نوشته‌ها

هپاتیت و سرطان کبد

رشد غیر طبیعی و خارج از کنترل سلول های بدن که موجب تخریب سلول های طبیعی می شوند را سرطان می نامند. کبد یا جگر سیاه که یکی از بزرگترین ارگان های بدن است نیز می تواند به سرطان مبتلا شود. علایم هپاتیت و سرطان کبد در مراحل اولیه خفیف بوده و به صورت درد مبهم و خفیف در ناحیه ی شکم، کاهش اشتها و کاهش وزن است. با پیشرفت بیماری یرقان خونریزی گوارشی و اتساع شکم دیده می شود.

علل سرطان کبد

سرطان کبد علل متعددی دارد و با توجه به علل ایجاد آن، شیوع این بیماری در نقاط مختلف دنیا متفاوت است. در کشورهای افریقایی و آسیایی بیشتر بدنبال سیروز کبدی و ثانوی به بیماری هپاتیت ویروسی نوع ب ایجاد می شود. مطالعات انجام شده بیانگر آن است که خطر ابتلا به سرطان در افرادی که HBsAg مثبت دارند، بیشتر است ولی به این معنا نیست که همه ی این افراد دچار سرطان کبد می شوند. مطابق آخرین بررسی های انجام شده از بین هر هزار نفر هپاتیت HBsAg مثبت، 6 نفر دچار این نوع سرطان می شوند. در واقع ورود اجزاء ویروس به درون واحدهای ژنتیکی بدن بیمار هپاتیت می تواند موجب تکثیر بدون قاعده ی سلول ها در بدن شود که این امر زمینه ی بروز سرطان کبد، ابتلا به بیماری هپاتیت سی است، درژاپن، ایتالیان، اسپانیا، جنوب آفریقا و آمریکا این ارتباط بیش از سایر مناطق دیده می شود.

از علل دیگر سرطان کبد، آفلاتوکسین است. آفلاتوکسین یک سم مترشحه از کپک آسپرژیلوس فلاووس (Aspergillus Falvus) است. این قارچ یا کپک در مواد غذایی انباری بیشتر دیده می شود. در پسته که برای مدتی مانده و خشک نشده باشد، میزان این سم به طور جدی بالاست. کسانی که الکل می نوشند، در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند. استعمال دخانیات به عنوان یک عامل مهم بروز سرطان مطرح است. لطفاً سیگار نکشید. اما در مورد شما، همانطور که می بینید سرطان کبد علل متعددی دارد و از طرف دیگر اکثریت افراد مبتلا به هپاتیت ب هرگز دچار آن نمی شوند. اما به دلیل بالا بودن آنزیم های کبدی و احتمال وجود التهاب در کبد بررسی بیشتر (احتمالاً نمونه برداری کبد) و درمان هپاتیت در صورت لزوم، توصیه می شود.

تشخیص

از آنجایی که مهمترین موضوع در درمان سرطان اولیه کبد، کشف آن در مراحل ابتدایی بیماری است. ارزیابی دوره ای ناقلین هپاتیت ب با آزمایش خون (پروتئین آلفای جنینی) و سونوگرافی به کشف سرطان کبد در مراحل اولیه کمک می کند.
اگر یک عضو خانواده ی ناقل هپاتیت دچار سرطان کبد شود، لزوما فرد دیگری نیز در خانواده به آن مبتلا نمی شود.
درمان هپاتیت با آلفا – اینترفرون خطر سرطان را کم می کند. به نظر می رسد که با مصرف این دارو، میزان جوشگاه (فیبروز) در کبد کاهش یافته و خطر سرطان کبد تا حدودی کاهش می یابد.

