نوشته‌ها

تشخیص و درمان هپاتیت B

برای تشخیص و درمان هپاتیت B در فرد مبتلا به نوع حاد، 4 آزمون سرولوژیک باید انجام شود:

  • HBsAg (اندازه گیری آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت B در خون)،
  • IgM anti-HAV (آنتی بادی ضدویروس نوع A، از نوع ایمونوگلبولین M)،
  • IgM anti-HBc (آنتی بادی ضد هسته ویروس نوع B، از نوع ایمونوگلبولین M)
  • anti-HCV (آنتی بادی ضد ویروس نوع C).

وجود HBsAg همراه با anti-HBc یا بدون آن (ازنوع IgM) مؤید وجود عفونت با ویروس هپاتیت B است. اگر anti-HBc از نوع IgM وجود داشته باشد، عفونت HBV، حاد و اگر anti- HBC از نوع IgM موجود نباشد، عفونت HBV مزمن تلقی می شود. در غیاب HBsAg تشخیص این بیماری حاد نوع B بر اساس وجود anti-HBc نوع IgM صورت می گیرد. وجود anti-HCV (در صورت قابل تأیید بودن)، هپاتیت C حاد را نشان می دهد.

فقدان همه شاخص های سرولوژیک، در صورت وجود همخوانی از نظر اپیدمیولوژی، وجود هپاتیت غیر A، غیر B و غیر C را مطرح می کند. در نوع B مزمن، افزایش خفیف تا متوسط آنزیم های کبدی موسوم به آمینوترانسفرازهای سرمی [آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلانین آمینوترانسفراز (ALT)] تا میزان 7 برابر طبیعی، بیلی روبین و گاماگلوبین وجود دارد. (بیلی روبین در اثر تجزیه گلبول های قرمز پیر ایجاد می شود و به وسیله ی کبد از بین می رود). افزایش در ALT بیشتر از AST است ولی در صورت بروز سییروز، این نسبت معکوس می شود. در هپاتیت مزمن، تغییرات خفیف در میزان آلکالن فسفاتاز، گاماگلوتامیل ترانس پپتیداز و لاکتات هیدروژناز (LDH) دیده می شود.

نکته:

تأثیر کاندوم های جنس لاتکس در پیشگیری از عفونت با ویروس هپاتیت B نامشخص است ولی استفاده صحیح از آنها می تواند انتقال عفونت را کاهش دهد.
زنان باردار باید از نظر ابتلا به این بیماری مورد آزمایش خون قرار بگیرند. نوزدانی که از مادران آلوده به ویروس نوع B به دنیا می آیند باید ایمونوگلبولین هپاتیت (HBIG)B و واکسن را طی 12 ساعت پس از تولد دریافت نمایند.

برای پیشگیری از این بیماری، هرگز از سوزن، تیغ یا مسواک مشترکی که ممکن است به خون فرد مبتلا آلوده باشند استفاده نکنید. افرادی که در مراکز بهداشتی کار می کنند باید بر ضد هپاتیت B واکسینه شوند و همواره موارد احتیاط را رعایت کنند. استفاده مشترک از لوله های باریک استنشاق کوکایین یا سایر مخدرهای استنشاقی می تواند موجب آلودگی از طریق پاره شدن رگ های خونی بینی شود.

موارد ممنوعیت استفاده از واکسن هپاتیت B

در صورت وجود واکنش آلرژیک (حساسیت ) جدی به دوز قبلی واکسن هپاتیت B نباید به تزریق دوباره آن مبادرت نمود. با توجه به آنکه واکسن نوع B با استفاده از سلول های مخمر و به وسیله روش های بیوشیمیایی و بیوفیزیکی ساخته می شود، افراد حساس به مخمر نباید از واکسن های حاوی مخمر استفاده کنند. تقریباً در نیمی از موارد، منشاء عفونت با ویروس هپاتیت B مشخص نمی شود. لمس زخم افراد آلوده به ویروس نوع B می تواند موجب آلودگی سایرین شود. در بدن افراد مبتلا به این بیماری مزمن، آنتی بادی های ضد بیماری نوع B وجود دراند ولی این آنتی بادی ها برای پاکسازی عفونت هایی که خود را در DNA سلول های کبدی مبتلا تثبیت کرده اند کافی نیستند. هپاتیت B سالیانه 500000 تا 1200000 نفر را در سراسر جهان می کشد که این موارد، ناشی از عوارض این بیماری مزمن، سیروز و سرطان سلول کبدی هستند. نوع B این بیماری در بعضی از کشورها (به ویژه آسیای جنوب شرقی) اندومیک (بومی) است و در نتیجه سیروز و سرطان سلول کبدی در این مناطق از عوامل بزرگ مرگ و میر هستند.

درمان هپاتیت B

6 گزینه درمانی، مورد تأیید سازمان غذا- داروی ایالات متحده (FDA) در دسترس قرار دارند که عبارتند از: آلفا- اینترفرون، اینترفرون دِفوویروپِگیله، اِنتِکاویر، تلبیوودین و لامیوودین. در 65% از افراد تحت درمان، واکنش پیوسته ایجاد می شود.

هپاتیت B آلوده کننده ترین عامل عفونت زای خونی است.

مصرف داروهای ضد هپاتیت در زنان باردار ممنوع است. امکانات درمانی ناشی از ویروس نوع B محدود است و تقریباً 99% از بزرگسالانی که دچار این بیماری از نوع حاد بارز (از نظر بالینی) می شوند و قبل از آن سالم بوده اند بهبود می یابند. درمان ضدویروسی، میزان بهبود را افزایش نمی دهد و بنابراین ضرورت ندارد. در موارد نادری از هپاتیت B حاد و شدید درمان با داروهایی مانند لامیوودین به کار می رود. در حال حاضر آلفا- اینترفرون و لامیوودین برای درمان این بیماری مزمن مورد تأیید FDA قرار گرفته اند.

نکته:

بالاترین موارد ابتلا به بیماری در 20 تا 49 سالگی دیده می شود. بیشترین میزان کاهش موارد بیماری در میان کودکان و نوجوانان دیده می شود که ناشی از واکسیناسیون ضد ویروس نوع B است. حدود 1/25 میلیون آمریکایی مبتلا به هپاتیت مزمن هستند که 20 تا 30 درصد آنها در کودکی ویروس را اکتساب کرده اند. در بسیاری از موارد، این بیماری به طور اتفاقی تشخیص داده می شود.

آلفا- اینترفرون عوارضی ایجاد می کند که عبارتند از: علایم شبه آنفلوآنزا، مانند تب، لرز، درد عضلات بدن، خستگی، سردرد، کاهش اشتها و تهوع.

