نوشته‌ها

تشخیص و درمان هپاتیت B

برای تشخیص و درمان هپاتیت B در فرد مبتلا به نوع حاد، 4 آزمون سرولوژیک باید انجام شود:

  • HBsAg (اندازه گیری آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت B در خون)،
  • IgM anti-HAV (آنتی بادی ضدویروس نوع A، از نوع ایمونوگلبولین M)،
  • IgM anti-HBc (آنتی بادی ضد هسته ویروس نوع B، از نوع ایمونوگلبولین M)
  • anti-HCV (آنتی بادی ضد ویروس نوع C).

وجود HBsAg همراه با anti-HBc یا بدون آن (ازنوع IgM) مؤید وجود عفونت با ویروس هپاتیت B است. اگر anti-HBc از نوع IgM وجود داشته باشد، عفونت HBV، حاد و اگر anti- HBC از نوع IgM موجود نباشد، عفونت HBV مزمن تلقی می شود. در غیاب HBsAg تشخیص این بیماری حاد نوع B بر اساس وجود anti-HBc نوع IgM صورت می گیرد. وجود anti-HCV (در صورت قابل تأیید بودن)، هپاتیت C حاد را نشان می دهد.

فقدان همه شاخص های سرولوژیک، در صورت وجود همخوانی از نظر اپیدمیولوژی، وجود هپاتیت غیر A، غیر B و غیر C را مطرح می کند. در نوع B مزمن، افزایش خفیف تا متوسط آنزیم های کبدی موسوم به آمینوترانسفرازهای سرمی [آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلانین آمینوترانسفراز (ALT)] تا میزان 7 برابر طبیعی، بیلی روبین و گاماگلوبین وجود دارد. (بیلی روبین در اثر تجزیه گلبول های قرمز پیر ایجاد می شود و به وسیله ی کبد از بین می رود). افزایش در ALT بیشتر از AST است ولی در صورت بروز سییروز، این نسبت معکوس می شود. در هپاتیت مزمن، تغییرات خفیف در میزان آلکالن فسفاتاز، گاماگلوتامیل ترانس پپتیداز و لاکتات هیدروژناز (LDH) دیده می شود.

نکته:

تأثیر کاندوم های جنس لاتکس در پیشگیری از عفونت با ویروس هپاتیت B نامشخص است ولی استفاده صحیح از آنها می تواند انتقال عفونت را کاهش دهد.
زنان باردار باید از نظر ابتلا به این بیماری مورد آزمایش خون قرار بگیرند. نوزدانی که از مادران آلوده به ویروس نوع B به دنیا می آیند باید ایمونوگلبولین هپاتیت (HBIG)B و واکسن را طی 12 ساعت پس از تولد دریافت نمایند.

برای پیشگیری از این بیماری، هرگز از سوزن، تیغ یا مسواک مشترکی که ممکن است به خون فرد مبتلا آلوده باشند استفاده نکنید. افرادی که در مراکز بهداشتی کار می کنند باید بر ضد هپاتیت B واکسینه شوند و همواره موارد احتیاط را رعایت کنند. استفاده مشترک از لوله های باریک استنشاق کوکایین یا سایر مخدرهای استنشاقی می تواند موجب آلودگی از طریق پاره شدن رگ های خونی بینی شود.

موارد ممنوعیت استفاده از واکسن هپاتیت B

در صورت وجود واکنش آلرژیک (حساسیت ) جدی به دوز قبلی واکسن هپاتیت B نباید به تزریق دوباره آن مبادرت نمود. با توجه به آنکه واکسن نوع B با استفاده از سلول های مخمر و به وسیله روش های بیوشیمیایی و بیوفیزیکی ساخته می شود، افراد حساس به مخمر نباید از واکسن های حاوی مخمر استفاده کنند. تقریباً در نیمی از موارد، منشاء عفونت با ویروس هپاتیت B مشخص نمی شود. لمس زخم افراد آلوده به ویروس نوع B می تواند موجب آلودگی سایرین شود. در بدن افراد مبتلا به این بیماری مزمن، آنتی بادی های ضد بیماری نوع B وجود دراند ولی این آنتی بادی ها برای پاکسازی عفونت هایی که خود را در DNA سلول های کبدی مبتلا تثبیت کرده اند کافی نیستند. هپاتیت B سالیانه 500000 تا 1200000 نفر را در سراسر جهان می کشد که این موارد، ناشی از عوارض این بیماری مزمن، سیروز و سرطان سلول کبدی هستند. نوع B این بیماری در بعضی از کشورها (به ویژه آسیای جنوب شرقی) اندومیک (بومی) است و در نتیجه سیروز و سرطان سلول کبدی در این مناطق از عوامل بزرگ مرگ و میر هستند.

درمان هپاتیت B

6 گزینه درمانی، مورد تأیید سازمان غذا- داروی ایالات متحده (FDA) در دسترس قرار دارند که عبارتند از: آلفا- اینترفرون، اینترفرون دِفوویروپِگیله، اِنتِکاویر، تلبیوودین و لامیوودین. در 65% از افراد تحت درمان، واکنش پیوسته ایجاد می شود.

هپاتیت B آلوده کننده ترین عامل عفونت زای خونی است.

مصرف داروهای ضد هپاتیت در زنان باردار ممنوع است. امکانات درمانی ناشی از ویروس نوع B محدود است و تقریباً 99% از بزرگسالانی که دچار این بیماری از نوع حاد بارز (از نظر بالینی) می شوند و قبل از آن سالم بوده اند بهبود می یابند. درمان ضدویروسی، میزان بهبود را افزایش نمی دهد و بنابراین ضرورت ندارد. در موارد نادری از هپاتیت B حاد و شدید درمان با داروهایی مانند لامیوودین به کار می رود. در حال حاضر آلفا- اینترفرون و لامیوودین برای درمان این بیماری مزمن مورد تأیید FDA قرار گرفته اند.

نکته:

بالاترین موارد ابتلا به بیماری در 20 تا 49 سالگی دیده می شود. بیشترین میزان کاهش موارد بیماری در میان کودکان و نوجوانان دیده می شود که ناشی از واکسیناسیون ضد ویروس نوع B است. حدود 1/25 میلیون آمریکایی مبتلا به هپاتیت مزمن هستند که 20 تا 30 درصد آنها در کودکی ویروس را اکتساب کرده اند. در بسیاری از موارد، این بیماری به طور اتفاقی تشخیص داده می شود.

آلفا- اینترفرون عوارضی ایجاد می کند که عبارتند از: علایم شبه آنفلوآنزا، مانند تب، لرز، درد عضلات بدن، خستگی، سردرد، کاهش اشتها و تهوع.

عوارض مزبور معمولاً 4 تا 6 ساعت پس از تزریق دارو به وجود می آیند و در اوایل درمان شدیدتر هستند. ریزش مو، قرمزی پوست، خارش، افسردگی، عصبی شدن و کاهش وزن نیز گاهی بروز می کنند. آلفا- اینترفرون اثر مهارکننده بر مغز استخوان دارد و در صورتی که موجب کاهش گلبول های سفید نوتروفیل به کمتر از 1000 در میلی متر مکعب یا پلاکت ها به کمتر از 60000 در میلی متر مکعب شود باید مقدار دارو را کم کرد یا آن را قطع نمود. تحریک پذیری، تمایل به خودکشی، بروز کم کاری یا پرکاری تیروئید، تشنج و نارسایی حاد کلیه از عوارض دیگر آلفا- اینترفرون هستند.