راهنمای سلامتی ناقلین هپاتیت ب

دلسرد و افسرده نباشید. با توجه به طبیعی بودن آزمایش های تخصصی کبدی مثل سایر مردم شاداب زندگی کنید و دستورات لازم بهداشتی را رعایت کند. برای معاینه و انجام آزمایش های خونی هر 6 ماه یک بار به پزشک مراجعه کنید. زندگی را بر خود حرام نکنید. جداسازی ظروف غذا و دستشویی ها لازم نیست. وسایل آلوده به خون و یا بزاق آلوده به صورت دقیق شستشو داده شده و از محلول هیپوکلریت سدیم رقیق شده (1 در 10) جهت ضدعفونی کردن آن استفاده شود. زخم های پوستی هپاتیت و سرطان کبد را (خصوصاً اگر ترشحات دارند) بپوشانید. از مصرف مشروبات الکلی به هر مقدار خودداری شود. در صورت مراجعه به دندانپزشک، آزمایش (برای انجام آزمایش) پزشک و اصولاً هر جای دیگری که امکان انتقال ویروس از شما به دیگران وجود دارد، حتماً آنها را از آلوده بودن خود آگاه کنید. از استعمال دخانیات خودداری کنید. در کلاس های آموزشی ویژه ی بیماران هپاتیت و سرطان کبد که توسط انجمن حمایت از بیماران کبدی با همکاری سازمان انتقال خون ایران برگزار می شود، شرکت کنید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت و سرطان کبد مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


آنزیم های کبدی

[sbu_post_image]

راه تشخیص هپاتیت اندازه گیری آنزیم های کبدی و آنتی ژن سطحی این ویروس یعنی HBsAg است. در مورد فردی که آزمایش HBsAg وی مثبت است، تنها نتیجه ای که می توان گرفت این است که شخص آلوده به ویروس هپاتیت ب است. (یعنی در بدن وی ویروس هپاتیت ب وجود دارد) . آنچه آزمایش آنزیم های کبدی را معنادار می کند، حال عمومی فرد، وضعیت کبد (اندازه ی آن و نتایج آزمایشگاهی تخصصی کبد)، سونوگرافی کبد و چند آزمایش دیگر در مورد فعالیت ویروس در بدن است.

نقش آنزیم های کبدی در تشخیص بیماری های کبد

به طور کلی آزمایش و اندازه گیری آنزیم های کبدی می تواند نشانه ای مفید جهت تعیین وجود بیماری این عضو بدن باشد. در میان آنزیم های کبدی AST و ALT اهمیت بیشتری دارند. افزایش سطح خونی این آنزیم ها بر وجود التهاب در کبد دلالت دارد. میزان و مقدار مطلق آنزیم ها ارتباط ضعیفی با شدت بیماری کبدی دارد. اندازه گیری دوره های آنزیم های کبدی در ناقلین هپاتیت جهت مشخص کردن موارد ابتلای کبد و ایجاد التهاب در آن توصیه می شود.
اگر HBsAg و HBsAb در آزمایش هر دو مثبت بودند (این حالت در 10% موارد دیده می شود)، علت آن این است که یک نوع ویروس مسئول مثبت بودن HBsAg است و آنتی بادی علیه نوع دیگر ویروس که به صورت همزمان در فرد وجود داشته، ساخته شده است. پس در واقع می توان گفت که شما ناقل هپاتیت «ب» بوده و وجود HBsAb در آنزیم های کبدی خون شما هیچ ارزشی ندارد.

در صورت فعال بودن ویروس هپاتیت ب در بدن معمولاً HBeAg خون مثبت است. به این نوع ویروس وحشی گفته می شود و در صورتی که HBeAg در آزمایش آنزیم های کبدی منفی باشد معمولاً ویروس در حال تکثیر نیست. اما در کشور ما نوع ویروس به صورت جهش یافته (تغییر یافته) بوده و در عین حال که HBeAg در آنزیم های کبدی منفی است ولی ویروس ممکن است در حال تکثیر نیز باشد.

تبدیل انواع هپاتیت به همدیگر وجود ندارد.