عوارض مزبور معمولاً 4 تا 6 ساعت پس از تزریق دارو به وجود می آیند و در اوایل درمان شدیدتر هستند. ریزش مو، قرمزی پوست، خارش، افسردگی، عصبی شدن و کاهش وزن نیز گاهی بروز می کنند. آلفا- اینترفرون اثر مهارکننده بر مغز استخوان دارد و در صورتی که موجب کاهش گلبول های سفید نوتروفیل به کمتر از 1000 در میلی متر مکعب یا پلاکت ها به کمتر از 60000 در میلی متر مکعب شود باید مقدار دارو را کم کرد یا آن را قطع نمود. تحریک پذیری، تمایل به خودکشی، بروز کم کاری یا پرکاری تیروئید، تشنج و نارسایی حاد کلیه از عوارض دیگر آلفا- اینترفرون هستند.

لامیوودین عارضه قابل توجهی به همراه ندارد و با توجه به مصرف خوراکی به خوبی تحمل می شود. در حال حاضر قرص لامیوودین به صورت 100 میلی گرمی موجود است. در افراد مبتلا به نارسایی قابل ملاحظه کلیوی باید مقدار کمتر دارو تجویز شود.

درمان عوارض سیروز همگان با درمان اختصاص بیماری صورت می گیرد. عوارضی مانند خونریزی از واریس مری، آسیت و اِدِم (خیز) بر حسب مورد باید درمان شوند. در هپاتیت مزمن نوع B، درمان ضدویروسی مؤثر شناخته شده است. درمان سیروز ناشی از هپاتیت دشوارتر است زیرا کنترل عوارض داروهای ضد ویروسی در تشخیص و درمان نوع B به سختی صورت می گیرد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علایم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


هپاتیت و سرطان کبد

رشد غیر طبیعی و خارج از کنترل سلول های بدن که موجب تخریب سلول های طبیعی می شوند را سرطان می نامند. کبد یا جگر سیاه که یکی از بزرگترین ارگان های بدن است نیز می تواند به سرطان مبتلا شود. علایم هپاتیت و سرطان کبد در مراحل اولیه خفیف بوده و به صورت درد مبهم و خفیف در ناحیه ی شکم، کاهش اشتها و کاهش وزن است. با پیشرفت بیماری یرقان خونریزی گوارشی و اتساع شکم دیده می شود.

علل سرطان کبد

سرطان کبد علل متعددی دارد و با توجه به علل ایجاد آن، شیوع این بیماری در نقاط مختلف دنیا متفاوت است. در کشورهای افریقایی و آسیایی بیشتر بدنبال سیروز کبدی و ثانوی به بیماری هپاتیت ویروسی نوع ب ایجاد می شود. مطالعات انجام شده بیانگر آن است که خطر ابتلا به سرطان در افرادی که HBsAg مثبت دارند، بیشتر است ولی به این معنا نیست که همه ی این افراد دچار سرطان کبد می شوند. مطابق آخرین بررسی های انجام شده از بین هر هزار نفر هپاتیت HBsAg مثبت، 6 نفر دچار این نوع سرطان می شوند. در واقع ورود اجزاء ویروس به درون واحدهای ژنتیکی بدن بیمار هپاتیت می تواند موجب تکثیر بدون قاعده ی سلول ها در بدن شود که این امر زمینه ی بروز سرطان کبد، ابتلا به بیماری هپاتیت سی است، درژاپن، ایتالیان، اسپانیا، جنوب آفریقا و آمریکا این ارتباط بیش از سایر مناطق دیده می شود.

از علل دیگر سرطان کبد، آفلاتوکسین است. آفلاتوکسین یک سم مترشحه از کپک آسپرژیلوس فلاووس (Aspergillus Falvus) است. این قارچ یا کپک در مواد غذایی انباری بیشتر دیده می شود. در پسته که برای مدتی مانده و خشک نشده باشد، میزان این سم به طور جدی بالاست. کسانی که الکل می نوشند، در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند. استعمال دخانیات به عنوان یک عامل مهم بروز سرطان مطرح است. لطفاً سیگار نکشید. اما در مورد شما، همانطور که می بینید سرطان کبد علل متعددی دارد و از طرف دیگر اکثریت افراد مبتلا به هپاتیت ب هرگز دچار آن نمی شوند. اما به دلیل بالا بودن آنزیم های کبدی و احتمال وجود التهاب در کبد بررسی بیشتر (احتمالاً نمونه برداری کبد) و درمان هپاتیت در صورت لزوم، توصیه می شود.

تشخیص

از آنجایی که مهمترین موضوع در درمان سرطان اولیه کبد، کشف آن در مراحل ابتدایی بیماری است. ارزیابی دوره ای ناقلین هپاتیت ب با آزمایش خون (پروتئین آلفای جنینی) و سونوگرافی به کشف سرطان کبد در مراحل اولیه کمک می کند.
اگر یک عضو خانواده ی ناقل هپاتیت دچار سرطان کبد شود، لزوما فرد دیگری نیز در خانواده به آن مبتلا نمی شود.
درمان هپاتیت با آلفا – اینترفرون خطر سرطان را کم می کند. به نظر می رسد که با مصرف این دارو، میزان جوشگاه (فیبروز) در کبد کاهش یافته و خطر سرطان کبد تا حدودی کاهش می یابد.

راهنمای سلامتی ناقلین هپاتیت ب

دلسرد و افسرده نباشید. با توجه به طبیعی بودن آزمایش های تخصصی کبدی مثل سایر مردم شاداب زندگی کنید و دستورات لازم بهداشتی را رعایت کند. برای معاینه و انجام آزمایش های خونی هر 6 ماه یک بار به پزشک مراجعه کنید. زندگی را بر خود حرام نکنید. جداسازی ظروف غذا و دستشویی ها لازم نیست. وسایل آلوده به خون و یا بزاق آلوده به صورت دقیق شستشو داده شده و از محلول هیپوکلریت سدیم رقیق شده (1 در 10) جهت ضدعفونی کردن آن استفاده شود. زخم های پوستی هپاتیت و سرطان کبد را (خصوصاً اگر ترشحات دارند) بپوشانید. از مصرف مشروبات الکلی به هر مقدار خودداری شود. در صورت مراجعه به دندانپزشک، آزمایش (برای انجام آزمایش) پزشک و اصولاً هر جای دیگری که امکان انتقال ویروس از شما به دیگران وجود دارد، حتماً آنها را از آلوده بودن خود آگاه کنید. از استعمال دخانیات خودداری کنید. در کلاس های آموزشی ویژه ی بیماران هپاتیت و سرطان کبد که توسط انجمن حمایت از بیماران کبدی با همکاری سازمان انتقال خون ایران برگزار می شود، شرکت کنید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت و سرطان کبد مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


هپاتیت و ازدواج

یکی از حوادث مهم در زندگی هر فرد، هپاتیت و ازدواج است. ازدواج فرزند یکی از مهمترین آرزوهای پدران و مادران است. هر دختر و پسری در سنین ازدواج برای دادن پاسخ به خوستگاران خود در احوال ایشان تأمل می کنند و… . در کشور ما حدود 2 تا 3 میلیون نفر ناقل بیماری هپاتیت ب وجود دارد. مهمترین راه انتقال این بیماری در کشور ما، از طریق مادران آلوده به نوزدان است و اکثر این کودکان به عنوان یک ناقل بدون علامت بوده و در ظاهر علامتی دال بر وجود این بیماری ندارند. جوانان ناقل نیز از این قاعده مستثنی نیستند. اغلب این افراد تا سنین بالا علامتی دال بر وجود بیماری نداشته و در ظاهر امر با سایر افراد جامعه تفاوتی ندارد.