لامیوودین عارضه قابل توجهی به همراه ندارد و با توجه به مصرف خوراکی به خوبی تحمل می شود. در حال حاضر قرص لامیوودین به صورت 100 میلی گرمی موجود است. در افراد مبتلا به نارسایی قابل ملاحظه کلیوی باید مقدار کمتر دارو تجویز شود.

درمان عوارض سیروز همگان با درمان اختصاص بیماری صورت می گیرد. عوارضی مانند خونریزی از واریس مری، آسیت و اِدِم (خیز) بر حسب مورد باید درمان شوند. در هپاتیت مزمن نوع B، درمان ضدویروسی مؤثر شناخته شده است. درمان سیروز ناشی از هپاتیت دشوارتر است زیرا کنترل عوارض داروهای ضد ویروسی در تشخیص و درمان نوع B به سختی صورت می گیرد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علایم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


ازدواج با ناقلین هپاتیت ب

[sbu_post_image]

در ازدواج برای ناقلین هپاتیت ب، اطلاع همسر آینده ی شما از ابتلاء به این بیماری حق مسلم اوست و البته لازم است که اقدامات پیشگیری از جمله تلقیح واکسن برای همسر آینده ی شما به موقع صورت گیرد، البته شیوه ی اطلاع دادن و آگاه نمودن در این موارد بسیار مهم است. متأسفانه ذهنیت بدی در جامعه نسبت به ناقلین هپاتیت ب ایجاد شده است. ولی شما اگر به جای موقعیت همسر مورد نظرتان بودید آیا تمایل نداشتید که ابتلاء به هپاتیت قبل از ازدواج در همان مراحل اولیه با شما در میان گذاشته می شد؟ اینجانب همیشه این جمله را گفته ام که شوهر ناقل بیماری از شوهر بداخلاق بهتر است.

انتقال ویروس هپاتیت به همسر

ویروس هپاتیت ب علاوه بر خون در تمام ترشحات بدن از جمله مایع منی، ترشحات واژن، بزاق و اشک وجود دارد. تماس هر زخم پوستی و یا مخاط (از قبیل مخاط چشم و…) و یا زخم های داخل دهان با خون و یا ترشحات فرد ناقل هپاتیت ب می تواند به انتقال ویروس این بیماری منجر شود. با توجه به راههای انتقال هپاتیت ب، تماس جنسی با فرد ناقل نیز یکی از شیوه های انتقال این ویروس ولی خوشبختانه با توجه به رعایت بسیاری از نکات اخلاقی و بهداشتی توسط مردم فهیم کشور ما این شیوه ی انتقال هپاتیت ب بسیار کم است. در کشورهای غربی راه عمده انتقالاین بیماری از طریق تماس جنسی است و غالباً روابط جنسی در این کشورها خارج از چارچوب خانواده و با شرکاء جنسی متعدد و با استفاده از شیوه ی غیر معقول جنسی صورت می گیرد. ولی همان گونه که گفته شد در کشور ما انتقال هپاتیت از راه مادران آلوده به نوزدان راه عمده ی انتقال این بیماری است.

برای کاهش خطر انتقال هپاتیت در روابط جنسی، اگر تمایلی به بچه دار شدن، ندارید، توصیه می کنیم که آقایان از کاندوم استفاده کنند. این پیشنهاد جهت اطمینان خاطر شما و از بین بردن صد در صد خطر انتقال این بیماری است ولی الزامی نیست، توصیه دیگر عدم ریختن منی در مهبل زن غیر مبتلا است. فعالیت جنسی زیاد برای کبد افراد ناقل هپاتیت ب ضرر ندارد ولی پیشنهاد می شود تا تعادل را در زندگی خود پیشه کنید. ایجاد روابط عاطفی از ضروریات زندگی مشترک بوده و بلامانع است.

تلقیح واکسن برای پدر و مادر همسر فردی که ناقل هپاتیت ب است، اجباری نیست و معاشرت آنان با شوهرتان بلامانع است. بسیاری از مردم به دلایل دیگر تمایلی به معاشرت ندارند و این بیماری را بهانه می کنند رعایت دستورات بهداشتی کفایت می کند.

خوشبختانه در ایران بیماری هپاتیت ب غالباً بین همسران منتقل نمی شود و در صورت انتقال، غالباً در همسر سالم آنتی بادی ضد ویروس (HBsAb9 ساخته می شود و در واقع به خودی خود واکسینه می شوند و با توجه به آمار بدست آمده خطر انتقال هپاتیت ب به زوج مقابل فقط در 4.5 درصد موارد است. با توجه به نتایج آزمایشات نباید نگران باشید و در واقع شما در حال حاضر مبتلا نبوده و ایمنی در مقابل هپاتیت دارید و نیاز به تزریق واکسن هپاتیت نیز ندارید. ازدواج برای ناقلین هپاتیت ب بلامانع است. ترس بیهوده به خود راه ندهید. زندگی را بر خود و دیگران سخت نگیرید. معقولانه ترین راه آن است که بدون توجه به اطلاعات غیر علمی موجود در بین افراد جامعه، در مورد شیوه های انتقال بیماری از پزشکان حاذق کمک بگیرید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در ازدواج مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


نکاتی در مورد واکسن هپاتیت ب

[sbu_post_image]

هنوز دلایل علمی دال بر نقش واکسن هپاتیت ب در بروز بیماری ام اس وجود ندارد. بیماری ام اس یک بیماری عصبی پیشرونده بوده که علت آن به درستی مشخص نیست ولی به نظر می رسد که عوامل ژنتیکی در بروز آن دخالت دارند. در مورد ارتباط بین تزریق واکسن هپاتیت ب و تشدید بیماری، از کشور فرانسه گزارشاتی ارائه شده، ولی به نظر می رسد که این همراهی اتفاقی باشد.
استفاده از واکسن هپاتیت ب خطر انتقال ایدز و… را بدنبال ندارد. این واکسن کاملاً بی خطر است.

تزریق واکسن هپاتیت ب به ناقلین بیماری فایده ای ندارد. تزریق واکسن به ناقلین بیماری فایده و یا ضرری ندارد. دانشمندان اخیراً با استفاده از علم ژنتیک و استخراج قسمت هایی از ویروس تلاش می کنند تا نوعی واکسن بدست آورند که با تزریق آن به ناقلین بیماری و تحریک دستگاه ایمنی آنان، با ویروس مقابله کنند. به هر حال استفاده از واکسن موجود در بازار برای ناقلین بیماری توصیه نمی شود.

قبل از تزریق واکسن به افراد خانواده ی ناقلین این بیماری و… انجام آزمایش (HBsAg) ضروری است. متأسفانه برخی از افراد بدون انجام آزمایش واکسن تلقیح کرده و بعد از مدتی به دنبال آزمایش خون متوجه ابتلای خود به این بیماری می شوند و به غلط آن را به واکسن نسبت می دهند.
اگر تزریق نوبت دوم و سوم واکسن هپاتیت ب در زمان مناسب انجام نشود و تأخیر کمتر از یکسال باشد تزریق نوبت های تأخیری کفایت می کند و نیازی به شروع مجدد واکسیناسیون نیست ولی اگر بیشتر از یکسال باشد، باید از ابتدا برنامه ی تزریق واکسن را شروع کرد: یک ماه تا سه ماه پس از اتمام دوره های تزریق واکسن، آنتی بادی ضد ویروس (HBsAb) بررسی شود تا در مورد ایجاد ایمنی اطمینان حاصل شود.