در برخی موارد برای تشخیص شدت بیماری هپاتیت در کبد علاوه بر آزمایش آنزیم های کبدی، به روش خاصی از آن نمونه برداری یا بیوپسی به عمل می آید. این کار با استفاده از یک سوزن مخصوص (با قطر کمتر از 3 میلی متر) به نام منگنی و یا سوزن یکبار مصرف تروکاتر و توسط پزشک متخصص کبد صورت می گیرد. انجام بیوپسی کبد در مبتلایان به هپاتیت حاد و ناقلین هپاتیت ب لازم نبوده و توصیه نمی شود. در صورتی که پزشک با بررسی آزمایشات آنزیم های کبدی (آزمون های مشخص کننده فعالیت کبد) و معاینه، به درگیری کبد شک نماید، بیوپسی کبد را انجام می دهد. در این شرایط احتمال وجود هپاتیت مزمن و مسئله درمان را باید مد نظر داشت و جهت ناقلین هپاتیت بدون علامت، بیوپسی کبد و درمان نیازی نیست.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” تشخیص ویروس هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت و بیماری های کبدی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


بهترین تقویت کننده کبد

[sbu_post_image]

وقتی که شما یک کبد چرب دارید حیاتی است که تقویت کننده کبد با فرمولی انتخاب کنید که حاوی دوز مؤثری از مواد مؤثر باشد. مواد باید استاندارد و خالص باشند. به طوریکه مطمئن شوید که دوز صحیح را دریافت می نمایید. پس برای انتخاب بهترین تقویت کننده کبد، اگر آگاهانه نوع و مقدار آن را با نمونه های دیگر موجود مقایسه کنید تعجب می کنید. بعضی از آنها مقدار خیلی کمی از گیاهان را دارند و عاری از ویتامین های آنتی اکسیدان، مواد معدنی و اسیدآمینه های لازم هستند. دریافت توصیه های یک متخصص نیز در هنگام انتخاب این مواد مهم است. همچنین مهم است که بدانید تقویت کننده کبدی که انتخاب می کنید دارای شرایط زیر باشد:

  • در کارخانه ای تهیه شده باشد که مورد تأیید FDA باشد.
  • در کارخانه ای تولید شده باشد که فقط منافع مادی را در نظر نگیرد و مستقل باشد.
  • در یک کارخانه مستقل جهت تأیید اصلیت خلوص و مقدار مواد موجود در تقویت کننده کبد مورد بررسی قرار گرفته باشد.
  • از مواد پرکننده مصنوعی عاری باشد.
  • از مواد گیاهی باشد به طوریکه کپسول های ژلاتین نتوانند جنون گاوی را منتقل کنند.

از بین تقویت کننده های لیواتن هم شرایط فوق را دارد. تقویت کننده لیواتن پلاس در مطالعات بالینی روی بیماران دارای کبد چرب مورد بررسی قرار گرفته است و سلامت و مؤثر بودن آن مورد تأیید قرار گرفته است. از سال 1995 هر دو فرمول تقویت کننده لیواتن در امریکا و استرالیا تولید می شود و در بسیاری از کشورها مورد استفاده می باشند. Livaton plus فرمول قویتری از لیواتن دارد و مواد بیشتری می باشد. لیواتن پلاس طوری طراحی شده که کبد را ترمیم و التهاب کبد را کاهش می دهد. لیواتن معمولی برای پاکسازی کبد و روده طراحی شده و جریان صفرا را تسریع می کند. بعضی ها با دریافت هر دو ماده با هم نتیجه بهتری گرفته اند. در این مورد توصیه می کنم که دو کپسول لیواتن پلاس در هنگام صبح و دو کپسول لیواتن در هنگام شب مصرف شود. پودر لیواتن معمولی یک ملین و پاک کننده روده قوی است. در حالیکه لیواتن پلاس ملین نیست.

تقویت کننده ها در صورتی مفید هستند که با تجویز پزشک باشند. تقویت کننده باید تجزیه شوند و بسیاری اشخاص هستند که روزانه داروهای مختلفی مصرف می کنند و این بار اضافی به کبد تحمیل می کند.