اکثر ناقلین هپاتیت ب به دنبال اهداء خون و یا وجود یک مورد مشابه در خانواده شناسایی می شوند. حال این سؤال است اگر دختر یا پسری در سنین ازدواج متوجه شد که به هپاتیت مبتلا است چه باید بکند؟ آیا این جوانان می توانند ازدواج کنند؟ آیا ازدواج با این افراد بلامانع است؟ و … در این بحث تلاش می کنیم با شیوه ی علمی و صحیح به سؤالات شما عزیزان پاسخ دهیم.

ازدواج با ناقل هپاتیت

ویروس هپاتیت ب علاوه بر خون در تمام ترشحات بدن از جمله مایع منی، ترشحات واژن، بزاق و اشک وجود دارد. تماس هر زخم پوستی و یا مخاط (از قبیل مخاط چشم و…) و یا زخم های داخل دهان با خون و یا ترشحات فرد ناقل می تواند به انتقال این بیماری منجر شود. با توجه به راههای انتقال هپاتیت ب، تماس جنسی با فرد ناقل بیماری نیز یکی از شیوه های انتقال این ویروس ولی خوشبختانه با توجه به رعایت بسیاری از نکات اخلاقی و بهداشتی توسط مردم فهیم کشور ما این شیوه ی انتقال بسیار کم است. در کشورهای غربی راه عمده انتقال هپاتیت ب از طریق تماس جنسی است و غالباً روابط جنسی در این کشورها خارج از چارچوب خانواده و با شرکاء جنسی متعدد و با استفاده از شیوه ی غیر معقول جنسی صورت می گیرد. ولی همان گونه که گفته شد در کشور ما انتقال از راه مادران آلوده به نوزدان راه عمده ی انتقال این بیماری است.

حتی در زندگی نزدیک و مشترک جنسی نیز میزان انتقال آنقدر که تبلیغ می شود بالا نیست. جالب توجه است که بدانید احتمال ابتلای یک کشور و یا پرستار شاغل در بیمارستان 6 تا 10 درصد بوده است و علت آن تماس با خون و ترشحات بیماران مبتلا به هپاتیت ذکر شده است. در این شرایط به نظر شما آیا پزشک و پرستار به دلیل احتمال بروز این خطر باید شغل خود را رها کنند؟ و یا شما نیز به دلیل احتمال انتقال این بیماری باید از ازدواج فرار کنید. ازدواج حق شماست و تنها با رعایت نکات بهداشتی لازم و تلقیح واکسن به همسرتان می توانید زندگی عادی داشته باشید. وجود HBsAg در مایع منی و ترشحات مایع منی و ترشحات واژن به معنای انتقال صددرصد آن نیست و خوشبختانه خطر انتقال هپاتیت در زندگی زناشویی سالم حتی بدون انجام واکسیناسیون زیاد نیست (البته به این دلیل نباید در مورد تلقیح واکسن به خود اِهمال کنید.)

در موضوع هپاتیت و ازدواج، یک زوج با تزریق به موقع واکسن می تواند خطر انتقال بیماری را از همسر ناقل به فرد سالم از بین ببرد. توصیه می شود تا نسبت به تلقیح واکسن هپاتیت ب در سه نوبت اقدام کرده و یک تا سه ماه پس از اتمام واکسیناسیون نسبت به انجام آزمایش آنتی بادی ضد ویروس (HBsAg) اقدام نموده تا از تأثیر مثبت واکسن مطمئن شوید. همانطور که گفته شد خوشبختانه احتمال انتقال هپاتیت از راه تماس جنسی بین همسران بسیار کم است (حتی اگر واکسن تزریق نشده باشد) ولی ما برای کم کردن این خطر و کاهش آن تا حد صفر تلاش می کنیم. لذا پیشنهاد می کنیم بعد از دو نوبت تزریق واکسن، روابط جنسی داشته باشید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در ازدواج مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


ازدواج با ناقلین هپاتیت ب

[sbu_post_image]

در ازدواج برای ناقلین هپاتیت ب، اطلاع همسر آینده ی شما از ابتلاء به این بیماری حق مسلم اوست و البته لازم است که اقدامات پیشگیری از جمله تلقیح واکسن برای همسر آینده ی شما به موقع صورت گیرد، البته شیوه ی اطلاع دادن و آگاه نمودن در این موارد بسیار مهم است. متأسفانه ذهنیت بدی در جامعه نسبت به ناقلین هپاتیت ب ایجاد شده است. ولی شما اگر به جای موقعیت همسر مورد نظرتان بودید آیا تمایل نداشتید که ابتلاء به هپاتیت قبل از ازدواج در همان مراحل اولیه با شما در میان گذاشته می شد؟ اینجانب همیشه این جمله را گفته ام که شوهر ناقل بیماری از شوهر بداخلاق بهتر است.

انتقال ویروس هپاتیت به همسر

ویروس هپاتیت ب علاوه بر خون در تمام ترشحات بدن از جمله مایع منی، ترشحات واژن، بزاق و اشک وجود دارد. تماس هر زخم پوستی و یا مخاط (از قبیل مخاط چشم و…) و یا زخم های داخل دهان با خون و یا ترشحات فرد ناقل هپاتیت ب می تواند به انتقال ویروس این بیماری منجر شود. با توجه به راههای انتقال هپاتیت ب، تماس جنسی با فرد ناقل نیز یکی از شیوه های انتقال این ویروس ولی خوشبختانه با توجه به رعایت بسیاری از نکات اخلاقی و بهداشتی توسط مردم فهیم کشور ما این شیوه ی انتقال هپاتیت ب بسیار کم است. در کشورهای غربی راه عمده انتقالاین بیماری از طریق تماس جنسی است و غالباً روابط جنسی در این کشورها خارج از چارچوب خانواده و با شرکاء جنسی متعدد و با استفاده از شیوه ی غیر معقول جنسی صورت می گیرد. ولی همان گونه که گفته شد در کشور ما انتقال هپاتیت از راه مادران آلوده به نوزدان راه عمده ی انتقال این بیماری است.

