داد. بسیار ضروریست که حداقل 2 ساعت قبل از جراحی، خود را به محل برسانید. در طول عمل، خانواده‌ی شما در سالن انتظار خانواده‌ها می‌توانند منتظر شما بمانند. آن‌ها مرتباً از طریق نمایشگر و پرسنل اتاق عمل در جریان وضعیت بیمار خود قرار خواهند گرفت. پس از اتمام جراحی دکتر رضادوست با آن‌ها صحبت خواهد کرد.

آنچه در طی عمل اتفاق خواهد افتاد

از بیهوشی عمومی برای انجام این عمل استفاده خواهد شد. بالش ویژه‌ای زیر گردن شما قرار داده می‌شود تا سر شما را به عقب بچرخاند. بسته به نوع دقیق عمل، برشی به اندازه 2 تا 4 اینچ در ناحیه‌ی پایه‌ی گردن شما ایجاد خواهد شد. با استفاده از لنزهایی ذره‌بین، دکتر رضادوست محل غدد پاراتیروئید را مشخص کرده و مورد (موارد) غیرطبیعی را از جا برخواهد داشت. برش ایجاد شده بخیه زده می‌شود و محل آن به کمک نوار چسب‌هایی ریز و یک پانسمان با گاز خشک پوشیده خواهد شد.

این عمل معمولاً بین 1 الی 3 ساعت طول خواهد کشید. پس از عمل، شما برای چند ساعت در اتاق ریکاوری خواهید ماند. بسته به نوع دقیق عمل شما، ممکن است در همان روز جراحی مرخص شوید یا برای یک شب بستری بمانید.

پس از جراحی


در صورتی که قرار به بستری شدن شما در بیمارستان باشد، برای شام، غذایی مایع به شما داده خواهد شد. ممکن است گلو درد داشته باشید. برای رهایی از این درد، پرستار به شما قرص مکیدنی یا اسپری مسکن خواهد داد. در صورتی که برای تسکین درد خود به چیز دیگری نیاز داشته باشید، پرستار داروی ضد درد مایعی را به شما خواهد داد. پوششی بروی گردن شما قرار خواهد گرفت که صبح روز بعد برداشته خواهد شد. برای کاهش تورم، قسمت سر تخت شما بالاتر قرار خواهد گرفت. تا روز بعد، از طریق یک خط وریدی به شما مایعات داده خواهد شد. صبح روز بعد، میزان کلسیم خون شما از طریق آزمایش خون اندازه‌گیری خواهد شد. برای صبحانه، غذاهایی عادی به شما داده می‌شود. اکثر بیماران پس از صبحانه، ترخیص می‌شوند.

مکمل‌های کلسیم و احتمالا ویتامین D برای شما تجویز خواهد شد.

جراحي سرپايی


در صورتیکه در روز جراحی ترخیص شوید، پوششی پلاستیکی بروی زخم‌های شما قرار خواهد گرفت. ممکن است بخواهید در شب عمل دوش بگیرد، در این صورت باید دقت کنید تا حد امکان این پوشش خیس نشود. دو روز پس از جراحی، پانسمان گاز و پوشش پلاستیکی برداشته خواهند شد و نوار چسب‌های باریک روی زخم باقی خواهند ماند. در مدت زمانی که شما گلو درد دارید، بسته به اینکه چه نوع غذایی برای شما راحت‌تر است، رژیم غذایی سبک و مایعات به شما پیشنهاد می‌شود.

مراقبت‌های پس از جراحی


پس از برداشته شدن پانسمان، چسب‌های نواری قرار گرفته بر روی زخم برای مدت یک هفته باقی خواهند ماند. این نوار چسب‌ها را در جای خود رها کنید و سعی کنید در مواقع دوش گرفتن تا حد امکان این نواحی را خشک نگه دارید و پس از آن برای خشک کردن با دقت و به آرامی این عمل را انجام دهید. پس از گذشت تقریباً 11 روز پس از عمل بخیه‌های شما در مطلب دکتر کشیده خواهند شد. معمولاً احتمال عفونت بسیار نادر است.