موارد مصرف تقویت کننده کبد

  • اگر از داروهایی که فروش آنها مجاز است استفاده می کنید به خصوص مسکن ها و پاراستامول، این ها باید در کبد شکسته شوند و بعضی از آنها اگر روزانه یا به مقدار زیاد مصرف شوند تبدیل به سم برای کبد می شوند.
  • اگر در هفته 10 لیوان یا بیشتر مشروبات الکلی می نوشید (بیش از 18 میلیون آمریکایی از الکل بیش از حد استفاده می نمایند و آن یکی از علل شایع بیماری کبدی در آمریکاست.)
  • اگر سیگار می کشید.
  • از شکر، غذاهای آماده (Fast food) مواد شیمیایی و غذایی اعتیاد آور و رژیم پرچربی استفاده می کنید.
  • در یک کلان شهر زندگی می کنید و در معرض دود اگزوز ماشین ها، دود کارخانه ها، محل های پر جمعیت و کثیف، آب حاوی کلر، فلوراید و فلزات سنگین و غیره هستید.
  • از یک مایکروفر برای گرم کردن و پختن غذایتان استفاده می کنید.
  • از یک عفونت کبدی رنج می برید و خیلی ها نمی دانند که دچار عفونت هستند.
  • بالای 45 سال سن دارید. با بالا رفتن سن مجراهای ورودی و خروجی کبد کثیف می شوند و لخته هایی در آنها به وجود می آید. با چربی های ناسالم، سموم و سنگ های صفراوی، رسوب، بافت های سخت و فضولات سوخت و ساز پر می شوند.
  • اگر از نوشابه های حاوی سودا یا نوشابه های رژیمی حاوی قندهای مصنوعی مثل آسپارتام استفاده می کنید.
  • در معرض مواد شیمیایی سمی و آلاینده هایی مثل حشره کش ها، بعضی مواد ضد عرق حلال ها، چسب ها، اسپری آئرول، بعضی مواد شوینده، مواد آرایشی، رنگ موهای حاوی آمونیاک، لاک ناخن و مواد ضد عفونی کننده هستید. در محل کار یا در خانه احتمال اینکه در معرض این مواد باشید وجود دارد.
  • مقدار کافی آب خالص نمی نوشید.
  • به مقدار کافی از آنتی اکسیدان ها در رژیم غذایی خود استفاده نمی کنید.
  • کلسترول و تری گلیسرید خونتان بالاست.
  • مشکلات پوستی دارید.

دلایل بسیار دیگری وجود دارند که دریافت یک تقویت کننده کبد را به طور مرتب و روزانه یا حداقل دوبار در سال هر بار به مدت دو ماه توجیه می کنند. به خصوص در قرن 21 که دنیا به طور فزاینده ای آلوده و پرجمعیت شده است و عفونت های کبدی رو به افزایش است. کبد شما باید تقریباً 900 میلیون پاند مواد شیمیایی سمی و داروهایی که در سال در محیط زیست پخش می شوند را تصفیه کند. بار اضافی این سموم به آسانی می توانند به این قسمت از بدن آسیب کلی بزنند و مشکلاتی از لحاظ سلامتی برای شما بوجود آورند. در مورد مسکن ها به خصوص استامینوفن (پاراستامول) دقت کنید، زیرا می تواند به کبد آسیب برساند. خوب می دانیم که مصرف بیش از حد این مسکن محبوب می تواند باعث آسیب کبدی و مرگ شود، از طریق نکروزه کردن و تضعیف . یک مطالعه در مجله انجمن پزشکی امریکا نشان داد که دوزهای بالای توصیه شده Tylenol (استامینوفن یا پاراستامول) می تواند به آسانی آنزیم ها را در بزرگسالان افزایش دهد. بالا رفتن آنزیم ها اولین علامت آسیب کبدی است. اگر شما مشروبات الکلی مصرف می کنید یا مشکل کلیه دارید، خطر آسیب توسط پاراستامول به طور مشخص افزایش می یابد. کبد شما 24 ساعته و 7 روز هفته در معرض خطر است. حیاتی است که از عملکرد درست آن حمایت کنید. و خطر تخریب آن را با بهترین تقویت کننده کاهش دهید. اگر شما یک کبد پاک داشته باشید سال های بیشتری از زندگی پر انرژی خود لذت می برید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” درمان های طبیعی کبد ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه بیماری های کبد مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب کبد چرب برگشت پذیر است


تشخیص ویروس هپاتیت بی

[sbu_post_image]

طبق آخرین گزارشات سازمان بهداشت جهانی (WHO) حدود 400 میلیون نفر در سراسر جهان حامل ویروس هپاتیت بی هستند و این بیماری پس از بیماری های سل و مالاریا شایع ترین بیماری عفونی و مسری است. سالانه حدود 50 میلیون نفر به تعداد افراد آلوده به این ویروس در دنیا افزوده می شود. با توجه به تشخیص ویروس، بیشتر مبتلایان در کشور پهناور چین و تایوان به سر می برند.

شیوع ویروس هپاتیت B در برخی از نواحی آسیا و آفریقا بسیار بالاست و تعداد آنها حتی به 20 درصد جمعیت این مناطق نیز می رسد. شیوع ناقلین ویروس بیماری در جامعه ی ایرانی حدود 3 درصد افراد جامعه یا قریب دو میلیون نفر است. البته این آمار در تشخیص ویروس هپاتیت بی در شهرها و روستاهای مختلف کشور متفاوت است.

نقش آنزیم های کبدی

به طور کلی آزمایش و اندازه گیری آنزیم های کبدی می تواند نشانه ای مفید جهت تعیین وجود بیماری در کبد باشد. در میان آنزیم های کبدی AST و ALT اهمیت بیشتری دارند. افزایش سطح خونی این آنزیم ها بر وجود التهاب در کبد دلالت دارد. میزان و مقدار مطلق آنزیم های کبدی ارتباط ضعیفی با شدت بیماری کبدی دارد.

آیا انجام آزمایشات اختصاصی نظیر پی- سی – آب (PCR یاHBV DNA) برای همه ی مبتلایان به ویروس هپاتیت بی ضروی است؟ اگر آزمایشات خونی کبدی (آنزیم های AST و Alt) در ناقلین هپاتیت بی طبیعی باشد و علایمی دال بر بیماری کبدی وجود نداشته باشد نیازی به انجام آزمون های اختصاصی ویروس این بیماری نیست ولی اگر بتوان با استفاده از پی-سی-آر به صورت کمی به مقدار ویروس در خون واقف شد، بهتر است در همه افراد پی-سی-آر چک شود. در صورت وجود اختلال در آزمون های کبدی یا سونوگرافی انجام پی-سی- آر شمارشی ضروری است.

در حال حاضر برای شناسایی و تشخیص ویروس هپاتیت بی آزمون های مناسبی وجود دارد که می تواند وجود ویروس را تأیید و مرحله و وضعیت بیماری را مشخص نماید. در اغلب موارد به دنبال اهدای خون، وجود آلودگی به ویروس مشخص می شود. این افراد معمولاً هیچگونه علامتی نداشته و از آلوده بودن خود نیز اظهار تعجب می نمایند. یکی از روش های تشخیص این بیماری، اندازه گیری آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت بی یعنی HBsAg است. در مورد فردی که آزمایش HBsAg وی مثبت است، تنها نتیجه ای که می توان گرفت این است که شخص آلوده به ویروس است (یعنی در بدن وی ویروس هپاتیت بی وجود دارد).

نمونه برداری از کبد در تمام مبتلایان به ویروس هپاتیت بی، ضروری نیست. انجام بیوپسی در مبتلایان به ویروس و ناقلین بیماری توصیه نمی شود. چنان چه پزشک با بررسی آزمایشات کبدی و معاینه، به درگیری کبد شک نمایید، بیوپسی کبد را انجام می دهد. بیوپسی می تواند وضعیت بافت کبدی نشان دهد. حال عمومی فرد، وضعیت کبد (اندازه ی آن و نتایج آزمایش های تخصصی کبدی)، سونوگرافی کبد و چند آزمایش دیگر در مورد فعالیت ویروس هپاتیت بی در بدن مهمترین راه های تشخیصی است که به پزشک برای تصمیم گیری در خصوص تشخیص ویروس این بیماری کمک می کند.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علایم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه ویروس هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب هپاتیت بی


هپاتیت ویروسی مزمن

[sbu_post_image]

امکان منفی شدن هپاتیت ویروسی حاد «بی» (HBsAg) در ناقلین وجود دارد اما این احتمال کم است. طبق بررسی های انجام شده در مدت 10 سال از هر 100 نفر تنها 5 نفر منفی می شوند. بهتر است ناقلین هپاتیت حاد بی به صورت دوره ای هر 6 ماه از نظر عملکرد کبد بررسی شوند تا در صورت تبدیل شدن هپاتیت حاد آنها به فرم این بیماری ، تشخیص و درمان سریع تر صورت گیرد و از تخریب بیشتر کبد جلوگیری شود.

توجه:

اگر با هپاتیت ویروسی مزمن تمایل به بارداری دارید، نوزاد شما هنگام زایمان، علاوه بر واکسن نیاز به ایمونوگلوبولین اختصاصی (HBIG) نیز دارد.

هپاتیت مزمن و سیروز در ناقلین هپاتیت

به دنبال ابتلاء به این بیماری ممکن است برای سال ها ویروس هپاتیت بی به صورت نهفته در بدن باقی بماند. درتعدادی از این افراد ممکن است ویروس فعال شده و سبب التهاب کبد گردد. در این جریان آنزیم های کبدی (ALT, AST) در خون افزایش یافته و علایم و شواهد بالینی و آزمایشگاهی دال بر وجود التهاب در کبد ظهور می یابند. طبق مطالعات انجام شده در ایران از میان دو میلیون ناقل هپاتیت بی حدود 10 درصد یعنی 200 هزار نفر دچار مشکل کبدی شده و ویروس هپاتیت بی در کبد آنها تکثیر پیدا می کند و موجب التهاب می شود. این افراد نیاز به تشخیص شدت التهاب در کبد و فعالیت ویروس در خون و احیاناً درمان دارند.

سیروز یا تنبلی کبد بیماری پیشرونده ی کبدی است که با التهاب و تشکیل بافت جوشگاهی در کبد مشخص می شود. عده ی کمی از ناقلین هپاتیت بی به این مرحله از بیماری مبتلا می شوند. جهت تشخیص این شرایط به ناقلین توصیه می شود ضمن مراجعه دوره ای و انجام آزمایشات لازم، به پزشک این امکان را بدهند تا به نقش تخریبی ویروس در کبد پی برده و اقدامات پیشگیرانه ای جهت جلوگیری از بروز عارضه سیروز به عمل آورد. امکان تبدیل حالت ناقل هپاتیت بی به ویروسی مزمن در طی سال ها وجود دارد و به همین دلیل پیگیری صحیح ناقلین هپاتیت بی ضروری است.

درمان هپاتیت بی

امروزه داروهای ضد ویروسی متعددی برای درمان هپاتیت ویروسی مزمن مورد استفاده قرار می گیرد، که مصرف آنها سبب بهبودی کامل این بیماری و در برخی موارد پیشگیری از عوارض ناتوان کننده بیماری می گردد. اینترفرون پروتئینی است که توسط سلول های مختلف در بدن در پاسخ به عفونت تولید می شود.

سه نوع اینترفرون وجود دارد: آلفا، بتا، و گاما که همگی پروتئین هستند. اینترفرون ها اثرات ضدویروسی داشته و سبب تحریک سیستم دفاعی بدن می شوند. به نظر می رسد که بدن بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن نوع بی نمی توانند مقادیر کافی اینترفرون ترشح نمایند و در واقع بدن آنها دچار کمبود این ماده است. تجویز اینترفرون در بیماران هپاتیت ویروسی مزمن جهت رفع این نقیصه صورت می گیرد. اینترفرون در این بیماران سبب از بین رفتن HBV DNA (ماده ژنتیکی ویروس) و تبدیل HBeAg به HBeAb (کاهش تکثیر ویروس) و طبیعی شدن آنزیم های کبدی می شود.