برای کاهش خطر انتقال هپاتیت در روابط جنسی، اگر تمایلی به بچه دار شدن، ندارید، توصیه می کنیم که آقایان از کاندوم استفاده کنند. این پیشنهاد جهت اطمینان خاطر شما و از بین بردن صد در صد خطر انتقال این بیماری است ولی الزامی نیست، توصیه دیگر عدم ریختن منی در مهبل زن غیر مبتلا است. فعالیت جنسی زیاد برای کبد افراد ناقل هپاتیت ب ضرر ندارد ولی پیشنهاد می شود تا تعادل را در زندگی خود پیشه کنید. ایجاد روابط عاطفی از ضروریات زندگی مشترک بوده و بلامانع است.

تلقیح واکسن برای پدر و مادر همسر فردی که ناقل هپاتیت ب است، اجباری نیست و معاشرت آنان با شوهرتان بلامانع است. بسیاری از مردم به دلایل دیگر تمایلی به معاشرت ندارند و این بیماری را بهانه می کنند رعایت دستورات بهداشتی کفایت می کند.

خوشبختانه در ایران بیماری هپاتیت ب غالباً بین همسران منتقل نمی شود و در صورت انتقال، غالباً در همسر سالم آنتی بادی ضد ویروس (HBsAb9 ساخته می شود و در واقع به خودی خود واکسینه می شوند و با توجه به آمار بدست آمده خطر انتقال هپاتیت ب به زوج مقابل فقط در 4.5 درصد موارد است. با توجه به نتایج آزمایشات نباید نگران باشید و در واقع شما در حال حاضر مبتلا نبوده و ایمنی در مقابل هپاتیت دارید و نیاز به تزریق واکسن هپاتیت نیز ندارید. ازدواج برای ناقلین هپاتیت ب بلامانع است. ترس بیهوده به خود راه ندهید. زندگی را بر خود و دیگران سخت نگیرید. معقولانه ترین راه آن است که بدون توجه به اطلاعات غیر علمی موجود در بین افراد جامعه، در مورد شیوه های انتقال بیماری از پزشکان حاذق کمک بگیرید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در ازدواج مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


شیردهی در هپاتیت

[sbu_post_image]

اگر در یک خانواده ای، پدر و مادر (یا هر دو) از نظر هپاتیت ب (HBsAg) مثبت باشند، خطر انتقال به فرزندان بیشتر می شود. گرچه راه عمده ی انتقال هپاتیت ب از مادران آلوده به نوزادان و هنگام تولد صورت می گیرد، ولی نوزادانی که در این زمان مبتلا نشده اند، ممکن است بعداً و به دنبال تماس نزدیک با مادر و دیگر اعضای خانواده ی آلوده به این بیماری مبتلا شوند و به همین دلیل تزریق واکسن هپاتیت ب به نوزادان به طور جدی توصیه می شود. خوشبختانه در حال حاضر شیردهی در مادران ناقل مانعی ندارد و همه ی نوزدان و افراد خانواده ی ناقلین بیماری در مراکز بهداشتی – درمانی بر علیه بیماری به طور رایگان واکسینه می شوند.

مصرف قرص های ضدبارداری در ناقلین هپاتیت ب بلامانع است و می توانند از قرص ضدبارداری مصرف کنند. تاکنون شواهدی دال بر نقش مصرف قرص ضدبارداری در فعال کردن بیماری در ناقلین مشاهده نشده است. در موارد نادری مصرف قرص ضدبارداری در افراد سالم آدنوم کبدی ایجاد می کند ولی خوشبختانه این اتفاق تنها در 3 نفر از 100 هزار نفر مصرف کننده ی قرص ضدبارداری صورت می گیرد. در نتیجه نباید نگران باشید و می توانید در موارد ضروری با خیال راحت قرص های ضدبارداری را مصرف کنید.

هپاتیت و تغذیه با شیر مادر

شیر مادر یک موهبت الهی برای شیرخوار است. سازمانهای جهانی بهداشتی توصیه می نمایند که برای حفظ سلامتی کودک و برخورداری وی از تمام مزایای تغذیه با شیر مادر، حتماً تا 6 ماه اول پس از تولد شیر مادر به تنهایی و سپس تا سن دوسالگی به همراه سایر غذاهای کمکی، شیرخوار با شیر مادرتغذیه شود. با توجه به اینکه در کشور ما مهمترین راه انتقال هپاتیت ب از مادران ناقل به فرزند تازه متولد شده است. این سؤال مطرح است که آیا تغذیه با شیر مادر در انتقال بیماری هپاتیت ب مؤثر است یا خیر؟

طی مطالعه ای که در کشور تایوان صورت گرفته 92 مادر ناقل هپاتیت نوزادان خود را شیر مادر تغذیه نموده و 55 نوزاد دیگر با شیر مصنوعی تغذیه شدند. در این مطالعه هیچ گونه تفاوتی از نظر میزان ابتلای نوزادان مشاهده نشده است. در مطالعه ی دیگری در انگلستان به 126 مادر ناقل بیماری اجازه شیردهی به نوزادنشان داده شد و هیچ گونه خطر اضافی از نظر ابتلا به هپاتیت در مقایسه با نوزادنی که با شیر خشک تغذیه شدند، مشاهده نگردید. گرچه در شیر مادر آنتی ژن سطحی دیده می شود ولی خطر انتقال بیماری همراه تغذیه با شیر مادر بسیار ناچیز و قابل چشم پوشی است.

شیردهی مادران ناقل به نوزادان بلامانع است. تزریق ایمونوگلوبولین اختصاصی ضد ویروس (HBIG) در 24 ساعت اول پس از تولد همراه با اولین دوز واکسن، تا 90 درصد موارد می تواند نوزادان را در برابر هپاتیت ب ایمن نماید. اگر واکسن ذر دسترس نباشد بهتر است. از شیردهی نوزادان خودداری شود. در چنین مواقعی نیز می توان با توصیه پزشک از شیر مادر دیگری برای تغذیه نوزاد استفاده نمود. به هر حال این نکته را در نظر داشته باشید که تغذیه نوزاد با شیر انسان به مراتب بهتر از تغذیه با شیر خشک های موجود در بازار است. هر گاه نوک پستان مادران شیرده ناقل هپاتیت ب دچار زخم و ضایعه ای شود، از شیردادن به نوزادان خود به طور موقت خودداری شود. در چنین شرایطی مادر می تواند با استفاده از روش های دوشیدن شیر از کاهش تولید آن جلوگیری به عمل آورد. مادر عزیز بدان که اگر از روی دلسوزی فرزند دلبند خود را از شیر مادر محروم کنی، به او صدمه غیر قابل جبرانی خواهی زد که خطر آن از ابتلاء به هپاتیت بدتر است.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” بارداری و هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه شیردهی در مادران ناقل هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


پیشگیری از هپاتیت در نوزادان

[sbu_post_image]

دلیل آنکه چرا برخی از نوزدان با عدم اجرای اقدامات پیشگیرانه (واکسن و ایمونوگلوبولین) به هپاتیت مبتلا نمی شوند مشخص نیست، ولی در عمل مشاهده شده که با وجود پیشگیری از ابتلای نوزادان به هپاتیت، نوزدان برخی از خانواده ها بیشتر از خانواده های دیگر دچار این بیماری می شوند.