به یک زن باردار که همسرش ناقل هپاتیت ب است، نیز می توان در دوران بارداری واکسن تزریق کرد. تزریق واکسن در دوران بارداری بلامانع است و هیچ اثر سویی بر مادر و جنین ندارد. نباید تزریق آن را به بعد از خاتمه ی دوران بارداری موکول کرد.

استفاده از واکسن نمی تواند مانع ابتلا به این بیماری از نوع آ یا سی شود.

تزریق واکسن به افرادی که به تخم مرغ حساسیت دارند ممنوع نیست. در تهیه واکسن از مخمر و نه از تخم مرغ استفاده می شود.
درصورتی که به دنبال تزریق واکسن هپاتیت ب و درخون آنتی بادی HBs مثبت شود، نباید مراقبت های بهداشتی در برخورد با افراد ناقل بیماری را کنار گذاشت. گرچه واکسن بسیار مؤثر بوده ولی رعایت دستورات بهداشتی ضروری است.

اگر هنگام تزریق آمپول ب- کمپلکس به شخصی که HBsAg مثبت است، سوزن آلوده وارد دستتان شود، توصیه می شود تا هرچه سریعتر (و ترجیحاً در 24 ساعت اول ولی تا 7 روز فرصت باقی است) به پزشک مراجعه کرده و در صورت تجویز او ایمونوگلوبین اختصاصی ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) استفاده کنید و اگر واکسن هپاتیت ب نزده اید نیز سریعاً نسبت به شروع برنامه واکسیناسیون اقدام کنید. در صورت ورود قطره ی خون و یا مایع بدن فرد آلوده به درون چشم فرد سالم باید جهت پیشگیری ایمونوگلوبونین اختصای ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) تزریق شود.
اگر سابقه ی ابتلا به این بیماری در دوران کودکی وجود داشته باشد، می توان در دوران بلوغ واکسن تزریق کرد. پس از انجام آزمایش ویروس هپاتیت ب و در صورت منفی بودن آن تلقیح واکسن بلامانع است. نیازی به واکسن یادآور پس از 5 سال از تلقیح کامل واکسن نیست. در بررسی های جدید مشاهده شده که در اکثر موارد اگر واکسیناسیون به طور کامل انجام شده و آنتی بادی ضد ویروس مثبت شده باشد، تا 10 سال نیازی به (HBsAb) واکسن یادآور نیست. در حال حاضر واکسن یادآور هپاتیت جزو برنامه کشوری واکسیناسیون نیست.

نکات بهداشتی در مورد هپاتیت ب

  • جهت از بین بردن ویروس در لباس و لوازم آلوده به خون فرد ناقل هپاتیت ب، ساده ترین روش جوشاندن لباس و لوازم آلوده پس از پاک کردن خون از آن است. البته در صورت عدم امکان آن می توان از محلول های سفید کننده 0.5 درصد استفاده کرد. در ابتدا این وسایل را به مدت نیم ساعت در این محلول قرار داده و سپس با آب ساده و روش معمولی بشویید. لباس های رنگی را بهتر است در الکل 70 درصد قرار داده و سپس به روش معمول بشوئید. برای تهیه محلول 0.5 درصد آب ژاول، باید 10 قسمت آب (مثلاً 10 لیتر) را با یک قسمت سفید کننده (1 لیتر) مخلوط نمود. محلول های دیگر قابل استفاده جهت شستشوی وسایل و البسه آلوده به خون افراد ناقل هپاتیت عبارت است از: محلول هیپوکلریت سدیم 0.5 درصد (که از رقیق کردن مایع سفید کننده ی 5 درصد بدست می آید.) محلول گلوتارآلدئید 12 درصد با نام تجارتی سایتکس Citex (رقیق شده).
  • تمام سلمانی ها هنگام انجام کار باید تیغ را تعویض نمایند.
  • قابل توجه خانم های ناقل : از شانه زدن مو با برسهایی که سوزنهای نوک تیز دارند و موجب خراشیدگی و احیاناً خونریزی مختصر در سر می شوند خودداری نمایند.
  • هموطن ناقل : چنانچه تمایلی به داشتن فرزند ندارید، در هنگام آمیزش جنسی از کاندوم استفاده کنید.

اخیراً در آلمان واکسن جدیدی ساخته شده که می تواند علیه هپاتیت نوع آ و ب به طور همزمان جلوگیری نماید. نتایج واکسن جدید در آزمایش های اولیه عالی بوده و سازگاری آن با بدن به اثبات رسیده است. در صورت تأیید نهایی مصرف نوع جدید واکسن هپاتیت ب، می توان از آن جهت کودکان (و نه بزرگسالان) استفاده کرد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” داروی درمان هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


هپاتیت در زندگی روزمره

[sbu_post_image]

ناقلین بدون علائم هپاتیت ب نیازی به بیوپسی کبد ندارند. البته برای اظهار نظر در این خصوص معاینه ی دقیق از بیمار و توجه به شرح حال دقیق از نظر وجود یا عدم وجود بیماری پیشرفته ی کبدی در اقوام نزدیک به تصمیم گیری پزشکان در مورد تشخیص هپاتیت کمک می کند. متأسفانه علی رغم پیشرفتهای روز افزون در علم پزشکی در خصوص این بیماری آموزش کافی به کادر درمانی داده نشده است. امیدواریم با برنامه ریزی دقیق و به جای وزارت محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشگاههای علوم پزشکی کشور امر یکسان سازی تصمیمات پزشکان در مورد هپاتیت در زندگی روزمره تا حدودی جامه عمل بپوشد. دانش، تخصص و تجربه ی لازم برای درمان بیماران در ایران وجود دارد، ولی ماهیت پیچیده ای این گروه از بیماریها و تغییر تقریباً ماهانه و حتی روزانه اطلاعات پزشکی در خصوص هپاتیت باعث می شود تصمیم گیری در مورد این بیماران از انسجام لازم برخوردار نباشد.

رژیم غذایی

هیچ گونه محدودیت غذایی در درمان هپاتیت توصیه نمی شود. تنها افراد چاق باید از مصرف چربی خودداری کنند و وزن خود را کاهش دهند. بقیه افراد می توانند همانند سایر افراد سالم غذا بخورند.

فعالیت های ورزشی و روزانه

محدودیتی برای انجام امور روزانه در ناقلین هپاتیت وجود ندارد. آن دسته از ناقلین که دچار خستگی می شوند از فعالیت های ورزشی سنگین خودداری کنند. افراد چاق باید از وزن خود کاسته و فعالیت های ورزشی خود را بیشتر نمایند.