اینترفرون نوع آلفا به دو صورت «دو-آ» (2A) و «دو-ب» (2B) وجود دارد که از هر دو در درمان بیماری هپاتیت ویروسی مزمن استفاده می شود. با مصرف آلفا اینترفرون بدن در مقابله با عفونت تقویت شده و تکثیر ویروس در بدن کاهش می یابد. با مصرف این دارو، برخی از رده های گلبول های سفید تقویت شده و گلبول های سفید، سلول های آلوده به ویروس را سریع تر شناسایی و به آنها حمله کرده و از بین می برند. کاربرد آلفا- اینترفرون در درمان هپاتیت ویروسی مزمن جنبه ی تحقیقاتی ندارد و کلیه ی محافل معتبر پزشکی دنیا آن را به عنوان یک داروی مفید تشخیص داده اند.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” داروی اینترفرون برای درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مزمن مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب هپاتیت بی


درمان ناقلین هپاتیت ب

[sbu_post_image]

در اکثر موارد درمان ناقلین هپاتیت ب شاهدی دال بر تخریب و التهاب سلول های کبدی دیده نمی شود و در واقع یک سازش و همزیستی بین ویروس و سیستم دفاعی بدن به وجود آمده است و این سازگاری تا سالیان دراز ممکن است باقی بماند و بیمار مشکل کبدی پیدا نکند و ویروس هپاتیت ب همچنان در حالت نهفته تا آخر عمر باقی بماند. از هر 100 نفری که به این حالت مبتلا هستند، سالیانه یک نفر (در ایران) ویروس را از بدن خود پاک کرده و آزمایش HBsAg آنها منفی می شود. ولی ممکن است 2 تا 3 نفر از این افراد در عرض چند سال، دچار عود بیماری شده و به اصطلاح فعالیت ویروس در بدن آنها مجدداً از سر گرفته شود. به همین دلیل است که به حاملین این ویروس توصیه می شود تا جهت معاینه و انجام آزمایش های کبدی و بررسی وضعشان هر 6 ماه یک مرتبه به پزشک متخصص هپاتیت مراجعه کنند.

ممکن است هپاتیت ب (HBsAg) در ناقلین منفی شود. اما این احتمال کم است.

طبق بررسی های انجام شده در مدت 10 سال از هر 100 نفر تنها 5 نفر منفی می شوند. بهتر است ناقلین هپاتیت به صورت دوره ای (هر 3 تا 6 ماه) از نظر عملکرد کبد بررسی شوند تا در صورت تبدیل به هپاتیت مزمن، تشخیص و درمان سریع تر صورت گیرد و از تخریب بیشتر کبد جلوگیری شود. به دنبال ابتلا به هپاتیت ب امکان دارد ویروس در بدن باقی بماند و این ویروس می تواند برای سال ها به صورت نهفته در بدن باقی مانده و فرد در واقع به عنوان « ناقل هپاتیت » شناخته می شود. در تعدادی از این افراد ممکن است ویروس فعال شده و سبب التهاب کبد گردید. در این جریان آنزیم های کبدی (SGPT, SGOT) در خون افزایش یافته و علائم و شواهد بالینی و آزمایشگاهی دال بر وجود التهاب در کبد ظهور می یابند.

طبق مطالعات انجام شده در اثرات از میان دو میلیون ناقل حدود 10 درصد یعنی 200 هزار نفر دچار مشکل کبدی بوده و ویروس هپاتیت ب در کبد تکثیر پیدا کرده و التهاب ایجاد شده است و این افراد نیازمند به تشخیص شدت التهاب در کبد و فعالیت ویروس در خون و احیاناً درمان دارند. امکان تبدیل حالت ناقل هپاتیت ب به هپاتیت مزمن در طی سال های وجود دارد و به همین دلیل پیگیری صحیح ناقلین ضروری است.

سیروز یا تنبلی کبد یک بیماری مزمن پیشرونده کبدی بوده که با التهاب منتشر و تشکیل جوشگاه (فیبروز) در کبد مشخص می شود. در سیروز به جای سلول های طبیعی کبد بافت جوشگاهی ایجاد می شود. تمام این تغییرات به دلیل سیر پیشرونده ی بیماری هپاتیت است.

برای درمان ناقلین هپاتیت ب توصیه می شود تا ضمن مراجعه دوره ای به پزشک و انجام آزمایشات لازمه به نقش تخریبی ویروس در کبد پی برده و اقدامات پیشگیری جهت جلوگیری از بروز عارضه ی سیروز کبدی به عمل آورند. درمان نهایی و قطعی بیماری سیروز، پیوند کبد است که می تواند بیماران را به زندگی سالم و طبیعی بازگرداند ولی هزینه ی انجام آن بالاست.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر  مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


نشانه های چربی در کبد

[sbu_post_image]

کبد چرب ساده معمولا به شکل اتفاقی کشف می‌شود و 70 تا 80 درصد بیماران مبتلا به آن نشانه‌ای ندارند و برای بیماری‌های دیگر به پزشک متخصص کبد چرب مراجعه می‌کنند و پزشک بر حسب اتفاق متوجه کبد چرب آنها می‌شود، اما گاهی احتمال دارد بیمار علاوه بر احساس خستگی، دردهایی در ناحیه کبد داشته باشد.

افزايش مصرف غذاهاي چرب و آماده، و عدم فعاليت مناسب يا گسترش زندگي ماشيني، بيماري‌هاي مختلفي به همراه آورده است. درگيري کبدي، از جمله مضرات مصرف مواد غذايي نامناسب مي ‌باشد. امروزه متاسفانه بيماري کبد چرب که نسبتاً شايع شده است، با وزن بيمار ارتباطي مستقيم دارد و با توجه به افزايش چاقي در جوامع مختلف (از جمله ايران) نيز رو به افزايش است.

بیماری کبد چرب بیماری مزمن و پیشرونده است. این بیماری در مراحل اولیه هیچ علامتی ندارد و زمانی احساس می شود که اثرات منفی بر عملکرد کبد ایجاد نموده و منجر به ایجاد علائمی مانند احساس ضعف، خستگی و کاهش وزن می شود. شیوع بیماری کبد چرب با افزایش سن ارتباط دارد و در آقایان 2 برابر خانم ها می باشد که با افزایش سن میزان شیوع در خانم ها به آقایان نزدیک می شود. شیوع بیماری کبد چرب در خانم ها پس از یائسگی سیر پیشرونده دارد.

علایم و نشانه های کبد چرب

اکثر مبتلایان دارای علائم هشدار دهنده نیستند. گاهی فرد در شکم و در ناحیه کبد احساس درد و پری می‌نماید و به ندرت نیز احساس ناراحتی در قسمت فوقانی و راست شکم و خستگی مشاهده می شود. گاهی نیز کبد چرب به دنبال بررسی‌های اتفاقی آزمایشگاهی (مانند بررسی های استخدامی) کشف می‌شود. در بررسی‌های معمولی، آنزیم های کبدی افزایش نشان می دهند که در صورت تردید به این اختلال، اقدام های بعدی برای کشف علت زمینه‌ای و بررسی سایر علل بیماری کبدی ضروری است. آزمایش برای اندازه گیری قند و چربی‌های خون و همچنین تشخیص ویروس های هپاتیتی ضروری است. با تصویر برداری هایی مانند سونو گرافی، تجمع چربی در کبد نشان داده می‌شود. در برخی موارد برای تشخیص قطعی، نمونه برداری از کبد و مطالعات میکروسکوپی لازم است. گاهی نیز نمونه برداری انجام نشده و بیمار به مدت ۶ ماه تا یکسال از نزدیک زیر نظر گرفته می‌شود تا به دنبال درمان اختلالات زمینه ساز، طبیعی شدن آنزیم‌های کبدی اثبات شود.

آشنایی با درمان بیماری های کبد و کبد چرب (کلیک کنید)

منبع: پارسی طب. لیور دیت