حاملگی برای زنان ناقل هپاتیت مضر نیست و منجر به فعال شدن آن نمی شود. تاکنون تأثیر منفی حاملگی بر وضعیت کارکرد کبد زنان ناقل بیماری و فعال کردن ویروس هپاتیت ثابت نشده است. به هر حال توصیه ی ما این است که اگر دارای دو فرزند هستید، از حاملگی مجدد خودداری کنید. زردی نوزدای غالباً در اثر ناسازگاری خونی بین جنین و مادر بوده و در نتیجه آن گلبول های قرمز شکسته شده و زردی ایجاد می شود. بنابراین هیچ ارتباطی بین زردی نوزدای و هپاتیت وجود ندارد.

زایمان سزارین جهت مادران حامله ی ناقل این بیماری جهت پیشگیری از ابتلای نوزادان آنها بهتر از زایمان طبیعی نیست. عمل سزارین تنها در شرایطی که ضرورت پزشکی ایجاب می کند باید انجام شود و به هر حال برای مادر حامله متحمل خطراتی است و تأثیر آن در کاهش ابتلای نوزاد به هپاتیت ثابت نشده است. به هر حال ما سزارین را توصیه نمی کنیم.

واکسن هپاتیت ب

طبق دستورالعمل موجود که مورد تأیید مراکز معتبر دنیا است، تزریق واکسن هپاتیت و ایمونوگلوبولین اختصاصی ضد ویروس به صورت همزمان و در اولین فرصت به نوزادِ مادر ناقل هپاتیت ب ضروری است ولی این را بدانید که تزریق واکسن به تنهایی نیز تأثیر به سزایی در پیشگیری از ابتلای نوزادان به هپاتیت دارد. شاهد این مدعا کاهش شیوع این بیماری در نوزادان کشور تایوان از 9.8 درصد در سال 1984 به 1.3 درصد در سال 1994 با انجام واکسیناسیون اجباری همه ی نوزادان (و بالتبع نوزدان مادران ناقل) می باشد. نگران نباشید. امیدواریم که فرزند شما نیز دچار نشود. امیدواریم که با تلاش همه دست اندرکاران مشکلات بیماران مرتفع شود.

تزریق واکسن هپاتیت ب به تنهایی می تواند خطر انتقال ویروس بیماری از مادران ناقل به نوزدان را به طور جدی کاهش دهد. نوزاد شما مثل بقیه نوزادان دیگر باید واکسن دریافت کند. بوسیدن نوزاد شما توسط پدرش بلامانع است. کودکان به محبت والدین احتیاج دارند و پدران نیز به نوازش کردن اطفال. رعایت دستورات بهداشتی ذکر شده کفایت می کند.

تزریق واکسن ضد هپاتیت ب به مادران حامله ی ناقل نمی تواند خطر ابتلای نوزاد آنان را هنگام تولد کاهش دهد. تزریق واکسن به ناقلین هیچ فایده ای ندارد. از واکسن برای نوزاد این مادران باید استفاده کرد. تزریق واکسن در زنان باردار طبیعی بلامانع است و این کار باعث ممانعت از ابتلای مادران به این بیماری در دوران بارداری می شود. تزریق این واکسن به زنان بارداری که یک فرد مبتلا به هپاتیت ب در خانواده دارند، الزامی است.

پیشنهاد می شود تا کلیه ی فرزندان مادران ناقل هپاتیت ب در 6 ماهگی از نظر وجود بیماری بررسی شوند. تمام زنان باردار باید از این نظر آزمایش شوند. اگر فرزند اول شما با وجود عدم رعایت نکات پیشگیری کننده از انتقال بیماری، دچار بیماری نشده است و در حال حاضر نیز حامله هستید، نسبت به اجرای دستورات پیشگیری اهمال نکنید! البته نگرانی نیز به خود راه ندهید و به خدا توکل کرده و به توصیه های پزشک خود عمل کنید.

در خاتمه این بحث توصیه می شود: تمام زنان باردار باید از نظر هپاتیت ب (آزمایش HBsAg) بررسی شده و اگر مثبت باشند با پزشک معالج خود در این مورد مشورت نمایند تا ضمن اجرای دستور العمل پیشگیری از ابتلای نوزادان به هپاتیت(تهیه واکسن و ایمونوگلوبین و تزریق به موقع آن به نوزاد) نسبت به شستشوی مناسب بدن و درون دهان و بینی و مخاط نوزاد پس از تولد دقت کافی مبذول کرده و پزشکان نیز بتوانند از خود در برابر این بیماری محافظت نمایند.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” بهترین راه پیشگیری از هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت ب در نوزادان مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


نکاتی در مورد واکسن هپاتیت ب

[sbu_post_image]

هنوز دلایل علمی دال بر نقش واکسن هپاتیت ب در بروز بیماری ام اس وجود ندارد. بیماری ام اس یک بیماری عصبی پیشرونده بوده که علت آن به درستی مشخص نیست ولی به نظر می رسد که عوامل ژنتیکی در بروز آن دخالت دارند. در مورد ارتباط بین تزریق واکسن هپاتیت ب و تشدید بیماری، از کشور فرانسه گزارشاتی ارائه شده، ولی به نظر می رسد که این همراهی اتفاقی باشد.
استفاده از واکسن هپاتیت ب خطر انتقال ایدز و… را بدنبال ندارد. این واکسن کاملاً بی خطر است.

تزریق واکسن هپاتیت ب به ناقلین بیماری فایده ای ندارد. تزریق واکسن به ناقلین بیماری فایده و یا ضرری ندارد. دانشمندان اخیراً با استفاده از علم ژنتیک و استخراج قسمت هایی از ویروس تلاش می کنند تا نوعی واکسن بدست آورند که با تزریق آن به ناقلین بیماری و تحریک دستگاه ایمنی آنان، با ویروس مقابله کنند. به هر حال استفاده از واکسن موجود در بازار برای ناقلین بیماری توصیه نمی شود.

قبل از تزریق واکسن به افراد خانواده ی ناقلین این بیماری و… انجام آزمایش (HBsAg) ضروری است. متأسفانه برخی از افراد بدون انجام آزمایش واکسن تلقیح کرده و بعد از مدتی به دنبال آزمایش خون متوجه ابتلای خود به این بیماری می شوند و به غلط آن را به واکسن نسبت می دهند.
اگر تزریق نوبت دوم و سوم واکسن هپاتیت ب در زمان مناسب انجام نشود و تأخیر کمتر از یکسال باشد تزریق نوبت های تأخیری کفایت می کند و نیازی به شروع مجدد واکسیناسیون نیست ولی اگر بیشتر از یکسال باشد، باید از ابتدا برنامه ی تزریق واکسن را شروع کرد: یک ماه تا سه ماه پس از اتمام دوره های تزریق واکسن، آنتی بادی ضد ویروس (HBsAb) بررسی شود تا در مورد ایجاد ایمنی اطمینان حاصل شود.