در صورتی که متوجه قرمزی یا زهکشی محل زخم شدید، با دکتر رضادوست تماس بگیرید. پس از کشیدن بخیه‌ها، مهمترین کاری که شما برای بهبود ظاهر زخم خود می‌توانید انجام دهید این است که  با استفاده از کرم ضد آفتابی با فاکتور محافظت (SPF) 30، برای مدت یکسال از سطح آن در برابر نور خورشید محافظت کنید. در طول این یکسال ممکن است زخم برجسته یا قرمز شود، ولی نهایتاً محو و به خط باریکی که قابل تشخیص نباشد تبدیل خواهد شد.

احساس پس از عمل


این موضوع برای هر کس متفاوت است. ممکن است شما برای چند روز اندکی درد داشته باشید. این درد نه فقط از زخم بلکه در عضلات قسمت بالایی کمر و شانه‌ها نیز احساس خواهد شد که از نحوه‌ی قرار گرفتن بدن در اتاق عمل در طول جراحی نشأت می‌گیرد. در بیمارستان داروهای ضد درد مایعی به شما داده می‌شود و برای مصرف در منزل نیز قرص‌های مسکن برای شما تجویز خواهد شد.

ممکت است گلو درد داشته باشید که در نتیجه‌ی قرار گرفتن لوله‌ی بیهوشی در طی عمل جراحی است. قرص‌های مکیدنی و اسپری‌های مخصوص گلو می‌توانند بسیار کمک‌کننده باشند. احتمال تورم گردن نیز وجود دارد که احساسی شبیه به داشتن یک توده در گردن را به شما می‌دهد که البته معمولاً بعد از چند روز برطرف خواهد شد. درصورتیکه متوجه‌ی تورم ناگهانی گردن خود شدید، حتماً با مطب جراح خود تماس بگیرید.

ممکن است سطح کلسیم بدن شما پس از جراحی پایین بیاید. در صورتیکه در نواحی اطراف دهان یا نوک انگشتان خود احساس کرختی یا سوزش کردید (معمولاً در عرض 24 تا 48 ساعت پس از عمل)، هر 4 ساعت و تا برطرف شدن این علائم، از مکمل کلسیمی (در حدود 1200 میلی‌گرم) استفاده کنید. پس از از بین رفتن این علائم، مصرف مکمل را متوقف کنید. در صورت بروز مجدد این علائم، دوباره استفاده از مکمل کلسیم را آغاز کنید.

دوره‌ی بهبودی در منزل


اکثر افراد در مدت 1 تا 2 هفته بهبود خواهند یافت. برای حداقل یک هفته از رانندکی پرهیز کنید. باید توجه داشته باشید که به احتمال زیاد بهبود علائم شما، به دلیل سطح بالای کلسیم بدنتان خواهد بود. البته این موضوع برای هر کسی متفاوت است. حتماً جراح خود را در جریان ایجاد هر گونه علامت و تغییر در خود قرار دهید.


پولیپ معده و درمان با جراحی وعلت ، علائم و نشانه ها

معده یک ارگان مهم در دستگاه گوارش بدن است. معده نیز مانند دیگر اعضای بدن تحت تأثیر اختلالات خاصی قرار می‌گیرد. یکی از این اختلالات وجود پولیپ‌ها در معده است. پولیپ یک ضایعه غیرطبیعی ناشی از غشای مخاطی است که روی دیواره داخلی معده تشکیل می‌شود. معمولاً پولیپ معده علامتی ندارد و قابل‌مشاهده نیست و در اغلب موارد، زمانی که پزشک برای بررسی سایر اختلالات مربوط به معده، شما را معاینه می‌کند، مشخص می‌شود. این بیماری نادر است و می‌توان آن را با روشی به نام آندوسکوپی قسمت فوقانی دستگاه گوارش که در آن پوشش داخلی معده مورد بررسی قرار می‌گیرد، تشخیص داد.

پولیپ‌هایی که باعث بروز علائمی در بدن می‌شوند نیاز به درمان دارند. پولیپ‌هایی که خطر سرطان دارند، قابل ‌مشاهده خواهند بود اما ممکن است نیازی به برداشتن آنها نباشد؛ این نوع پولیپ‌ها را شاید بتوان با دارو و یا عمل جراحی مدیریت کرد. دکتر رضادوست بسته به اندازه، تعداد و نوع پولیپ‌ها روش‌های درمانی خاصی ارائه می‌دهد. برای کسب اطلاعات بیشتر می‌توانید با شماره تلفن 02188931392 و 09195373730 تماس بگیرید و یک وقت ملاقات با پزشک رزرو کنید.

انواع پولیپ معده


پولیپ‌های معده را می‌توان با توجه به اندازه و شدت علائم آنها دسته‌بندی کرد.

شایع‌ترین پولیپ معده، پولیپ هیپرپالستیک است که یک خوشه کوچک از غدد بزرگ است؛ این پولیپ در واکنش به التهاب پوشش داخلی دستگاه گوارش، توسعه پیدا می‌کند. پولیپ هیپرپالستیک می‌تواند با یک ساقه به دیواره یا اندومتریوم معده متصل شده باشد (پایه‌دار) و یا بدون ساقه متصل شده باشد (بدون پایه).

پولیپ دیگر، پولیپ غده فوندوس است که در قسمت فوقانی معده یا فوندوس واقع شده است. ماهیت این پولیپ خوش‌خیم و غیر سرطانی است.

نوع سوم پولیپ‌ها، پولیپ التهابی است که در محل اتصال معده و روده کوچک رشد می‌کند.

خطرناک‌ترین و بدخیم‌ترین پولیپ، پولیپ آدنوماتوز است. این پولیپ‌ها با پایه یا بدون پایه هستند و در حفره‌ها (آنتروم) یافت می‌شوند. ماهیت این نوع پولیپ‌ها سرطانی است و می‌توانند تا اندازه 4 سانتی‌متر در قطر رشد کنند. حضور پولیپ آدنوماتوز می‌تواند نشانه‌ای از سرطان معده باشد.

علل ایجاد پولیپ معده


دلیل اصلی ایجاد پولیپ معده، حضور یک نوع باکتری خاص به نام هلیکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori) که در اختصار به آن اچ پیلوری (H. pylori) می‌گویند، است. این باکتری به عنوان دلیل زخم معده نیز شناخته می‌شود. اگر چه این باکتری باعث ایجاد مشکلی نمی‌شود، اما می‌تواند باعث ایجاد عفونت و التهاب پوشش داخلی دستگاه گوارش شود. یکی دیگر از عوامل ایجاد کننده پولیپ معده، واکنش‌های خود ایمنی هستند (که در آن سیستم ایمنی بدن در برابر بافت‌ها و مواد موجود در بدن بیش‌فعال می‌شود) که منجر به کمبود ویتامین B12 می‌شوند.

علائم پولیپ معده


علائم پولیپ معده با توجه به اندازه و شدت زائده متفاوت هستند. علائم تنها می‌توانند بعد از اینکه اندازه پولیپ بزرگ شد، مشخص شوند. در ادامه چند نشانه آورده شده است که وجود این زائده غیرطبیعی در معده را نشان می‌دهند.

ممکن است افزایش اندازه و تعداد پولیپ‌ها باعث ناراحتی عمومی و درد در ناحیه شکم شود. همچنان که اندازه پولیپ بزرگ می‌شود، امکان دارد شکم حالت برآمدگی پیدا کند و در هنگام لمس کردن آن از درد تیر بکشد.

از آنجا که پولیپ‌ها در دستگاه گوارش رشد می‌کنند، ممکن است یک فرد مبتلا به پولیپ احساس پُری معده و خستگی داشته باشد.

وجود خون در مدفوع به علت خونریزی داخلی، نشانه حضور پولیپ در معده است. در صورتی که پولیپ شدید و آلوده باشد و باعث خونریزی شود، ممکن است مدفوع تیره رنگ یا مانند قیر شود.

تهوع و استفراغ نیز نشانه‌های رشد پولیپ‌ها یا ضایعاتی در معده هستند.

برخی دیگر از علائم این ضایعات عروقی در غشای مخاطی معده عبارتند از یبوست، از دست دادن اشتها، گرفتگی‌های دردناک در ناحیه شکم و… .

عوامل خطر


عواملی که باعث افزایش احتمال بروز پولیپ معده می‌شوند، عبارتند از:

  • سن. پولیپ معده بین افراد نیمه بزرگ‌سال تا اواخر سن بزرگ‌سالی شایع‌تر است.
  • عفونت باکتریایی معده. باکتری اچ پیلوری یک علت شایع برای التهاب (گاستریت) معده است که منجر به پولیپ‌های هیپرپالستیک و آدنوم می‌شود.
  • پولیپ آدنوماتوز فامیلی. این سندروم ارثی نادر است و باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ و بیماری‌های دیگر ازجمله پولیپ معده می‌شود.
  • برخی از داروها. استفاده طولانی مدت از مهارکننده‌های پمپ پروتن (داروهایی که برای درمان بیماری‌های رفلاکس معده استفاده می‌شوند) باعث ایجاد پولیپ‌های غده فوندوس می‌شوند.

تشخیص


بسیاری از اوقات، افراد تمایل دارند این مشکل معده خود را نادیده بگیرند، زیرا این بیماری در مراحل اولیه خود هیچ‌گونه علائم و درد و ناراحتی نشان نمی‌دهد. فرد تنها زمانی متوجه پولیپ معده می‌شود که پولیپ‌ها بزرگ‌تر شده باشند و باعث درد و ناراحتی شوند. در صورتی که رضادوست حضور پولیپ در معده را تشخیص داد، جهت جلوگیری از عوارض بیشتر یک روش درمانی فوری به شما توصیه می‌کند؛ زیرا این احتمال وجود دارد که پولیپ‌ها منجر به بروز سرطان شوند.

درمان پولیپ معده


شدت پولیپ معده با آندوسکوپی و انجام یک بیوپسی معین می‌شود. بیوپسی روشی است که در آن یک بافت کوچک از منطقه آلوده برداشته و آزمایش می‌شود. برای درمان این بیماری دو روش وجود دارد که عبارتند از مصرف دارو و عمل جراحی.

داروهای آنتی‌باکتریال و آنتی‌بیوتیک

در صورتی که پولیپ ناشی از وجود باکتری اچ‌پیلوری باشد، ممکن است پزشک داروهای آنتی‌باکتریال و آنتی‌بیوتیک را برای شما تجویز کند تا باکتری‌های معده از بین بروند.

عمل جراحی (پولیپکتومی)

روش درمانی دیگر، عمل جراحی و برداشت پولیپ است. این روش با نام پولیپکتومی شناخته می‌شود و یک عمل جراحی با حداقل تهاجم است. در این عمل جراحی، ضایعه از پایه برداشته می‌شود؛ این کار با ابزار خاصی انجام می‌شود که پولیپ‌ها را از غشای مخاطی بیرون می‌کشد.

بعد از عمل جراحی

بعد از برداشت پولیپ، یک عملیات حرارتی روی محل‌های مورد نظر اعمال می‌شود تا جریان خون دوباره به گردش درآید. بیمار با مصرف داروهای تجویزشده، رعایت رژیم غذایی مناسب و عمل به دستورات پزشک می‌تواند به فعالیت‌های عادی روزانه خود بازگردد. در صورتی که احتمال عفونت در معده وجود داشته باشد، ممکن است پولیپ‌ها دوباره ظاهر شوند.

پیشگیری


به منظور پیشگیری از ایجاد پولیپ معده، باید هر ساله تحت معاینه کامل معده قرار گرفت. علاوه بر این برای تقویت مراقبت از خود سعی کنید معده را با غذا و نوشیدنی سنگین نکنید.