هپاتیت و مصرف سایر داروها

مصرف بسیاری از داروها به مقدار مجاز برای ناقلین هپاتیت ب بلامانع است. قرص استامینوفن به صورت 325 میلی گرم در ایران موجود است. مقدار مصرفی معمولاً 4 تا 6 قرص روزانه است. در حالی که مصرف بیش از 20 قرص در روز ممکن است ضمن ایجاد ضایعه ی جدی کبدی به مرگ ناقلین هپاتیت منجر شود. این عارضه در افراد سالم نیز دیده می شود و ارتباطی به این که فرد ناقل این بیماری است یا خیر، ندارد. به طور معمول ممنوعیتی در مصرف داروهای معمول مثل مسکن ها (استامینوفن و…) آنتی بیوتیک ها در ناقلین هپاتیت وجود ندارد. به هر حال نباید در مصرف این گونه داروها زیاده روی کرد.

هپاتیت و اجتماع

سلامتی و بیماری به عنوان دو واژه، با معنای متضاد به کار می روند. به طور طبیعی هر فرد در هر دوره ای زندگی خود به بیماری مبتلا می شود که گاهی این بیماری و یا عوارض آن تا پایان عمر با فرد همراه خواهد بود. پذیرش این نکته که بیماری نیز بخشی از زندگی است، ضروری است. متأسفانه هنوز اغلب افراد جامعه اطلاعات کافی در خصوص بیماری هپاتیت ندارند. اکثر مردم یا اطلاعی در این زمینه ندارند و یا اینکه به دلیل شنیدن برخی اخبار غلط از سوی افراد ناآگاه و بی اطلاع نسبت به بیماری وحشت بیش از اندازه دارند. تنها راه حل این موضوع افزایش سطح آگاهی های عموم مردم در زمینه هپاتیت است. بیماران نیازی به ترحم ندارند. فقط لازم است که دیگران ایشان را درک نمایند. ویروس هپاتیت ب جدی است! اما قابل پیشگیری و درمان.

دندان پزشکان با اطلاع از ابتلای شما به هپاتیت می توانند با رعایت برخی دستورات بهداشتی در ضدعفونی کردن وسایل از ابتلای دیگران جلوگیری کنند ولی متأسفانه بسیاری از دندان پزشکان به این امر توجه نداشته و با برخورد نامناسب سبب می شوند تا بیماران در مراجعات بعدی از گفتن حقیقت خودداری کنند و این موضوع می تواند سبب انتقال هپاتیت به دیگران شوند. ترس نابجا و کاذب دندانپزشکان ناشی از ناآگاهی آنان است. افزایش سطح آگاهی آنان و نظارت دقیق تر وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی این مشکل را حل می نماید. به هر حال در صورت ابتلای شما به هپاتیت حقیقت را بگویید تا سبب انتشار بیماری در جامعه نشوید. امیدواریم که با راه اندازی مرکز دندانپزشکی خاص بیماران مشکل شما بیماران عزیز نیز حل گردد.

اصولاً دانستن اینکه بیماری هپاتیت چه علتی دارد و از کجا آمده و چه کار باید کرد و… جزو حقوق مسلم هر بیمار است و داشتن اطلاعات صحیح (و نه اطلاعات غلط شایع در جامعه) موجب همکاری بهتر بیمار با پزشک معالج می شود. معمولاً اطلاعات غلط موجب نگرانی و اضطراب می شود. اگر در سابقه ی خانوادگی شما یک مورد ابتلا به بیماری وجود دارد، اهداء خون برای شما ممنوع است و لازم است ضمن مراجعه به پزشک از وضعیت خود در مقابل بیماری هپاتیت اطلاع پیدا کنید. خون های اهدایی فقط از نظر HBsAg (یعنی آلودگی) بررسی می شوند و خون های آلوده دور ریخته می شوند ولی جهت شما علاوه بر آزمایش HBsAg بررسی آنتی بادی های ضد هپاتیت ب از نظر ایجاد یا عدم ایجاد مصونیت در برابر بیماری نیز توصیه می شود. در صورت وجود سابقه ی قبلی بیماری در فرد یا خانواده، اهداء خون ممنوع است.

اطلاع دادن به پزشک و دندانپزشک در مورد ابتلا به این بیماری و ناقل هپاتیت بودن ضروری است، ولی در مورد دوستان باید توجه نمایید که تنها اگر آنها پذیرش لازم در این باره را دارند می توانند پس از اطلاع از آن، به شما کمک کنند به آنها بگویید. در غیر اینصورت اطلاع دادن به دوستان می تواند موجب قطع رابطه شما با ایشان شود.

با توجه به حاد نبودن تغییرات در زندگی روزمره، در حال حاضر بیماری هپاتیت جزو بیماری های خاص نیست. متأسفانه با وجود آنکه حدود 2 تا 3 میلیون نفر از مردم شریف کشورمان دچار بیماری هستند، هنوز این بیماری مثل بیماری های تالاسمی، هموفیلی و یا دیالیزی جزو بیماری های خاص در نظر گرفته نشده است. البته نمی توان صبر کرد و باید در این زمینه تلاش نمود. با شناسایی ناقلین هپاتیت ب زمینه ی پیشگیری از ابتلا دیگران به این بیماری را باید فراهم نمود. انجام آزمایش هپاتیت ب در آزمایشات دوره ای توصیه می شود.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش های درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در زندگی روزمره مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


پیشگیری از بیماری هپاتیت ب

[sbu_post_image]

پیشگیری از ابتلا به بیماری هپاتیت ب عواقب وخیمی را بدنبال دارد. با توجه به درمان مشکل و پرهزینه ، مهمترین راه مقابله با این بیماری پیشگیری از است. با توجه به راههای عمده ی انتقال بیماری و علل بروز آن انجام اقدامات پیشگیری و رعایت دستورات بهداشتی توصیه می شود.

بهترین راه مقابله با ابتلاء به بیماری ، تزریق واکسن هپاتیت ب است. خوشبختانه در سراسر کشور تلقیح واکسن کلیه ی نوزادان جزو وظایف وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی است. ابتدا در سال 1369 در دو استان سمنان و زنجان و سپس از اوایل مهرماه 1371 در استان های مرکزی و مازندران مصون سازی کودکان علیه بیماری هپاتیت در نوزدان تجربه و سپس به کل کشور تعمیم پیدا کرد. با تلقیح واکسن و در موارد ضروری با تزریق ایمونوگلوبولین اختصاصی ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) و با رعایت دستورات بهداشتی می توان تا 95 درصد در مقابل ابتلاء به بیماری مصون شده پس پیشگیری مؤثری علیه بیماری وجود دارد.

پیشگیری از هپاتیت ب با واکسن

واکسن هپاتیت ب از ذرات سطح خارجی ویروس یا همان HBsAg ناقلین بیماری گرفته می شود. اولین بار آقای کروگمن (Krugman) در سال 1971 سرم فردآلوده به بیماری را جوشانده و نقش محافظتی آن را در پیشگیری از ابتلا به بیماری هپاتیت ب ثابت کرد. پس از تحقیقات متعدد و با استفاده از محیط کشت مخمر و با استفاده از علم ژنتیک توانستند تا واکسن مصنوعی (Recombinant) را در سال 1980 بسازند. در بررسی های انجام شده نتایج عالی و سازگاری واکسن هپاتیت ب با بدن انسان به اثبات رسیده است. تفاوت چندانی از نظر تأثیر بین واکسن بدست آمده از سرم ناقلین و واکسن مصنوعی به روش ژنتیکی وجود ندارد.

واکسن از آنتی ژن سطحی ویروس تهیه شده و حاوی محصولات خونی و یا ویروس زنده یا مرده نیست و کاملاً بی خطر است. تا بحال موردی که دلالت بر انتقال بیماری هپاتیت به دنبال استفاده از واکسن داشته باشد، گزارش نشده است. دقت کنید: به شایعاتی که در مورد انواع واکسن های هپاتیت در جامعه رواج دارد و اینکه ساخت کدام کشور و یا مصرف آنها با خطراتی همراه است و… توجه نکنید. واکسن های موجود در کشور که در مراکز بهداشتی – درمانی تزریق می شود، کاملاً بی خطر و مؤثر هستند.

تزریق واکسن هپاتیت ب برای پیشگیری از ابتلا به این بیماری معمولاً در سه نوبت و به فواصل یک ماه و 6 ماه پس از اولین تزریق می باشد. مقدار تزریق شده در هر نوبت 10 میکروگرم (یک میلی لیتر) در بزرگسالان و 5 میکروگرم (نیمی میلی لیتر) در نوزدان و اطفال است. تزریق واکسن باید عضلانی و حتماً در عضله ی بازو صورت گیرد. در چند مطالعه ی تزریق درون جلدی مؤثرتر گزارش شده است. نباید واکسن هپاتیت ب در عضله ی باسن تزریق شود. این کار سبب کاهش تأثیر آن می شود.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” داروی درمان هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


عامل بیماری هپاتیت ب

[sbu_post_image]

ویروس هپاتیت ب عامل بروز بیماری در انسان است. ویروس ها موجودات بسیار ریز و میکروسکوپی هستند که با ورود به بدن انسان موجب بیماری می شوند. ویروس این بیماری در کبد انسان جایگزین شده و تکثیر می نمایند. مواد تولید شده توسط ویروس های هپاتیت به گردش خون می ریزد. با استفاده از میکروسکوپ الکترونی، شکل و ساختمان این ویروس شناخته شده است. اندازه ی این ویروس 42 نانومتر است. بخش فعال ویروس، در قسمت مرکزی آن قرار دارد. آنتی ژن استرالیایی یا همان آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت ب (HBs Ag) در سطح ویروس قرار گرفته است. به شکل کامل ویروس، ذره دَین (Dane) گفته می شود. ویروس عامل بیماری با ورود به درون سلول های کبدی آنها را وادار به تولید ویروس های مشابه خود می کند. بدینگونه که هسته ی سلول کبدی، بخش فعال ویروس را می سازد و قسمت های دیگر سلول کبدی ذرات سطحی کوچک و پروتئین های اضافی ویروسی را ساخته و در اطراف ذره دَین قرار می دهند و ویروس عامل بیماری هپاتیت ب به صورت کامل از درون سلول کبدی خارج شده و وارد جریان خون می شود. هر کسی که این ذرات سطحی کوچک (HBs Ag) در خون او وجود داشته باشد، فرد آلوده تلقی می شود. انجام آزمایشات خونی حساس، تکثیر ویروس در بدن را مشخص می نماید. حساس ترین آزمایش خون در بیماران که بر تکثیر ویروس در بدن دلالت می کند، آزمایش HBV DNA یا PCR است.

چنانچه آزمایشات خونی کبد (SGOT, SGPT) در ناقلین هپاتیت ب طبیعی بود و علائمی دال بر بیماری های کبد در این افراد وجود نداشته باشد نیازی به انجام این آزمایش اختصاصی نیست. هزینه انجام این آزمایش زیاد است ولی علت عدم توصیه انجام آن در ناقلین هپاتیت ب به دلیل هزینه ی زیاد آن نیست. ناقل بیماری هپاتیت به کسانی گفته می شود که عامل بیماری در خونشان به مدت بیش از 6 ماه وجود داشته باشد، حال عمومی خوبی داشته و در بررسی آزمایشگاهی اختلالی در کار کبد آنان مشاهده نشود. در چنین شرایطی عامل بیماری به صورت مسالمت آمیز در داخل بدن وجود دارد ولی به کبد آسیبی نمی رساند. البته باید به صورت دوره ای این افراد را معاینه کرد، زیرا خطر فعال شدن عامل بیماری هپاتیت ب و آسیب کبدی وجود دارد. در صورت انتقال ویروس از مادران آلوده به نوزدان احتمال باقی ماندن عفونت و ناقل شدن نوزاد زیاد است و عمده ی ناقلین در کشور ما شامل این موارد است.

علائم و نشانه های ناقلین هپاتیت ب

در اغلب موارد عفونت از مادران آلوده به نوزدان منتقل می شود و تا سال ها علامتی دیده نمی شود. در برخی موارد به دنبال هپاتیت حاد، فرد به صورت ناقل بیماری می شود. در این افراد به دنبال علائم از جمله بی اشتهایی، ضعف، بی حالی، پررنگی ادرار و زردی، نظام ایمنی بدن نمی تواند (HBs Ag) را منفی کند و بعد از 6 ماه با وجود بهبودی ظاهری فرد آلوده باقی می ماند. گاهی برخی از ناقلین از ترش کردن و سوزش سر دل و احساس سنگینی در سمت راست شکم و بی اشتهایی شاکی هستند. غالباً این علائم ربطی به هپاتیت ب ندارد.

عواملی که باعث می شود تا مبتلایان به هپاتیت ب تبدیل به حالت ناقل بیماری شوند و یا عفونت کاملاً برطرف شود، تا بحال بطور دقیق و بدرستی شناخته نشده اند ولی به نظر می رسد که ضعف دستگاه ایمنی و نوع ویروس عامل هستند. وجود یک استعداد فامیلی در ایجاد حالت ناقل هپاتیت ب وجود دارد، ولی به نوع گروه خونی ارتباط ندارد. گاهی افراد بزرگسال دچار هپاتیت حاد ب می شوند. خوشبختانه بیماری حاد به در 90 تا 95 درصد به طور خودبخود بهبودی یافته و ویروس هپاتیت ب به صورت کامل از بدن دفع شده و خارج می شود ولی در 5 تا 10 درصد موارد عامل بیماری  در بدن باقی مانده و حالت ناقل ایجاد می شود.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” تشخیص و درمان هپاتیت B ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


داروی ناقلین هپاتیت ب

[sbu_post_image]

رعایت دستورات بهداشتی و مراجعات دوره ای به پزشک برای ناقلین هپاتیت ب از اهمیت زیادی برخوردار است. تا به امروز داروی ناقلین بیماری به صورت قطعی مشخص نشده و برای ناقلین بیماری درمان خاصی توصیه نشده است، البته چون عملکرد کبد نیز خوب است درمان خاصی نیاز ندارد. فقط این عزیزان باید بدانند که مصرف مشروبات الکلی منجر به فعال شدن ویروس هپاتیت در کبد و بدنبال آن پیشرفت بیماری می شود.

داروهایی که در حال حاضر در درمان هپاتیت مزمن «ب» استفاده می شوند، بیشتر در جلوگیری از پیشرفت بیماری مؤثرند. از این داروها می توان آلفا- اینترفرون را نام برد. به هر حال در موارد بسیار نادری با استفاده از این دارو، ویروس از بدن کاملاً حذف می شود. به دلیل عوارض و احتمال عدم پاسخ به درمان، مصرف این داروها در ناقلین توصیه نمی شود.

داروی اینترفرون

اینترفرون پروتئینی است که توسط سلول های بدن در پاسخ به عفونت ها و از جمله عفونت توصیه می شود. اینترفرون اثرات ضدویروسی داشته و سیستم دفاعی بدن را تحریک می کند. پس از انجام نمونه برداری از کبد، با نظر پزشک معالج جهت درمان هپاتیت مزمن از این دارو استفاده می شود.
از آلفا- اینترفرون در درمان ناقلین هپاتیت ب استفاده نمی شود. برای پیشگیری از پیشرفت التهاب در کبد از داروی آلفا-اینترفرون استفاده می شود. در بیماران ناقل التهاب در کبد وجود ندارد و آنزیم های کبدی آنها طبیعی است. مطالعات متعددی در دنیا انجام شده و بی تأثیر بودن این دارو در ناقلین هپاتیت ب ثابت شده است و نیازی به تکرار این تحقیقات نیست.

امکان ندارد که از افراد دارای آنتی بادی ضد هپاتیت ب خون گرفت و به افراد ناقل مزمن بیماری تزریق کرد و سبب از بین رفتن آن شد. همچنین با تعویض خون امکان از بین رفتن ویروس وجود ندارد. به این دلیل که ویروس در کبد تکثیر می کند و مجدداً وارد خون می شود و تعویض خون فایده ای ندارد و در ضمن اگر سیستم ایمنی هر فردی بتواند ویروس را مهار کند، آنتی بادی در خون ظاهر می شود و مصرف آنتی بادی محیطی تأثیری بر آن ندارد.

در بررسی دوره ای ناقلین هپاتیت ب، یکی از آزمایشات، اندازه گیری آنزیم های کبدی است و آزمایشات دیگری مثل اندازه گیری میزان آلبومین سرم، وضعیت انعقاد خون (PT)، سونوگرافی کبد و طحال و معاینه ی دقیق نیز حتماً انجام می شود. در صورتیکه همه ی این بررسی طبیعی باشند، نباید نگران بود.

ارتباط هپاتیت با کبد چرب

کبد چرب علل متعددی دارد. از مهمترین علل آن در ایران می توان چاقی، مصرف مواد چربی و نشاسته ای به مقادیر زیاد، افزایش چربی های خون (کلسترول و یا تری گلیسیرید) و ابتلا به بیماری قند را نام برد. در کشورهای غربی مصرف مشروبات الکلی از مهمترین علل بروز بیماری کبد چرب به شما می رود. کبد چرب ارتباطی با بیماری هپاتیت ب ندارد ولی توصیه می شود با رعایت دستورات تغذیه ای (مصرف بیشتر سبزیجات و میوه جات تازه و کاهش مصرف مواد نشاسته ای و عدم مصرف چربی) و انجام حرکات ورزشی مفید و مستمر با بیماری کبد چرب مقابله کنید. البته احتمال تشدید اثرات ویروس هپاتیت ب در کبد با همراهی کبد چرب وجود دارد.

خوشبختانه اکثر ناقلین هپاتیت ب دچار سیروز کبدی نمی شوند. با توجه به نتایج آخرین تحقیقات انجام شده پیشنهاد می شود تا بررسی بیشتر از شما یعنی الکتروفورز پروتئین های سرم انجام شود اگر طبیعی باشد تحت پیگیری قرار بگیرد تا در صورت بروز هر گونه اختلال در آزمایشات کبدی سریعاً بررسی بیشتر و درمان صورت گیرد. برای شما اقدام درمانی لازم نیست.

تاثیر نوعی قارچ بر درمان

تاریخچه ی مصرف قارچ کومبوچیا به قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) در کشور چین باز می گردد. در آن زمان شکل خشک این قارچ به صورت یک نوشیدنی (مثل چای) مورد استفاده بوده است. به مرور زمان مصرف این قارچ به سایر نقاط دنیا گسترش پیدا کرد. با ورود این قارچ به اروپا تحقیقات وسیعی در مورد آن انجام شده است. کومبوچیا شامل لایه های مختلف متشکل از قندهای مختلف و حاوی مخمرها و باکتری ها است. مخمرهای موجود با تجزیه کردن قندهای پیچیده، قندهای ساده ای مثل گلوکز و فروکتوز تولید می کند. قندهای تولیدی سپس به مصرف مخمرها رسیده و الکل تولید می شود و پس از تکثیر باکتریها الکل تبدیل به اسید می شود و به این ترتیب می توان از آن یک نوشیدنی تهیه کرد که حاوی مواد قندی و انواع ویتامین ها است.

در مورد تأثیر این نوشیدنی در بهبود افزایش فشار خون، روماتیسم مفصلی، از بین بردن حساسیت ها و سلامتی پوست مطالب زیادی گفته شده است ولی در مورد تأثیر آن در بیماریهای کبدی و به خصوص هپاتیت ویروسی به عوان داروی ناقلین هپاتیت ب هیچ مطلب علمی قابل استناد وجود ندارد و ما توصیه نمی کنیم. از طرف دیگر مصرف این قارچ در برخی شرایط برای انسان ها خطرناک است. رشد کامبوچیا در شرایط غیر استاندارد می تواند موجب رشد برخی میکروب های خطرناک و تولید سمومی توسط آنها شده و مصرف آن به کم خونی و حتی مرگ انسان ها بیانجامد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” تشخیص و درمان هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


پیشگیری از هپاتیت با واکسن

[sbu_post_image]

استفاده از واکسن هپاتیت ب در سه نوبت تا 95 درصد موارد به ایجاد آنتی بادی ضد ویروس HBs (HBsAb) مثبت و در واقع ایمن شدن فرد منجر می شود. ایمنی طولانی مدت در مقابل ابتلا به این بیماری بستگی به میزان پاسخ آنتی بادی در واکسن هپاتیت ب دارد که به دنبال تزریق واکسن ایجاد شده است. توصیه می شود تا آنتی بادی ضد HBs (HBsAb) یک تا سه ماه پس از کامل شدن نوبت های تزریق واکسن اندازه گیری شود. اگر پاسخ آنتی بادی بیش از 100 واحد بین المللی باشد، بهترین پاسخ تلقی و تا سال ها باقی می ماند.

نتایج مطالعات متعدد و از جمله مطالعه ی سال 1999 در هنگ کنگ نشان داد که حداقل تا 12 سال پس از تزریق واکسن و ایجاد آنتی بادی ضد HBs نیازی به دوز یاداور نیست و حتی در صورت کاهش میزان (عیار) آنتی بادی در خون به دنبال تماس با ویروس هپاتیت ب، این عیار سریعاً افزایش یافته و فرد را محافظت می نماید. نیازی به دوز یادآور واکسن نیست مگر با صلاحدید پزشک.

ممکن است پس از سه نوبت تزریق واکسن هپاتیت ب فرد ایمن نشود. در برخی افراد به دلایل نژادی و توارثی و در افراد مسن و کسانی که نقص سیستم ایمنی دارند، پاسخ بدن از نظر تشکیل آنتی بادی ضد HBs به دنبال تزریق واکسن هپاتیت ب مناسب نیست و به همین دلیل یک تا سه ماه پس از تکمیل نوبت های تزریق واکسن اندازه گیری آنتی بادی ضد ویروس (HBsAb) ضرورت دارد. چاقی و استعمال دخانیات تأثیر واکسن هپاتیت ب را کاهش می دهد. برای تأثیر بهتر واکسن، استعمال دخانیات را ترک کنید. چنانچه تاریخ مصرف واکسن گذشته باشد و یا در حین نگهداری منجمد شود تزریق آن تأثیر مطلوب را ندارد. در کسانی که به دنبال تزریق واکسن ، آنتی بادی ضدویروس (HBsAb) تشکیل نشود، از مقادیر بیشتری از واکسن استفاده می شود. تأثیر واکسن هپاتیت ب در جنس مؤنث بیشتر از جنس مذکر است.

تولید واکسن جدید هپاتیت ب

از زمان کشف واکسن مؤثر و بی خطر هپاتیت ب در 1981 که منجر به پیشگیری از بیماری گردید، تحقیقات وسیعی در جهت تهیه انواع واکسن ها شده است. اخیراً نوعی واکسن تهیه شده که به 105 سرباز جوان تزریق شده و تأثیر آن صد در صد گزارش شده است. مصرف این واکنش در دو نوبت کفایت می کند و عوارض جانبی چندانی نیز نداشته است.

در افراد زیر تزریق واکسن هپاتیت ب ضرورت دارد:

1) تمام نوزدان متولد شده.

2) کودکان کوچکتر از 9 سال. کمیته پیشنهاد دهنده واکسن هپاتیت ب در آمریکا (ACIP) پیشنهاد کرده که در افراد جوانتر از 18 سال در واکسن تزریق می شود.

3) کارکنان بهداشتی- درمانی (بیمارستان ها و …) که ممکن است با خون و فرآورده های آن و یا سوزن و یا سایر وسایل آلوده به ویروس هپاتیت ب در تماس باشند. این گروه شامل: پزشکان، جراحان، پرستاران، دندانپزشکان، کمک دندانپزشکان، دندانسازان و دانشجویان گروه های مختلف پزشکی، کارکنان بخش های دیالیز، کارکنان آزمایشگاهها، بانک خون و سازمان انتقال خون و کسانی که در خانه از افراد عقب افتاده مراقبت می کنند. به گروه های فوق افراد پر خطر گفته می شود. تزریق سه نوبت واکسن و بررسی آنتی بادی ضد ویروس هپاتیت ب (HBsAb) یک تا سه ماه پس از آن ضروری است.

4) همسر، فرزندان، والدین وکلیه کسانی که با فرد ناقل هپاتیت ب زندگی می کنند. در حال حاضر واکسیناسیون گروه های نامبرده فوق جزو برنامه کشوری بوده و تزریق واکسن به نوزدان می تواند تا 90 درصد موارد مانع از انتشار ویروس در جامعه شود. زیرا که مهمترین راه انتقال ویروس این بیماری، از مواردان آلوده به نوزادان است. با توجه به اینکه طبق مطالعات انجام شده در ایران حدود یک سوم جمعیت کشوری در طول زندگی خود با ویروس هپاتیت ب روبرو می شوند و با توجه به شیوع دومیلیونی آن در کشور، در صورت فراهم شدن امکانات کافی، واکسیناسیون هپاتیت ب برای همه توصیه می شود. به هر حال گروه های در معرض خطر در اولویت تزریق واکسن دارند. در صورت تعمیم آن ابتدا باید به سراغ دانش آموزان و دانشجویان رفت.
توصیه می شود برای پیشگیری از بیماری با واکسن: واکسن و ایمونوگلوبین اختصاصی ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) به موقع و در اسرع وقت به نوزدان مادران HBsAg مثبت تزریق شود.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


هپاتیت ب

امروزه هپاتیت ب یکی از مشکلات بهداشتی-درمانی عمده جهان است و با توجه به سطح بهداشتی، سنن و عادات اجتماعی و میزان رعایت مسائل اخلاقی تفاوتی در شیوع علل و نحوه ی انتقال انواع هپاتیت مشاهده می شود. بشر از دیر باز با این بیماری آشنا بوده و بقراط، حکیم یونانی در این باره مطلبی نوشته است. در جنگهای داخلی امریکا و جنگ جهانی اول هپاتیت ب مشکل بزرگی بود و سبب خارج شدن تعداد زیادی از سربازان از صحنه ی جنگ و صدمات جبران ناپذیر به ارتش گردید. در جنگ جهانی دوم نیز به دلیل مشکلات بهداشتی و… قشر وسیعی از مردم در خاورمیانه و ایتالیا دچار هپاتیت ب شده اند که در گزارشات پزشکی ثبت شده است. طبق آخرین گزارشات سازمان بهداشت جهانی (WHO) حدود 350 میلیون نفر در سراسر جهان حامل ویروس هپاتیت ب هستند. این بیماری پس از بیماری های سل و مالاریا شایع ترین بیماری عفونی و مسری است. سالانه حدود 50 میلیون نفر به تعداد افراد آلوده در دنیا افزوده می شود. بیشتر مبتلایان در کشور پهناور چین و تایوان به سر می برند.

شیوع هپاتیت ب در برخی از نواحی آسیا و آفریقا بسیار بالاست و تعداد آنها حتی به 20 درصد جمعیت این مناطق نیز می رسد. شیوع ناقلین بیماری در جامعه ایرانی حدود 3 درصد افراد جامعه یا قریب به دومیلیون نفر ناقل هپاتیت ب است. البته این آمار در شهرها و روستاهای مختلف کشور متفاوت است.

خلاصه علائم و نشانه های هپاتیت:

  • تغییر رنگ پوست و چشم ها به زردی (یرقان)
  • پررنگی ادرار (تیره شدن ادرار).
  • بی رنگ شدن مدفوع (سفید شدن رنگ مدفوع)
  • تهوع، استفراغ
  • بی اشتهایی
  • خارش بدن
  • خستگی، بی حالی و کاهش توانایی در انجام فعالیت های روزانه .

علائم و نشانه های ذکر شده ممکن است در بیماری های دیگر (به غیر از هپاتیت) نیز دیده شوند. تفسیر علایم و نشانه هایاین بیماری بر عهده ی پزشک است. از خود تشخیصی خودداری نمایید.

راههای انتقال هپاتیت ب

یکی از بیماری های بزرگ نسل بشر که به طور گسترده در همه جای دنیا منتشر شده است، عفونت است. حدود 90 درصد ناقلین در جهان سوم و بیش از 75 درصد در آسیا زندگی می کنند. محققین جهان را از نظر درصد انسانهای آلوده به ویروس (ناقل هپاتیت) به سه دسته تقسیم کرده اند:

1) مناطقی با آلودگی کم که میزان ناقلین آن کمتر از دو درصد است و شامل آمریکای شمالی، اروپای غربی، استرالیا و… می باشد.

2) مناطقی با آلودگی متوسط که میزان ناقلین هپاتیت ب آن بین 2 تا 5 درصد است و شامل اروپای جنوبی، اروپای شرقی و خاورمیانه است. در ایران تعداد ناقلین 3 درصد جمعیت گزارش شده است.

3) مناطقی با آلودگی زیاد که میزان ناقلین هپاتیت ب آن 5 تا 20 درصد است و شامل آفریقا، آسیای شرقی، آسیای جنوب شرقی و قسمت هایی از خاورمیانه می باشد. عامل این بیماری در خون و همه ی ترشحات بدن (مانند بزاق، عرق و …) افراد ناقل وجود دارد و تماس با خون این افراد می تواند فرد سالم را نیز مبتلا نماید. البته ویروس هپاتیت ب تا به حال در مدفوع یافت نشده است. بهترین راه پیشگیری از ابتلاء به بیماری، شناخت راه های انتقال آن است. تنها مخزن ویروس بیماری انسان است و انتقال آن از فرد آلوده به فرد سالم می باشد. در محیط خارج از بدن انسان، ویروس هپاتیت ب در برابر حرارت، رطوبت و عوامل شیمیایی بسیار مقاوم است. این ویروس در حرارت 20- درجه تا 15 سال و در حرارت اتاق تا 6 ماه و در یک لیوان خشک تا 4 هفته زنده می ماند، ولی پس از جوشاندن در 100 درجه سانتی گراد به مدت 5 دقیقه از بین می رود. ویروس با گلوتارآلدئید، کلروفروم و فرمالین (1 در 4000) از بین می رود. ویروس هپاتیت ب در مقابل نور خورشید نیز مقاوم است.

ابتلا به هپاتیت ب با مرگ برابر نیست. با توجه به شدت بیماری و نوع آن سیر بیماری متفاوت است. در مورد نوع آ خوشبختانه مرگ و میر بسیار کم است و پس از بهبودی هیچ گونه عارضه ای بر جای نمی گذارد. در مورد هپاتیت ب نیز اکثراً خوب می شوند و در 5 درصد از بیماران ویروس در بدن آنها باقی مانده و احتمالاً با تکثیر خود برای بیماران مشکلاتی را در آینده ایجاد می نماید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” درمان هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


هپاتیت حاد بی

[sbu_post_image]

گاهی افراد بزرگسال دچار هپاتیت حاد بی می شوند، در این شرایط نیز امکان درمان این بیماری، وجود دارد که خوشبختانه در 90 تا 95 درصد موارد به طور خودبخودی بهبود یافته و ویروس هپاتیت بی نیز به صورت کامل از بدن دفع می شود. در 5 تا 10 درصد موارد ویروس در بدن باقی مانده و حالت ناقل هپاتیت حاد پیش می آید. تا به حال عواملی که باعث می شود تا مبتلایان به این بیماری به یک ناقل تبدیل مشوند به درستی شناخته نشده است ولی به نظر می رسد که ضعف دستگاه ایمنی و نوع ویروس در این رابطه دخالت داشته باشد. وجود یک استعداد فامیلی در ایجاد حالت ناقل هپاتیت بی وجود دارد ولی به نوع گروه خونی ارتباط ندارد.

یکی از دوستانم هپاتیت بی است، آیا می توانم جهت مهمانی و صرف غذا به خانه ی او بروم؟ هیچ منعی ندارد، حتی اگر فرد آشپز غذای شما باشد، می توانید با اطمینان خاطر با او رفت و آمد داشته باشید و از آن غذا با کمال اطمینان میل کنید! حتی اجباری در تزریق واکسن برای شما که جهت مهمانی به آن خانه رفت و آمد می کنید، نیست.

ناقلین هپاتیت حاد بی باید به موارد زیر توجه نمایند:

– برای بررسی وضعیت کار کبد خود جهت معاینات و انجام آزمایشات خونی هر شش ماه یک بار به پزشک مراجعه نمایید.

– در صورت مراجعه به دندانپزشک، آزمایشگاه، پزشک و اصولاً هر جای دیگری که خطر انتقال ویروس به دیگران وجود دارد، حتماً او را از وجود ویروس هپاتیت حاد بی در بدن خود آگاه نمایید.

– کلیه اعضای خانواده (همسر، فرزندان، و کسانی که در یک مکان با این افراد زندگی می کنند) باید بر علیه هپاتیت بی واکسینه شوند.

– مشروبات الکلی سبب تشدید هپاتیت حاد بی می شود. جداً از مصرف آنها پرهیز نمایید.

– از اهدای خون خوددای کنید.

– افراد چاق باید تلاش نمایند تا اضافه وزن خود را کم کنند.

– از وسایل و لوازم شخصی مثل مسواک، ریش تراش، حوله و … هرگز به صورت مشترک استفاده نکنید.

درمان ناقلین هپاتیت

تا به امروز درمانی جهت ناقلین هپاتیت حاد بی ارایه نشده است و از آنجایی که عملکرد کبد آنان خوب است، نیازی به درمان نیز ندارند. درمان با برخی داروها فقط در مبتلایان به این بیماری (کبد مشکل دار)، صورت می گیرد. مصرف ویتامین B1 طبق دستور پزشک می تواند مفید باشد. پرهیز از چاقی و استعمال دخانیات و مصرف بیشتر سبزیجات و میوه جات توصیه می شود.

سرانجام ناقلین هپاتیت B: در اکثر موارد شاهدی دال بر تخریب و التهاب سلول های کبدی دیده نمی شود و در واقع یک سازش و همزیستی بین ویروس و سیستم دفاعی بدن بوجود آمده است و این سازگاری تا سالیان دراز ممکن است باقی بماند و بیمار هپاتیت حاد بی، مشکل کبدی پیدا نکند. گاهی ویروس همچنان در حالت نهفته تا آخر عمر باقی می ماند. از هر 100 نفری که به این حالت مبتلا هستند سالیانه یک نفر (در ایران) ویروس هپاتیت حاد بی را از بدن خود پاک کرده و آزمایش HBsAg وی منفی می شود. ولی ممکن است 2 تا 3 نفر از این افراد در عرض چند سال دچار عود بیماری شده و به اصطلاح فعالیت ویروس در بدن آنها مجدداً از سرگرفته شود. به همین دلیل است که به حاملین هپاتیت بی توصیه می شود تا جهت معاینه، انجام آزمایش های کبدی و بررسی وضعشان هر 6 ماه یک مرتبه به پزشک معالج مراجعه نمایید.

چند تذکر:

ناقلین هپاتیت حاد بی نیز می توانند ازدواج کنند ولی همسر آنان باید بر علیه این بیماری واکسینه شده و از تأثیر مثبت واکسن هپاتیت بی نیز باید مطمئن شد. خوشبختانه خطر انتقال عفونت هپاتیت حاد بی در زندگی زناشویی سالم، بسیار ضعیف است. ضروری است که تمام خانم های باردار از نظر هپاتیت بی بررسی شوند تا در صورت کشف عفونت از انتقال هپاتیت حاد بی به نوزاد پیشگیری شود. بهتر است که خانم های ناقل هپاتیت اگر به تعداد کافی فرزند دارند، از حاملگی مجدد خودداری نمایند. ناقلین هپاتیت حاد بی می توانند مثل بقیه مردم زندگی کرده، ورزش کنند و هیچگونه محدودیتی در رژیم غذایی آنها وجود ندارد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” راه های انتقال ویروس هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت حاد بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب هپاتیت بی