به یک زن باردار که همسرش ناقل هپاتیت ب است، نیز می توان در دوران بارداری واکسن تزریق کرد. تزریق واکسن در دوران بارداری بلامانع است و هیچ اثر سویی بر مادر و جنین ندارد. نباید تزریق آن را به بعد از خاتمه ی دوران بارداری موکول کرد.

استفاده از واکسن نمی تواند مانع ابتلا به این بیماری از نوع آ یا سی شود.

تزریق واکسن به افرادی که به تخم مرغ حساسیت دارند ممنوع نیست. در تهیه واکسن از مخمر و نه از تخم مرغ استفاده می شود.
درصورتی که به دنبال تزریق واکسن هپاتیت ب و درخون آنتی بادی HBs مثبت شود، نباید مراقبت های بهداشتی در برخورد با افراد ناقل بیماری را کنار گذاشت. گرچه واکسن بسیار مؤثر بوده ولی رعایت دستورات بهداشتی ضروری است.

اگر هنگام تزریق آمپول ب- کمپلکس به شخصی که HBsAg مثبت است، سوزن آلوده وارد دستتان شود، توصیه می شود تا هرچه سریعتر (و ترجیحاً در 24 ساعت اول ولی تا 7 روز فرصت باقی است) به پزشک مراجعه کرده و در صورت تجویز او ایمونوگلوبین اختصاصی ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) استفاده کنید و اگر واکسن هپاتیت ب نزده اید نیز سریعاً نسبت به شروع برنامه واکسیناسیون اقدام کنید. در صورت ورود قطره ی خون و یا مایع بدن فرد آلوده به درون چشم فرد سالم باید جهت پیشگیری ایمونوگلوبونین اختصای ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) تزریق شود.
اگر سابقه ی ابتلا به این بیماری در دوران کودکی وجود داشته باشد، می توان در دوران بلوغ واکسن تزریق کرد. پس از انجام آزمایش ویروس هپاتیت ب و در صورت منفی بودن آن تلقیح واکسن بلامانع است. نیازی به واکسن یادآور پس از 5 سال از تلقیح کامل واکسن نیست. در بررسی های جدید مشاهده شده که در اکثر موارد اگر واکسیناسیون به طور کامل انجام شده و آنتی بادی ضد ویروس مثبت شده باشد، تا 10 سال نیازی به (HBsAb) واکسن یادآور نیست. در حال حاضر واکسن یادآور هپاتیت جزو برنامه کشوری واکسیناسیون نیست.

نکات بهداشتی در مورد هپاتیت ب

  • جهت از بین بردن ویروس در لباس و لوازم آلوده به خون فرد ناقل هپاتیت ب، ساده ترین روش جوشاندن لباس و لوازم آلوده پس از پاک کردن خون از آن است. البته در صورت عدم امکان آن می توان از محلول های سفید کننده 0.5 درصد استفاده کرد. در ابتدا این وسایل را به مدت نیم ساعت در این محلول قرار داده و سپس با آب ساده و روش معمولی بشویید. لباس های رنگی را بهتر است در الکل 70 درصد قرار داده و سپس به روش معمول بشوئید. برای تهیه محلول 0.5 درصد آب ژاول، باید 10 قسمت آب (مثلاً 10 لیتر) را با یک قسمت سفید کننده (1 لیتر) مخلوط نمود. محلول های دیگر قابل استفاده جهت شستشوی وسایل و البسه آلوده به خون افراد ناقل هپاتیت عبارت است از: محلول هیپوکلریت سدیم 0.5 درصد (که از رقیق کردن مایع سفید کننده ی 5 درصد بدست می آید.) محلول گلوتارآلدئید 12 درصد با نام تجارتی سایتکس Citex (رقیق شده).
  • تمام سلمانی ها هنگام انجام کار باید تیغ را تعویض نمایند.
  • قابل توجه خانم های ناقل : از شانه زدن مو با برسهایی که سوزنهای نوک تیز دارند و موجب خراشیدگی و احیاناً خونریزی مختصر در سر می شوند خودداری نمایند.
  • هموطن ناقل : چنانچه تمایلی به داشتن فرزند ندارید، در هنگام آمیزش جنسی از کاندوم استفاده کنید.

اخیراً در آلمان واکسن جدیدی ساخته شده که می تواند علیه هپاتیت نوع آ و ب به طور همزمان جلوگیری نماید. نتایج واکسن جدید در آزمایش های اولیه عالی بوده و سازگاری آن با بدن به اثبات رسیده است. در صورت تأیید نهایی مصرف نوع جدید واکسن هپاتیت ب، می توان از آن جهت کودکان (و نه بزرگسالان) استفاده کرد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” داروی درمان هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


بارداری و هپاتیت ب

[sbu_post_image]

خانم های ناقل هپاتیت ب اغلب این سؤال را می پرسند که آیا می توانند حامله شوند؟ ویروس این بیماری چه خطری را برای فرزندان آنان دارد؟ تغذیه شیرخوار با شیر مادر می تواند خطرناک باشد؟ و … مطمئناً پاسخ به این سؤالات می تواند بخش عمده ای از مسائل و مشکلات این گروه را حل می نماید. متأسفانه در برخی موارد ارائه پاسخ های غلط توسط افراد بی اطلاع و ناآگاه در مورد بارداری و هپاتیت ب، سبب نگرانی و اضطراب های بی مورد در خانم های ناقل هپاتیت ب می شود. ما اعتقاد داریم که دانستن اطلاعات صحیح نه فقط سبب اضطراب و تشویش بیماران نمی شود، بلکه موجب همکاری بهتر آنان با پزشک می شود.

ناقل این بیماری نباید به نقل قول ها و شایعات بی اساس و اطلاعات غیر علمی اهمیت داده و سعی کند تا با کسب اطلاعات صحیح با هپاتیت ب مقابله کند.

بارداری در زنان ناقل

زنان ناقل بیماری می توانند باردار شوند. به طور کلی برای بارداری در زنان ناقل هپاتیت ب محدودیتی وجود ندارد. ولی خطر انتقال ویروس هپاتیت از مادران ناقل به نوزدان وجود دارد. گرچه راه های مؤثری جهت پیشگیری از ابتلای نوزدان آنان وجود دارد ولی در صورتی که دارای دو فرزند هستید، توصیه می کنیم که از حاملگی مجدد خودداری کنید. در ایران ( و برخی کشورها مثل چین، تایوان و…) راه عمده ی انتقال بیماری هپاتیت ب از مادران آلوده به نوزادان است و ابتلای نوزدان غالباً در نتیجه ی تماس با خون مادر و یا دیگر مایعات عفونی مادر هنگام زایمان صورت می گیرد. ابتلای جنین در درون رحم بسیار نادر است. پس هنگام زایمان، نوزاد با ویروس هپاتیت ب تماس پیدا می کند و خطر انتقال جدی است ولی می توان با اتخاذ تدابیری مانع از ابتلا شد.

پیشگیری از هپاتیت ب نوزادان

احتمال ابتلای نوزدان مادران ناقل هپاتیت ب وجود دارد ولی میزان انتقال آن به وضعیت عفونت در نزد مادران بستگی دارد . در صورتی که ویروس هپاتیت ب در مادر به صورت فعال و در حال تکثیر باشد (که در این شرایط HBeAg مثبت می باشد) خطر انتقال عفونت به نوزادان 70 تا 90 درصد است ولی وقتی که HBeAg مادر منفی باشد، این احتمال بین 10 تا 40 درصد می باشد. پس همه نوزدان مبتلا نمی شوند. آنچه اهمیت این موضوع را دو چندان می کند این است که در صورت ابتلای نوزدان تا 90 درصد موارد متأسفانه عفونت در خون نوزدان باقی مانده و حالت ناقلی در آنان تداوم می یابد. اما با انجام اقدامهای پیشگیرانه زیر تا حدود زیادی می توان از ابتلای نوزدان جلوگیری کرد.

  • تزریق واکسن هپاتیت ب (0.5 میلی لیتر عضلانی) در ظرف 12 ساعت پس از تولد در عضله ی ران و تزریق ایمونوگلوبولین اختصاصی ضد ویروس (آمپول HBIG) به مقدار یک میلی لیتر در همان زمان ولی در عضله ی ران پای مقابل.
  • ادامه ی تزریق واکسن یکماه (نوبت دوم) و شش ماه (نوبت سوم) پس از نوبت اول.

نکته:

انجام اقدامات پیشگیرانه در بارداری و هپاتیت ب تا صددرصد موارد نمی تواند مانع ابتلای نوزدان شود و با وجود اجرای تدابیر فوق 5 تا 10 درصد نوزدان دچار این بیماری می شوند.
ایمونوگلوبولین معمولی که در بازار موجود است با ایمونوگلوبولین اختصاصی ضد ویروس تفاوت داشته و ارزشی در پیشگیری از انتقال هپاتیت ب در بارداری ندارد.
تزریق واکسن را باید حداکثر تا روز هفتم پس از تولد نوزاد، در بحث بارداری و هپاتیت ب انجام داد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” ازدواج برای ناقلین هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در بارداری مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


هپاتیت در زندگی روزمره

[sbu_post_image]

ناقلین بدون علائم هپاتیت ب نیازی به بیوپسی کبد ندارند. البته برای اظهار نظر در این خصوص معاینه ی دقیق از بیمار و توجه به شرح حال دقیق از نظر وجود یا عدم وجود بیماری پیشرفته ی کبدی در اقوام نزدیک به تصمیم گیری پزشکان در مورد تشخیص هپاتیت کمک می کند. متأسفانه علی رغم پیشرفتهای روز افزون در علم پزشکی در خصوص این بیماری آموزش کافی به کادر درمانی داده نشده است. امیدواریم با برنامه ریزی دقیق و به جای وزارت محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشگاههای علوم پزشکی کشور امر یکسان سازی تصمیمات پزشکان در مورد هپاتیت در زندگی روزمره تا حدودی جامه عمل بپوشد. دانش، تخصص و تجربه ی لازم برای درمان بیماران در ایران وجود دارد، ولی ماهیت پیچیده ای این گروه از بیماریها و تغییر تقریباً ماهانه و حتی روزانه اطلاعات پزشکی در خصوص هپاتیت باعث می شود تصمیم گیری در مورد این بیماران از انسجام لازم برخوردار نباشد.

رژیم غذایی

هیچ گونه محدودیت غذایی در درمان هپاتیت توصیه نمی شود. تنها افراد چاق باید از مصرف چربی خودداری کنند و وزن خود را کاهش دهند. بقیه افراد می توانند همانند سایر افراد سالم غذا بخورند.

فعالیت های ورزشی و روزانه

محدودیتی برای انجام امور روزانه در ناقلین هپاتیت وجود ندارد. آن دسته از ناقلین که دچار خستگی می شوند از فعالیت های ورزشی سنگین خودداری کنند. افراد چاق باید از وزن خود کاسته و فعالیت های ورزشی خود را بیشتر نمایند.

هپاتیت و مصرف سایر داروها

مصرف بسیاری از داروها به مقدار مجاز برای ناقلین هپاتیت ب بلامانع است. قرص استامینوفن به صورت 325 میلی گرم در ایران موجود است. مقدار مصرفی معمولاً 4 تا 6 قرص روزانه است. در حالی که مصرف بیش از 20 قرص در روز ممکن است ضمن ایجاد ضایعه ی جدی کبدی به مرگ ناقلین هپاتیت منجر شود. این عارضه در افراد سالم نیز دیده می شود و ارتباطی به این که فرد ناقل این بیماری است یا خیر، ندارد. به طور معمول ممنوعیتی در مصرف داروهای معمول مثل مسکن ها (استامینوفن و…) آنتی بیوتیک ها در ناقلین هپاتیت وجود ندارد. به هر حال نباید در مصرف این گونه داروها زیاده روی کرد.

هپاتیت و اجتماع

سلامتی و بیماری به عنوان دو واژه، با معنای متضاد به کار می روند. به طور طبیعی هر فرد در هر دوره ای زندگی خود به بیماری مبتلا می شود که گاهی این بیماری و یا عوارض آن تا پایان عمر با فرد همراه خواهد بود. پذیرش این نکته که بیماری نیز بخشی از زندگی است، ضروری است. متأسفانه هنوز اغلب افراد جامعه اطلاعات کافی در خصوص بیماری هپاتیت ندارند. اکثر مردم یا اطلاعی در این زمینه ندارند و یا اینکه به دلیل شنیدن برخی اخبار غلط از سوی افراد ناآگاه و بی اطلاع نسبت به بیماری وحشت بیش از اندازه دارند. تنها راه حل این موضوع افزایش سطح آگاهی های عموم مردم در زمینه هپاتیت است. بیماران نیازی به ترحم ندارند. فقط لازم است که دیگران ایشان را درک نمایند. ویروس هپاتیت ب جدی است! اما قابل پیشگیری و درمان.

دندان پزشکان با اطلاع از ابتلای شما به هپاتیت می توانند با رعایت برخی دستورات بهداشتی در ضدعفونی کردن وسایل از ابتلای دیگران جلوگیری کنند ولی متأسفانه بسیاری از دندان پزشکان به این امر توجه نداشته و با برخورد نامناسب سبب می شوند تا بیماران در مراجعات بعدی از گفتن حقیقت خودداری کنند و این موضوع می تواند سبب انتقال هپاتیت به دیگران شوند. ترس نابجا و کاذب دندانپزشکان ناشی از ناآگاهی آنان است. افزایش سطح آگاهی آنان و نظارت دقیق تر وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی این مشکل را حل می نماید. به هر حال در صورت ابتلای شما به هپاتیت حقیقت را بگویید تا سبب انتشار بیماری در جامعه نشوید. امیدواریم که با راه اندازی مرکز دندانپزشکی خاص بیماران مشکل شما بیماران عزیز نیز حل گردد.

اصولاً دانستن اینکه بیماری هپاتیت چه علتی دارد و از کجا آمده و چه کار باید کرد و… جزو حقوق مسلم هر بیمار است و داشتن اطلاعات صحیح (و نه اطلاعات غلط شایع در جامعه) موجب همکاری بهتر بیمار با پزشک معالج می شود. معمولاً اطلاعات غلط موجب نگرانی و اضطراب می شود. اگر در سابقه ی خانوادگی شما یک مورد ابتلا به بیماری وجود دارد، اهداء خون برای شما ممنوع است و لازم است ضمن مراجعه به پزشک از وضعیت خود در مقابل بیماری هپاتیت اطلاع پیدا کنید. خون های اهدایی فقط از نظر HBsAg (یعنی آلودگی) بررسی می شوند و خون های آلوده دور ریخته می شوند ولی جهت شما علاوه بر آزمایش HBsAg بررسی آنتی بادی های ضد هپاتیت ب از نظر ایجاد یا عدم ایجاد مصونیت در برابر بیماری نیز توصیه می شود. در صورت وجود سابقه ی قبلی بیماری در فرد یا خانواده، اهداء خون ممنوع است.

اطلاع دادن به پزشک و دندانپزشک در مورد ابتلا به این بیماری و ناقل هپاتیت بودن ضروری است، ولی در مورد دوستان باید توجه نمایید که تنها اگر آنها پذیرش لازم در این باره را دارند می توانند پس از اطلاع از آن، به شما کمک کنند به آنها بگویید. در غیر اینصورت اطلاع دادن به دوستان می تواند موجب قطع رابطه شما با ایشان شود.

با توجه به حاد نبودن تغییرات در زندگی روزمره، در حال حاضر بیماری هپاتیت جزو بیماری های خاص نیست. متأسفانه با وجود آنکه حدود 2 تا 3 میلیون نفر از مردم شریف کشورمان دچار بیماری هستند، هنوز این بیماری مثل بیماری های تالاسمی، هموفیلی و یا دیالیزی جزو بیماری های خاص در نظر گرفته نشده است. البته نمی توان صبر کرد و باید در این زمینه تلاش نمود. با شناسایی ناقلین هپاتیت ب زمینه ی پیشگیری از ابتلا دیگران به این بیماری را باید فراهم نمود. انجام آزمایش هپاتیت ب در آزمایشات دوره ای توصیه می شود.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش های درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در زندگی روزمره مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


پیشگیری از بیماری هپاتیت ب

[sbu_post_image]

پیشگیری از ابتلا به بیماری هپاتیت ب عواقب وخیمی را بدنبال دارد. با توجه به درمان مشکل و پرهزینه ، مهمترین راه مقابله با این بیماری پیشگیری از است. با توجه به راههای عمده ی انتقال بیماری و علل بروز آن انجام اقدامات پیشگیری و رعایت دستورات بهداشتی توصیه می شود.

بهترین راه مقابله با ابتلاء به بیماری ، تزریق واکسن هپاتیت ب است. خوشبختانه در سراسر کشور تلقیح واکسن کلیه ی نوزادان جزو وظایف وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی است. ابتدا در سال 1369 در دو استان سمنان و زنجان و سپس از اوایل مهرماه 1371 در استان های مرکزی و مازندران مصون سازی کودکان علیه بیماری هپاتیت در نوزدان تجربه و سپس به کل کشور تعمیم پیدا کرد. با تلقیح واکسن و در موارد ضروری با تزریق ایمونوگلوبولین اختصاصی ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) و با رعایت دستورات بهداشتی می توان تا 95 درصد در مقابل ابتلاء به بیماری مصون شده پس پیشگیری مؤثری علیه بیماری وجود دارد.

پیشگیری از هپاتیت ب با واکسن

واکسن هپاتیت ب از ذرات سطح خارجی ویروس یا همان HBsAg ناقلین بیماری گرفته می شود. اولین بار آقای کروگمن (Krugman) در سال 1971 سرم فردآلوده به بیماری را جوشانده و نقش محافظتی آن را در پیشگیری از ابتلا به بیماری هپاتیت ب ثابت کرد. پس از تحقیقات متعدد و با استفاده از محیط کشت مخمر و با استفاده از علم ژنتیک توانستند تا واکسن مصنوعی (Recombinant) را در سال 1980 بسازند. در بررسی های انجام شده نتایج عالی و سازگاری واکسن هپاتیت ب با بدن انسان به اثبات رسیده است. تفاوت چندانی از نظر تأثیر بین واکسن بدست آمده از سرم ناقلین و واکسن مصنوعی به روش ژنتیکی وجود ندارد.

واکسن از آنتی ژن سطحی ویروس تهیه شده و حاوی محصولات خونی و یا ویروس زنده یا مرده نیست و کاملاً بی خطر است. تا بحال موردی که دلالت بر انتقال بیماری هپاتیت به دنبال استفاده از واکسن داشته باشد، گزارش نشده است. دقت کنید: به شایعاتی که در مورد انواع واکسن های هپاتیت در جامعه رواج دارد و اینکه ساخت کدام کشور و یا مصرف آنها با خطراتی همراه است و… توجه نکنید. واکسن های موجود در کشور که در مراکز بهداشتی – درمانی تزریق می شود، کاملاً بی خطر و مؤثر هستند.

تزریق واکسن هپاتیت ب برای پیشگیری از ابتلا به این بیماری معمولاً در سه نوبت و به فواصل یک ماه و 6 ماه پس از اولین تزریق می باشد. مقدار تزریق شده در هر نوبت 10 میکروگرم (یک میلی لیتر) در بزرگسالان و 5 میکروگرم (نیمی میلی لیتر) در نوزدان و اطفال است. تزریق واکسن باید عضلانی و حتماً در عضله ی بازو صورت گیرد. در چند مطالعه ی تزریق درون جلدی مؤثرتر گزارش شده است. نباید واکسن هپاتیت ب در عضله ی باسن تزریق شود. این کار سبب کاهش تأثیر آن می شود.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” داروی درمان هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت