نوشته‌ها

تشخیص و درمان هپاتیت B

برای تشخیص و درمان هپاتیت B در فرد مبتلا به نوع حاد، 4 آزمون سرولوژیک باید انجام شود:

  • HBsAg (اندازه گیری آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت B در خون)،
  • IgM anti-HAV (آنتی بادی ضدویروس نوع A، از نوع ایمونوگلبولین M)،
  • IgM anti-HBc (آنتی بادی ضد هسته ویروس نوع B، از نوع ایمونوگلبولین M)
  • anti-HCV (آنتی بادی ضد ویروس نوع C).

وجود HBsAg همراه با anti-HBc یا بدون آن (ازنوع IgM) مؤید وجود عفونت با ویروس هپاتیت B است. اگر anti-HBc از نوع IgM وجود داشته باشد، عفونت HBV، حاد و اگر anti- HBC از نوع IgM موجود نباشد، عفونت HBV مزمن تلقی می شود. در غیاب HBsAg تشخیص این بیماری حاد نوع B بر اساس وجود anti-HBc نوع IgM صورت می گیرد. وجود anti-HCV (در صورت قابل تأیید بودن)، هپاتیت C حاد را نشان می دهد.

فقدان همه شاخص های سرولوژیک، در صورت وجود همخوانی از نظر اپیدمیولوژی، وجود هپاتیت غیر A، غیر B و غیر C را مطرح می کند. در نوع B مزمن، افزایش خفیف تا متوسط آنزیم های کبدی موسوم به آمینوترانسفرازهای سرمی [آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلانین آمینوترانسفراز (ALT)] تا میزان 7 برابر طبیعی، بیلی روبین و گاماگلوبین وجود دارد. (بیلی روبین در اثر تجزیه گلبول های قرمز پیر ایجاد می شود و به وسیله ی کبد از بین می رود). افزایش در ALT بیشتر از AST است ولی در صورت بروز سییروز، این نسبت معکوس می شود. در هپاتیت مزمن، تغییرات خفیف در میزان آلکالن فسفاتاز، گاماگلوتامیل ترانس پپتیداز و لاکتات هیدروژناز (LDH) دیده می شود.

نکته:

تأثیر کاندوم های جنس لاتکس در پیشگیری از عفونت با ویروس هپاتیت B نامشخص است ولی استفاده صحیح از آنها می تواند انتقال عفونت را کاهش دهد.
زنان باردار باید از نظر ابتلا به این بیماری مورد آزمایش خون قرار بگیرند. نوزدانی که از مادران آلوده به ویروس نوع B به دنیا می آیند باید ایمونوگلبولین هپاتیت (HBIG)B و واکسن را طی 12 ساعت پس از تولد دریافت نمایند.

برای پیشگیری از این بیماری، هرگز از سوزن، تیغ یا مسواک مشترکی که ممکن است به خون فرد مبتلا آلوده باشند استفاده نکنید. افرادی که در مراکز بهداشتی کار می کنند باید بر ضد هپاتیت B واکسینه شوند و همواره موارد احتیاط را رعایت کنند. استفاده مشترک از لوله های باریک استنشاق کوکایین یا سایر مخدرهای استنشاقی می تواند موجب آلودگی از طریق پاره شدن رگ های خونی بینی شود.

موارد ممنوعیت استفاده از واکسن هپاتیت B

در صورت وجود واکنش آلرژیک (حساسیت ) جدی به دوز قبلی واکسن هپاتیت B نباید به تزریق دوباره آن مبادرت نمود. با توجه به آنکه واکسن نوع B با استفاده از سلول های مخمر و به وسیله روش های بیوشیمیایی و بیوفیزیکی ساخته می شود، افراد حساس به مخمر نباید از واکسن های حاوی مخمر استفاده کنند. تقریباً در نیمی از موارد، منشاء عفونت با ویروس هپاتیت B مشخص نمی شود. لمس زخم افراد آلوده به ویروس نوع B می تواند موجب آلودگی سایرین شود. در بدن افراد مبتلا به این بیماری مزمن، آنتی بادی های ضد بیماری نوع B وجود دراند ولی این آنتی بادی ها برای پاکسازی عفونت هایی که خود را در DNA سلول های کبدی مبتلا تثبیت کرده اند کافی نیستند. هپاتیت B سالیانه 500000 تا 1200000 نفر را در سراسر جهان می کشد که این موارد، ناشی از عوارض این بیماری مزمن، سیروز و سرطان سلول کبدی هستند. نوع B این بیماری در بعضی از کشورها (به ویژه آسیای جنوب شرقی) اندومیک (بومی) است و در نتیجه سیروز و سرطان سلول کبدی در این مناطق از عوامل بزرگ مرگ و میر هستند.

درمان هپاتیت B

6 گزینه درمانی، مورد تأیید سازمان غذا- داروی ایالات متحده (FDA) در دسترس قرار دارند که عبارتند از: آلفا- اینترفرون، اینترفرون دِفوویروپِگیله، اِنتِکاویر، تلبیوودین و لامیوودین. در 65% از افراد تحت درمان، واکنش پیوسته ایجاد می شود.

هپاتیت B آلوده کننده ترین عامل عفونت زای خونی است.

مصرف داروهای ضد هپاتیت در زنان باردار ممنوع است. امکانات درمانی ناشی از ویروس نوع B محدود است و تقریباً 99% از بزرگسالانی که دچار این بیماری از نوع حاد بارز (از نظر بالینی) می شوند و قبل از آن سالم بوده اند بهبود می یابند. درمان ضدویروسی، میزان بهبود را افزایش نمی دهد و بنابراین ضرورت ندارد. در موارد نادری از هپاتیت B حاد و شدید درمان با داروهایی مانند لامیوودین به کار می رود. در حال حاضر آلفا- اینترفرون و لامیوودین برای درمان این بیماری مزمن مورد تأیید FDA قرار گرفته اند.

نکته:

بالاترین موارد ابتلا به بیماری در 20 تا 49 سالگی دیده می شود. بیشترین میزان کاهش موارد بیماری در میان کودکان و نوجوانان دیده می شود که ناشی از واکسیناسیون ضد ویروس نوع B است. حدود 1/25 میلیون آمریکایی مبتلا به هپاتیت مزمن هستند که 20 تا 30 درصد آنها در کودکی ویروس را اکتساب کرده اند. در بسیاری از موارد، این بیماری به طور اتفاقی تشخیص داده می شود.

آلفا- اینترفرون عوارضی ایجاد می کند که عبارتند از: علایم شبه آنفلوآنزا، مانند تب، لرز، درد عضلات بدن، خستگی، سردرد، کاهش اشتها و تهوع.

عوارض مزبور معمولاً 4 تا 6 ساعت پس از تزریق دارو به وجود می آیند و در اوایل درمان شدیدتر هستند. ریزش مو، قرمزی پوست، خارش، افسردگی، عصبی شدن و کاهش وزن نیز گاهی بروز می کنند. آلفا- اینترفرون اثر مهارکننده بر مغز استخوان دارد و در صورتی که موجب کاهش گلبول های سفید نوتروفیل به کمتر از 1000 در میلی متر مکعب یا پلاکت ها به کمتر از 60000 در میلی متر مکعب شود باید مقدار دارو را کم کرد یا آن را قطع نمود. تحریک پذیری، تمایل به خودکشی، بروز کم کاری یا پرکاری تیروئید، تشنج و نارسایی حاد کلیه از عوارض دیگر آلفا- اینترفرون هستند.

لامیوودین عارضه قابل توجهی به همراه ندارد و با توجه به مصرف خوراکی به خوبی تحمل می شود. در حال حاضر قرص لامیوودین به صورت 100 میلی گرمی موجود است. در افراد مبتلا به نارسایی قابل ملاحظه کلیوی باید مقدار کمتر دارو تجویز شود.

درمان عوارض سیروز همگان با درمان اختصاص بیماری صورت می گیرد. عوارضی مانند خونریزی از واریس مری، آسیت و اِدِم (خیز) بر حسب مورد باید درمان شوند. در هپاتیت مزمن نوع B، درمان ضدویروسی مؤثر شناخته شده است. درمان سیروز ناشی از هپاتیت دشوارتر است زیرا کنترل عوارض داروهای ضد ویروسی در تشخیص و درمان نوع B به سختی صورت می گیرد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علایم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


هپاتیت ویروسی C

ویروس هپاتیت C در سال 1989 شناسایی شد. ویروس این بیماری با ژنوم RNA و عضوی از خانواده ی فلاوی ویریدا (Flaviviridae) و از طریق تماس با خون (از جمله از راه تماس جنسی در صورت مخلوط شدن خون دو شریک جنسی) قابل انتقال است. این ویروس از راه جفت نیز انتقال می یابد. هپاتیت C ممکن است فرم مزمن بیماری را ایجاد کند که به سیروز خاتمه می یابد. بیماری ممکن است به مدت 10 تا 20 روز بدون نشانه باقی بماند. چنان چه بیماران مبتلا به نوع C دچار نوع A یا B این بیماری نیز بشنوند، مستعد ابتلا به نوع شدید این بیماری خواهند بود، از این رو باید تمام مبتلایان به هپاتیت C چنان چه بر ضد نوع A و B ایمن نشده اند، واکسن این دو نوع بیماری را دریافت نمایند. این افراد همچنین نباید الکل مصرف کنند. ترکیبی از اینترفرون و داروی ضد ویروس ریباویرین می تواند سطوح ویروس C (HCV) را به میزان غیر قابل شناسایی برساند.

هپاتیت ویروسی C به صورت مزمن در 170 میلیون نفر از جمعیت جهان شناسایی شده است. ویروس نوع C از راه تزریق داروهای وریدی، تماس شغلی با خون و نیز کار درواحدهای دیالیز خونی (همودیالیز) انتقال می یابد. اگر چه شیوع هپاتیت C ناشی از تزریق خون به دلیل غربالگری خون اهدا شده کاهش یافته است، شیوع آن تا اوایل دهه ی 1990 در همان حد باقی ماند و پس از آن به موازات کاهش تعداد مصرف کنندگان داروهای تزریقی تا میزان 80% کمتر شد. بیش از 20% جمعیت در بعضی از شهرای کشور مصر، آلوده به ویروس نوع C هستند و این میزان شیوع، غیر عادی است. HCV عامل 20% از موارد هپاتیت حاد تک گیر و 40% از بیماری های مزمن کبدی و شایع ترین علت نیاز به پیوند کبد محسوب می شود و سالانه به مرگ 8000 تا 10000 نفر در ایالات متحده می انجامد. استنشاق کوکائین از راه بینی و با استفاده از یک وسیله مشترک، عامل خطرزای بالقوه ای برای آلودگی به HCV است، اگر چه 10 تا 15 درصد بیماران مبتلا به نوع C حاد یک منبع جنسی بالقوه برای عفونت را داشته اند، اکثر مطالعات موفق به اثبات انتقال جنسی این ویروس نشده اند. احتمال انتقال جنسی و انتقال در زمان تولد، حدود 5% برآورد می شود. به نظر می رسد انتقال از راه تماس جنسی ، محدود به افرادی است که شرکای جنسی متعدد دارند یا مبتلا به بیماری های مقاربتی هستند و در افراد دارای شریک جنسی ثابت نادر است. تغذیه نوزاد با شیر مادر، احتمال انتقال آلودگی HCV از مادر آلوده به نوزدان را افزایش نمی دهد.

علایم

دوره کمون هپاتیت سی، 15 تا 160روز (به طور متوسط 7 هفته است). علایم بالینی نوع ویروسی C نیز همان علایم ابتدایی این بیماری حاد ویروسی مانند بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، خستگی، احساس ناخوشی، درد مفاصل و عضلات، سردرد، ترس از نور، گلودرد، سرفه و زکام هستند که 1 تا 2 هفته قبل از شروع زردی بروز می کنند. اغلب در کودکان علایمی دیده نمی شود. اگر چه علایم هپاتیت ویروسی C در شروع بیماری خفیف تر است، در اکثر موارد موجب بروز بیماری مزمن کبدی می شود. افرادی که قبل از سال 1992 سابقه ی انتقال خون داشته اند و افراد مبتلا به اختلال انعقادی خون، مانند هموفیلی و کسانی که قبل از سال 1987، عوامل انعقادی دریافت کرده اند و کودکان مبتلا به نارسایی کلیه که به دیالیز نیاز دارند در خطر ابتلا به هپاتیت C هستند.

نکته:

هپاتیت ویروسی C واکسن ندارد. افرادی که در خطر این نوع بیماری ویروسی هستند باید به طور منظم از نظر ابتلا به آن کنترل شوند و افراد مبتلا به نوع ویروسی C باید به دقت از نظر علایم هپاتیت مزمن و نارسایی کبد مورد پایش قرار گیرند.

تشخیص هپاتیت ویروسی C

آنتی بادی (پادتن) هپاتیت C، ممکن است بر خلاف آنتی بادی نوع ویروسی A و B در خون مبتلایان به هپاتیت ویروسی C یافت نشود زیرا HCV می تواند در بدن مخفی شود. تشخیص اختصاصی هپاتیت ویروسی C از نظر سرولوژیک، با ردیابی anti- HCV در سرم صورت می گیرد. از این رو در موارد مشکوک به عفونت با HCV باید از آزمایش های عملکرد کبد مثل ALT (آلانین آمینوترانسفراز) و AST (اَسپارتات آمینوترانسفراز) استفاده کرد. هر چه میزان این آنزیم ها در خون بالاتر باشد، شدت بیشتر التهاب کبدی اثبات می شود. اندازه گیری بیلی روبین خون نیز به تشخیص کمک می کند و بالا بودن آن، نشانه دهنده ی کاهش توانایی کبد برای پاکسازی این ماده از خون است.

گاهی برای تشخیص قطعی باید از نمونه برداری (بیوپسی) کبد استفاده کرد. بیوپسی کبد، تنها راه تشخیص قطعی هپاتیت ویروسی C است و به تشخیص سایر بیماری های کبدی (مانند سرطان کبد) نیز کمک می کند. برای انجام نمونه برداری کبد، سوزن نازک مخصوصی داخل کبد می شود و نمونه تهیه شده، در زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار می گیرد. برای نمونه برداری از کبد، ابتدا محل انجام بیوپسی، با داروی بی حسی موضعی بی حس می شود. نمونه برداری از کبد، فقط چند دقیقه طول می کشد و پس از آن بیمار باید 4 تا 8 ساعت بی حرکت دراز بکشد تا خونریزی کبد روی ندهد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علایم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


هپاتیت ویروسی D

عامل ایجاد هپاتیت ویروسی D، ذره (particle) هیبرید 36 نانومیکرونی (عامل دلتا)ی همراه با غشای HBsAg است. بیماری تنها در افراد مبتلا به نوع B و به صورت همراه با آن ایجاد می شود. تکثیر ویروس این بیماری D (HDV) متکی به تکثیر HBV است و به طور مستقل قابل تکثیر نیست. بیماری هپاتیت D معمولاً به فرم مزمن تبدیل می شود. ویروس نوع D در تمام دنیا یافت می شود و در حوزه ی مدیترانه، خاورمیانه و قسمت هایی از آمریکای شمالی، بومی (اندمیک) است.

علایم

دوره کمون هپاتیت D مانند نوع B است و علایم عمومی این بیماری مانند خستگی، درد شکم و زردی وجود دارند. هپاتیت D ممکن است به صورت عفونت اضافی در افراد مبتلا به عفونت مزمن HBV ایجاد شود. عفونت توام HBV – HDV به صورت بیماری حاد و شدیدتر و با احتمال خطر بالاتر (2 تا 20 درصدی) ایجاد نارسایی حاد کبد در مقایسه با آلودگی صِرف با HBV روی می دهد. معمولاً حاملان مزمن HBV که HDV را اکتساب می کنند دچار عفونت HDV مزمن می شود. تصور می شود پیشرفت به سمت سیروز در عفونت های مزمن HDV / HBV شایع تر است. بیماری در اثر ورود خون فرد آلوده به بدن فرد غیر ایمن ایجاد می شود. تماس جنسی محافظت نشده، استفاده از سرنگ مشترک تماس های شغلی، موجب انتقال ویروس می شوند. HDV همچنین با شیوع کمتر، در هنگام تولد، از مادر آلوده به نوزاد انتقال می یابد. معتادان تزریقی، مردان همجنس باز، افرادی که همودیالیز می شوند و حاملان مزمن HBV در خطر ابتلا قرار دارند. به دلیل استفاده عمومی از واکسن هپاتیت B در نوزدان امریکا، نوع D این بیماری در کودکان این کشور نادر است.

تشخیص

هپاتیت D با یافتن ویروس یا آنتی ژن HDV در سرم یا کبد بیمار و تعیین anti-HDV از نوع IgM یا IgG تشخیص داده می شود.

درمان هپاتیت D

برای پیشگیری از هپاتیت D، واکسیناسیون بر ضد ویروس B و تزریق ایمیون گلبولین یا واکسن نوع B در زمان قبل یا بعد از تماس با ویروس B به منظور پیشگیری از عفونت با آن ضرورت دارد. آموزش به منظور کاهش رفتارهای خطرناک در افراد مبتلا به عفونت مزمن HBV به پیشگیری از بروز هپاتیت D کمک می کند.

در درمان هپاتیت D عفونت HDV حاد، درمان حمایتی (شامل استراحت و رژیم غذایی سالم) و در عفونت HDV مزمن مصرف اینترفرون- آلفا و پیوند کبد ضرورت دارد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علایم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


انواع هپاتیت ویروسی

هپاتیت ویروسی E

ویروس هپاتیت E (HEV)، نوعی RNAویروس 27 تا 34 میکرونی بدون غشای محصور کننده است. این نوع از انواع ویروسی، شبیه هپاتیت A است و انتقال آن از راه دهانی- مدفوعی صورت می گیرد (با خوردن غذا یا آب آلوده). بیماری در کودکان شیوع کمتری نسبت به بیماری نوع A دارد و در کشورهای توسعه نیافته شایع است و به ندرت ایالات متحده دیده می شود. انتقال فرد به فرد، شیوع کمتری نسبت به هپاتیت A دارد. اکثر موارد همه گیری بیماری در کشورهای در حال توسعه ناشی از خوردن آب آلوده است.

علایم

هپاتیت E هم از همان علایم بالینی عمومی این بیماری شامل احساس خستگی، درد شکم و زردی برخوردار است. بیماری به صورت مزمن در نمی آید و در زنان باردار به ویژه در 3 ماهه اول شدیدتر است. افرادی که به کشورهای در حال توسعه، به ویژه آسیای جنوبی و آفریقای شمالی مسافرت می کنند در خطر ابتلا قرار دارند. موارد نادری از بیماری در ایالات متحده، در افرادی که سابقه ی مسافرت به کشورهای اندمیک را ندارند دیده می شود.

هپاتیت E چگونه تشخیص داده می شود؟ با استفاده از آزمایش آنتی بادی ضد HEV (از نوع IgM و IgG) تشخیص داده می شود.

راه پیشگیری

شستشوی دست ها با آب و صابون بعد از توالت و پس از تماس با کهنه بچه و قبل از آماده سازی و خوردن غذا، ننوشیدن آب هایی که از آلوده نبودن آن ها اطلاعاتی در دست نیست، و نخوردن آب و نوشابه همراه با یخ های احتمالاً آلوده، نخوردن صدف خام و نخوردن میوه پوست نکنده (یا پخته نشده) یا سبزی خام در هنگام مسافرت به مناطق آلوده همگی به پیشگیری از بروز هپاتیت E کمک می کنند. در حال حاضر واکسنی برای نوع E این بیاری وجود ندارد. این نوع از بیماری ممکن است در بعضی از بیماران، به ویژه زنان باردار، به شکل برق آسا (fulminant) در آید. هپاتیت E در شبه قاره هند شایع تر است. درمان آن حمایتی است.

هپاتیت ویروسی F

ویروس این بیماری، نوعی ویروس وابسته به هپاتیت است که وجودی فرضی دارد. چندین ویروس نوع F در دهه ی 1990 ظهور کردند ولی هیچ یک از گزارش های مربوط به ظهور این ویروس ها به اثبات نرسیدند.

هپاتیت ویروسی G

جدیدترین گروه این بیماری را تشکیل می دهد و اطلاعات ناچیزی درباره آن در دست است. به نظر می رسد انتقال ویروس از طریق خون صورت می گیرد و بیش از همه در معتادان تزریقی، افراد مبتلا به اختلالات انعقادی (مثل هموفیلی) و افرادی که به دلیل نارسایی کلیه از همودیالیز استفاده می کنند ایجاد می شود. غالباً بیماری با علایمی همراه نیست و مشاهده نشده است که موجب هپاتیت حاد یا مزمن شود.

سایر ویروس ها هم موجب بروز هپاتیت می شوند. ویروس اوریون، سرخجه، سیتومگال، اپشتاین- بار و هرپس ویروس های دیگری هم می توانند منجر به بروز این بیماری گردند .

عوارض

1. هپاتیت کولستاتیک

در بعضی از افراد و بیش از همه در جریان عفونت HAV، دوره خود محدود شونده ای از یرقان کولستاتیک اضافه می شود (یرقان کولستاتیک، یرقانی ناشی از اختلال جریان صفرا است که با زردی و خارش مشخص می شود و علت آن انباشت موادی مانند بیلی روبین، نم کهای صفراوی و کلسترول در بافت ها و خون است. این مواد در حالت طبیعی در صفرا ترشح می شوند.). یرقان کولستاتیک با خارش، افزایش بیلی روبین کنژوگه (بیلی روبین جذب شده به وسیله سلول های کبدی که به آن بیلی روبین مستقیم گفته می شود) و افزایش آنزیم فسفاتاز قلیایی مشخص می شود. (فسفاتاز قلیایی، آنزیمی است که تجزیه ی ارتوفسفات از مونواسترهای ارتوفسفریک را در شرایط قلیایی کاتالیز می کند و در بافت های طبیعی و سرطان وجود دارد و فعالیت آن در سرم، در تشخیص بالینی بسیاری از بیماری ها مفید است.)

2. هپاتیت برق آسا

هپاتیت برق آسا (فولمینانت؛ fulminant) در کمتر از 1% موارد هپاتیت ویروسی حاد ایجاد می شود ودر آن نکروز (مرگ بافتی) وسیع کبدی روی می دهد که به نارسایی برق آسای کبد می انجامد. نارسایی برق آسای کبد به وسیله آنسفالوپاتی (واکنش حاد مغز در برابر عامل عفونت زا، بدون بروز التهاب واقعی) و نارسایی کبدی تشخیص داده می شود و در آن میزان بیلی روبین و ترانس آمینازهای سرم افزایش می یابد. تشدید زردی، خونریزی گوارشی، اختلال انعقادی، کاهش قند خون، نارسایی کلیه و اختلالات الکترولیتی بروز می کنند و مرگ، اکثراً در اثر نارسایی کبد، خونریزی گوارشی، ورم مغز، یا آریتمی (بی نظمی) ضربان قلب روی می دهد.

3. هپاتیت مزمن

هپاتیت A به سمت بیماری مزمن کبدی پیشرفت نمی کند ولی گاهی، سیر عود کننده دارد. افزایش میزان ترانس آمینازها به مدت بیش از 6 ماه در بیماران مبتلا به نوع B و C ادامه می یابد که احتمال ایجاد مزمن را مطرح می کند. البته مواردی از این بیماری حاد که به آهستگی بهبود می یابند، گاهی باعث می شوند تا تست های عملکردی کبد تا مدت 12 ماه غیر طبیعی باقی بمانند. در آسیا و افریقا بسیاری از موارد عفونت HBV، بدون وجود آسیب کبدی پایدار می مانند و حاملان سالم یا بدون علامت هپاتیت B را به وجود می آورند. به نظر می رسد در این موارد، ویروس در دوران نوزادی از مادر اکتساب می شود.

هپاتیت ویروسی مزمن به هپاتیتی گفته می شود که حداقل 6 ماه ادامه داشته باشد و معمولاً این نوع بیماری، در انواع ناشی از ویروس نوع B، C و D به وجود می آید. بعضی از داروها مثل (متیل دوپا، نیتروفورانتویین، آمیودارون، ایزونیازید)، بیماری های خودایمنی، اختلالات ژنتیکی و متابولیک و بیماری ویلسون هم موجب بروز هپاتیت مزمن می شوند. در ایالات متحده، بیماری نوع B مزمن به دنبال عفونت با HBV حاد در قریب 5% بزرگسالان ایجاد می شود. نوع C مزمن در2% جمعیت ایالات متحده ایجاد می شود و تقریباً 45% از این بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن می شوند. تقریباً 30% از این بیماران دچار سیروز می شوند. در افراد مبتلا به عفونت با ویروس نوع B یا C، احتمال ایجاد سرطان سلول کبدی بیشتر است. درمان عفونت مزمن با HBV، به وسیله اینترفرون-آلفا و درمان عفونت مزمن با HCV، ترکیب اینترفرون- آلفا و ریباویرین است که در 30 تا 40 درصد بیماران، فعالیت التهابی و فعالیت ویروسی را کاهش می دهند.

4. عوارض نادر

هپاتیت ویروسی حاد ممکن است موجب بروز کم خونی آپلاستیک شود که اکثراً جنس مذکر را مبتلا می کند و میزان مرگ و میر آن به بیش از 80% می رسد. التهاب لوزالمعده (پانکراتیت)، التهاب عضله ی قلب (میوکاردیت)، عوارض عصبی و التهاب کلیه نیز از عوارض نادر انواع این بیماری ویروسی حاد هستند.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علایم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


هپاتیت الکلی

از علل قابل ملاحظه ایجاد هپاتیت، الکل اتیلیک (اتانول) است که اکثراً از طریق مصرف زیاد نوشیدنی های الکلی موجب هپاتیت الکلی می شود.

علائم و نشانه های هپاتیت الکلی

علایم این بیماری عبارتند از:

  • احساس ناخوشی،
  • بزرگ شدگی کبد،
  • ایجاد مایع در شکم (آسیت)
  • افزایش خفیف تست های خونی کبدی.

هپاتیت الکلی ممکن است به صورت خفیف، یعنی تنها با افزایش مقادیر آزمایش های کبدی تا التهاب شدید کبد توأم با ایجاد زردی و نارسایی کبد متغیر باشد. موارد شدید با تیرگی شعور یا ترکیبی از افزایش مقدار بیلی روبین و طولانی شدن زمان پروترومبین (یکی از آزمایش های انعقادی) مشخص می شوند. میزان مرگ و میر، 50% طی 30 روز از شروع این بیماری است. هپاتیت الکلی ممکن است در بیماری کبدی و سیروز الکلی روی دهد. این بیماری منجر به سیروز نمی شود ولی در مصرف دراز مدت الکل شایع تر است. در بیمارانی که به مقدار مفرط الکل می نوشند احتمال بروز هپاتیت C بیشتر است.

بسیاری از داروهای درمان هم نه تنها تاثیری در درمان هپاتیت ندارند بلکه می توانند موجب بروزبیماری شوند که تعدادی از آنها عبارتند از: آلوپورینول، آمی تریپتیلین (داروی ضدافسردگی)، آمیو دارون (داروی ضد بی نظمی قلب)، آتوموگزتین، آزاتیوپرین، هالوتان (نوعی گاز ایجاد کننده بی هوشی). قرص های هورمونی جلوگیری از بارداری، ایبوپروفن و ایندومتاسین.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” هپاتیت و التهاب کبد ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


روش های درمان هپاتیت

با توجه به کم بودن درمان های دارویی هپاتیت و بی اثر بودن آنها در بسیاری از بیماران مبتلا به این بیماری یا به دلیل نامطلوب بودن عوارض جانبی این داروها (به ویژه اینترفرون)، تعداد زیادی از این بیماران از دیگر روش های درمان هپاتیت و درمان های غیر دارویی به عنوان درمان جایگزین استفاده می کنند. بسیاری از این درمان ها به شکل محدود تحت کارآزمایی قرار گرفته اند و در اکثر موارد، استفاده از آنها بیشتر بر مبنای گزارش های شخصی بیماران و یا بررسی های ناکافی صورت می گیرد. ترکیبات گیاهی، مکمل های غذایی و ترکیبات هورمونی، از جمله روش های درمانی جایگزین هستند.

درمان گیاهی هپاتیت

در کشور چین از داروهای گیاهی به عنوان درمان اصلی این بیماری استفاده می شود. گیاه خارشیری (Milk Thistle) بیش از تمام داروهای گیاهی دیگر برای درمان هپاتیت به کار می رود. این گیاه که ابتدا در روم باستان مورد استفاده قرار گرفت به کبد کمک می کند تا با آثار زیان بخش سموم مبارزه کند و ضمن کاهش تجمع چربی در کبد بازسازی کبد را تسریع نماید. احتمالاً این اثر ناشی از وجود مقادیر زیاد مواد آنتی اکسیدان و مواد شیمیایی ضد سم در گیاه مزبور است. از جمله این مواد، «گلوتاتیون» است که کبد را در برابر صدمات ناشی از سموم محافظت می کند. علاوه بر این، ماده ای موسوم به «سیلی مارین» در تخم گیاه خار شیری وجود دارد که موجب تقویت کبد می شود. این گیاه موجب تقویت RNA و در نتیجه، کمک به بازسازی کبد می شود. گیاه خارشیری، علایمی مانند خستگی، بی اشتهایی و درد کبد را کاهش می دهد و ممکن است موجب بهبود عملکرد کبد و افزایش طول عمر بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن و سیروز شود.

وزارت بهداشت آلمان در سال 1986، تأثیر خارشیری را در درمان صدمات کبدی ناشی از هپاتیت تأیید کرد. معمولاً این گیاه به شکل کپسول و به میزان روزی 2 تا 3 عد مصرف می شود. از ریشه های گیاه داندلیون (Dandelion؛ کاسنی زرد یا گل قاصدک)، ریشه ی شیرین بیان (Licorice)، ریشه کاسنی فرنگی (Chicory)، گیاه چینی شیزاندرابری (Schizadra berry) نیز برای درمان هپاتیت استفاده شده است. ریشه شیرین بیان مقداری زیادی اسید گلیسریزیک دارد که می تواند التهاب کبد را کاهش دهد، متخصصان تصور می کنند که این اثر ریشه شیرین بیان ناشی از افزایش طبیعی میزان تولید اینترفرون در بدن است. دانشمندان چینی از مخلوط گیاهان برای درمان هپاتیت استفاده کرده اند که از جمله این داروهای گیاهی مخلوط می توان «بینگ گان لینگ» را نام برد. مخلوطی از 10 تا 15 گیاه مختلف چینی برای درمان هپاتیت C به کار رفته است. استفاده از مکمل ها، مانند ویتامین ها و مواد معدنی می تواند با افزایش موادی که در اثر اختلال کبدی کاهش می یابند و نیز با از بین بردن ویروس به درمان هپاتیت الکلی کمک کند. ویتامین B کمپلکس، ویتامین E، ویتامینC، ویتامین K، کلسیم، روی، کبالت و منگنز از جمله ی این موارد هستند و اکثراً به صورت آنتی اکسیدان عمل می کنند.

البته باید یادآوری نمود که داروهای گیاهی ممکن است عوارضی مانند استفراغ، سکته مغزی، بیماری های قلبی، آلرژی، سردرد، قرمزی پوست و تورم ایجاد کنند. استفاده از هورمونی که از تیموس ترشح می شود از سوی تعدادی از محققان برای درمان هپاتیت مؤثر دانسته شده است. تیموس غده ی کوچکی در قسمت بالای قفسه سینه است که در دوران کودکی بزرگ است ولی با افزایش سن کوچک می شود و از بین می رود. ترکیبی از مواد شیمیایی و آنزیم های بدست آمده از تیموس گاو به صورت به صورت کپسول یا آمپول ساخته شده و در بعضی از تحقیقات، به ویژه برای درمان هپاتیت B و C مورد استفاده قرار گرفته است. نتایج همه ی این تحقیقات یکسان نبوده و نمی توان میزان اثر درمان مزبور را به طور قطع مورد تأیید قرار داد. استفاده از حجامت و خون گیری برای درمان ابن بیماریاز روش هایی است که مخالفان و موافقان بسیاری دارد. درباره تأثیر «ادرار درمانی» که از چند هزار سال قبل در هندوستان رواج داشته و طی آن، بیمار روزانه مقداری از ادرار خود را می نوشد شواهد چندانی در دست نیست. ادرار درمانی با این نظریه مورد استفاده قرار گرفته که پروتئین ها و مواد شیمیایی موجود در ادرار می توانند کبد را سم زدایی کنند.

نکته:

مصرف مقادیر بسیار زیاد ویتامین ها و مواد معدنی به ویژه ویتامین های D، K،A می تواند موجب صدمات کبدی شدید شوند، به ویژه مصرف زیاد ویتامین A می تواند به هیپرویتامینوزA بیانجامد که با پرفشاری خون و سیروز کبدی همراه است.

روش های درمانی جدید برای هپاتیت

امروزه با پیشرفت فناوری های علمی روش های درمانی جدید برای درمان این بیماری مورد بررسی قرار گرفته اند. از جمله دانشمندان در حال تحقیق برای یافتن محیط کشت سلولی مناسب برای رشد هپاتیت C هستند تا بتوانند از این راه داروهایی را کشف کنند که تکثیر ویروس ها را متوقف نمایند. از جمله، دو داروی ضد ویروس به نام آدِفوویر و لوباکاویر که ساختمان آنها شباهت زیادی به قسمتی از ویروس هپاتیت دارد و حاوی پروتئین های DNA و RNA هستند در دست بررسی قرار گرفته اند. دانشمندان بر این عقیده اند که به دلیل شباهت مزبور، ویروس هپاتیت، آدفویرو لوباکاویر را به اشتباه به جای DNA و RNA مورد استفاده قرار می دهد تا تکثیر پیدا کند که همین امر موجب از بین رفتن ویروس می شود. از طرفی آدفوویر قادر است جهش های ویروسی مقاوم به سایر داروها را از بین ببرد. همچنین تعدادی از دانشمندان بر موضوع «چند درمانی» در روش های درمان این بیماری متمرکز شده اند و معتقدند با توجه به جهش های مکرر و سریع ویروس هپاتیت و مقاوم شدن سریع آنها در برابر داروها باید از ترکیبی از چند داروی ضد ویروس، نظیر آنچه در درمان ایدز استفاده می شود استفاده کرد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” علائم و نشانه های هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب راهنمای پزشکی خانواده – بیماری های کبد و مجاری صفراوی


هپاتیت و سرطان کبد

رشد غیر طبیعی و خارج از کنترل سلول های بدن که موجب تخریب سلول های طبیعی می شوند را سرطان می نامند. کبد یا جگر سیاه که یکی از بزرگترین ارگان های بدن است نیز می تواند به سرطان مبتلا شود. علایم هپاتیت و سرطان کبد در مراحل اولیه خفیف بوده و به صورت درد مبهم و خفیف در ناحیه ی شکم، کاهش اشتها و کاهش وزن است. با پیشرفت بیماری یرقان خونریزی گوارشی و اتساع شکم دیده می شود.

علل سرطان کبد

سرطان کبد علل متعددی دارد و با توجه به علل ایجاد آن، شیوع این بیماری در نقاط مختلف دنیا متفاوت است. در کشورهای افریقایی و آسیایی بیشتر بدنبال سیروز کبدی و ثانوی به بیماری هپاتیت ویروسی نوع ب ایجاد می شود. مطالعات انجام شده بیانگر آن است که خطر ابتلا به سرطان در افرادی که HBsAg مثبت دارند، بیشتر است ولی به این معنا نیست که همه ی این افراد دچار سرطان کبد می شوند. مطابق آخرین بررسی های انجام شده از بین هر هزار نفر هپاتیت HBsAg مثبت، 6 نفر دچار این نوع سرطان می شوند. در واقع ورود اجزاء ویروس به درون واحدهای ژنتیکی بدن بیمار هپاتیت می تواند موجب تکثیر بدون قاعده ی سلول ها در بدن شود که این امر زمینه ی بروز سرطان کبد، ابتلا به بیماری هپاتیت سی است، درژاپن، ایتالیان، اسپانیا، جنوب آفریقا و آمریکا این ارتباط بیش از سایر مناطق دیده می شود.

از علل دیگر سرطان کبد، آفلاتوکسین است. آفلاتوکسین یک سم مترشحه از کپک آسپرژیلوس فلاووس (Aspergillus Falvus) است. این قارچ یا کپک در مواد غذایی انباری بیشتر دیده می شود. در پسته که برای مدتی مانده و خشک نشده باشد، میزان این سم به طور جدی بالاست. کسانی که الکل می نوشند، در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند. استعمال دخانیات به عنوان یک عامل مهم بروز سرطان مطرح است. لطفاً سیگار نکشید. اما در مورد شما، همانطور که می بینید سرطان کبد علل متعددی دارد و از طرف دیگر اکثریت افراد مبتلا به هپاتیت ب هرگز دچار آن نمی شوند. اما به دلیل بالا بودن آنزیم های کبدی و احتمال وجود التهاب در کبد بررسی بیشتر (احتمالاً نمونه برداری کبد) و درمان هپاتیت در صورت لزوم، توصیه می شود.

تشخیص

از آنجایی که مهمترین موضوع در درمان سرطان اولیه کبد، کشف آن در مراحل ابتدایی بیماری است. ارزیابی دوره ای ناقلین هپاتیت ب با آزمایش خون (پروتئین آلفای جنینی) و سونوگرافی به کشف سرطان کبد در مراحل اولیه کمک می کند.
اگر یک عضو خانواده ی ناقل هپاتیت دچار سرطان کبد شود، لزوما فرد دیگری نیز در خانواده به آن مبتلا نمی شود.
درمان هپاتیت با آلفا – اینترفرون خطر سرطان را کم می کند. به نظر می رسد که با مصرف این دارو، میزان جوشگاه (فیبروز) در کبد کاهش یافته و خطر سرطان کبد تا حدودی کاهش می یابد.

راهنمای سلامتی ناقلین هپاتیت ب

دلسرد و افسرده نباشید. با توجه به طبیعی بودن آزمایش های تخصصی کبدی مثل سایر مردم شاداب زندگی کنید و دستورات لازم بهداشتی را رعایت کند. برای معاینه و انجام آزمایش های خونی هر 6 ماه یک بار به پزشک مراجعه کنید. زندگی را بر خود حرام نکنید. جداسازی ظروف غذا و دستشویی ها لازم نیست. وسایل آلوده به خون و یا بزاق آلوده به صورت دقیق شستشو داده شده و از محلول هیپوکلریت سدیم رقیق شده (1 در 10) جهت ضدعفونی کردن آن استفاده شود. زخم های پوستی هپاتیت و سرطان کبد را (خصوصاً اگر ترشحات دارند) بپوشانید. از مصرف مشروبات الکلی به هر مقدار خودداری شود. در صورت مراجعه به دندانپزشک، آزمایش (برای انجام آزمایش) پزشک و اصولاً هر جای دیگری که امکان انتقال ویروس از شما به دیگران وجود دارد، حتماً آنها را از آلوده بودن خود آگاه کنید. از استعمال دخانیات خودداری کنید. در کلاس های آموزشی ویژه ی بیماران هپاتیت و سرطان کبد که توسط انجمن حمایت از بیماران کبدی با همکاری سازمان انتقال خون ایران برگزار می شود، شرکت کنید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت و سرطان کبد مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


هپاتیت و ازدواج

یکی از حوادث مهم در زندگی هر فرد، هپاتیت و ازدواج است. ازدواج فرزند یکی از مهمترین آرزوهای پدران و مادران است. هر دختر و پسری در سنین ازدواج برای دادن پاسخ به خوستگاران خود در احوال ایشان تأمل می کنند و… . در کشور ما حدود 2 تا 3 میلیون نفر ناقل بیماری هپاتیت ب وجود دارد. مهمترین راه انتقال این بیماری در کشور ما، از طریق مادران آلوده به نوزدان است و اکثر این کودکان به عنوان یک ناقل بدون علامت بوده و در ظاهر علامتی دال بر وجود این بیماری ندارند. جوانان ناقل نیز از این قاعده مستثنی نیستند. اغلب این افراد تا سنین بالا علامتی دال بر وجود بیماری نداشته و در ظاهر امر با سایر افراد جامعه تفاوتی ندارد.

اکثر ناقلین هپاتیت ب به دنبال اهداء خون و یا وجود یک مورد مشابه در خانواده شناسایی می شوند. حال این سؤال است اگر دختر یا پسری در سنین ازدواج متوجه شد که به هپاتیت مبتلا است چه باید بکند؟ آیا این جوانان می توانند ازدواج کنند؟ آیا ازدواج با این افراد بلامانع است؟ و … در این بحث تلاش می کنیم با شیوه ی علمی و صحیح به سؤالات شما عزیزان پاسخ دهیم.

ازدواج با ناقل هپاتیت

ویروس هپاتیت ب علاوه بر خون در تمام ترشحات بدن از جمله مایع منی، ترشحات واژن، بزاق و اشک وجود دارد. تماس هر زخم پوستی و یا مخاط (از قبیل مخاط چشم و…) و یا زخم های داخل دهان با خون و یا ترشحات فرد ناقل می تواند به انتقال این بیماری منجر شود. با توجه به راههای انتقال هپاتیت ب، تماس جنسی با فرد ناقل بیماری نیز یکی از شیوه های انتقال این ویروس ولی خوشبختانه با توجه به رعایت بسیاری از نکات اخلاقی و بهداشتی توسط مردم فهیم کشور ما این شیوه ی انتقال بسیار کم است. در کشورهای غربی راه عمده انتقال هپاتیت ب از طریق تماس جنسی است و غالباً روابط جنسی در این کشورها خارج از چارچوب خانواده و با شرکاء جنسی متعدد و با استفاده از شیوه ی غیر معقول جنسی صورت می گیرد. ولی همان گونه که گفته شد در کشور ما انتقال از راه مادران آلوده به نوزدان راه عمده ی انتقال این بیماری است.

حتی در زندگی نزدیک و مشترک جنسی نیز میزان انتقال آنقدر که تبلیغ می شود بالا نیست. جالب توجه است که بدانید احتمال ابتلای یک کشور و یا پرستار شاغل در بیمارستان 6 تا 10 درصد بوده است و علت آن تماس با خون و ترشحات بیماران مبتلا به هپاتیت ذکر شده است. در این شرایط به نظر شما آیا پزشک و پرستار به دلیل احتمال بروز این خطر باید شغل خود را رها کنند؟ و یا شما نیز به دلیل احتمال انتقال این بیماری باید از ازدواج فرار کنید. ازدواج حق شماست و تنها با رعایت نکات بهداشتی لازم و تلقیح واکسن به همسرتان می توانید زندگی عادی داشته باشید. وجود HBsAg در مایع منی و ترشحات مایع منی و ترشحات واژن به معنای انتقال صددرصد آن نیست و خوشبختانه خطر انتقال هپاتیت در زندگی زناشویی سالم حتی بدون انجام واکسیناسیون زیاد نیست (البته به این دلیل نباید در مورد تلقیح واکسن به خود اِهمال کنید.)

در موضوع هپاتیت و ازدواج، یک زوج با تزریق به موقع واکسن می تواند خطر انتقال بیماری را از همسر ناقل به فرد سالم از بین ببرد. توصیه می شود تا نسبت به تلقیح واکسن هپاتیت ب در سه نوبت اقدام کرده و یک تا سه ماه پس از اتمام واکسیناسیون نسبت به انجام آزمایش آنتی بادی ضد ویروس (HBsAg) اقدام نموده تا از تأثیر مثبت واکسن مطمئن شوید. همانطور که گفته شد خوشبختانه احتمال انتقال هپاتیت از راه تماس جنسی بین همسران بسیار کم است (حتی اگر واکسن تزریق نشده باشد) ولی ما برای کم کردن این خطر و کاهش آن تا حد صفر تلاش می کنیم. لذا پیشنهاد می کنیم بعد از دو نوبت تزریق واکسن، روابط جنسی داشته باشید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در ازدواج مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


ازدواج با ناقلین هپاتیت ب

[sbu_post_image]

در ازدواج برای ناقلین هپاتیت ب، اطلاع همسر آینده ی شما از ابتلاء به این بیماری حق مسلم اوست و البته لازم است که اقدامات پیشگیری از جمله تلقیح واکسن برای همسر آینده ی شما به موقع صورت گیرد، البته شیوه ی اطلاع دادن و آگاه نمودن در این موارد بسیار مهم است. متأسفانه ذهنیت بدی در جامعه نسبت به ناقلین هپاتیت ب ایجاد شده است. ولی شما اگر به جای موقعیت همسر مورد نظرتان بودید آیا تمایل نداشتید که ابتلاء به هپاتیت قبل از ازدواج در همان مراحل اولیه با شما در میان گذاشته می شد؟ اینجانب همیشه این جمله را گفته ام که شوهر ناقل بیماری از شوهر بداخلاق بهتر است.

انتقال ویروس هپاتیت به همسر

ویروس هپاتیت ب علاوه بر خون در تمام ترشحات بدن از جمله مایع منی، ترشحات واژن، بزاق و اشک وجود دارد. تماس هر زخم پوستی و یا مخاط (از قبیل مخاط چشم و…) و یا زخم های داخل دهان با خون و یا ترشحات فرد ناقل هپاتیت ب می تواند به انتقال ویروس این بیماری منجر شود. با توجه به راههای انتقال هپاتیت ب، تماس جنسی با فرد ناقل نیز یکی از شیوه های انتقال این ویروس ولی خوشبختانه با توجه به رعایت بسیاری از نکات اخلاقی و بهداشتی توسط مردم فهیم کشور ما این شیوه ی انتقال هپاتیت ب بسیار کم است. در کشورهای غربی راه عمده انتقالاین بیماری از طریق تماس جنسی است و غالباً روابط جنسی در این کشورها خارج از چارچوب خانواده و با شرکاء جنسی متعدد و با استفاده از شیوه ی غیر معقول جنسی صورت می گیرد. ولی همان گونه که گفته شد در کشور ما انتقال هپاتیت از راه مادران آلوده به نوزدان راه عمده ی انتقال این بیماری است.

برای کاهش خطر انتقال هپاتیت در روابط جنسی، اگر تمایلی به بچه دار شدن، ندارید، توصیه می کنیم که آقایان از کاندوم استفاده کنند. این پیشنهاد جهت اطمینان خاطر شما و از بین بردن صد در صد خطر انتقال این بیماری است ولی الزامی نیست، توصیه دیگر عدم ریختن منی در مهبل زن غیر مبتلا است. فعالیت جنسی زیاد برای کبد افراد ناقل هپاتیت ب ضرر ندارد ولی پیشنهاد می شود تا تعادل را در زندگی خود پیشه کنید. ایجاد روابط عاطفی از ضروریات زندگی مشترک بوده و بلامانع است.

تلقیح واکسن برای پدر و مادر همسر فردی که ناقل هپاتیت ب است، اجباری نیست و معاشرت آنان با شوهرتان بلامانع است. بسیاری از مردم به دلایل دیگر تمایلی به معاشرت ندارند و این بیماری را بهانه می کنند رعایت دستورات بهداشتی کفایت می کند.

خوشبختانه در ایران بیماری هپاتیت ب غالباً بین همسران منتقل نمی شود و در صورت انتقال، غالباً در همسر سالم آنتی بادی ضد ویروس (HBsAb9 ساخته می شود و در واقع به خودی خود واکسینه می شوند و با توجه به آمار بدست آمده خطر انتقال هپاتیت ب به زوج مقابل فقط در 4.5 درصد موارد است. با توجه به نتایج آزمایشات نباید نگران باشید و در واقع شما در حال حاضر مبتلا نبوده و ایمنی در مقابل هپاتیت دارید و نیاز به تزریق واکسن هپاتیت نیز ندارید. ازدواج برای ناقلین هپاتیت ب بلامانع است. ترس بیهوده به خود راه ندهید. زندگی را بر خود و دیگران سخت نگیرید. معقولانه ترین راه آن است که بدون توجه به اطلاعات غیر علمی موجود در بین افراد جامعه، در مورد شیوه های انتقال بیماری از پزشکان حاذق کمک بگیرید.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” روش درمان هپاتیت ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت در ازدواج مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت


نکاتی در مورد واکسن هپاتیت ب

[sbu_post_image]

هنوز دلایل علمی دال بر نقش واکسن هپاتیت ب در بروز بیماری ام اس وجود ندارد. بیماری ام اس یک بیماری عصبی پیشرونده بوده که علت آن به درستی مشخص نیست ولی به نظر می رسد که عوامل ژنتیکی در بروز آن دخالت دارند. در مورد ارتباط بین تزریق واکسن هپاتیت ب و تشدید بیماری، از کشور فرانسه گزارشاتی ارائه شده، ولی به نظر می رسد که این همراهی اتفاقی باشد.
استفاده از واکسن هپاتیت ب خطر انتقال ایدز و… را بدنبال ندارد. این واکسن کاملاً بی خطر است.

تزریق واکسن هپاتیت ب به ناقلین بیماری فایده ای ندارد. تزریق واکسن به ناقلین بیماری فایده و یا ضرری ندارد. دانشمندان اخیراً با استفاده از علم ژنتیک و استخراج قسمت هایی از ویروس تلاش می کنند تا نوعی واکسن بدست آورند که با تزریق آن به ناقلین بیماری و تحریک دستگاه ایمنی آنان، با ویروس مقابله کنند. به هر حال استفاده از واکسن موجود در بازار برای ناقلین بیماری توصیه نمی شود.

قبل از تزریق واکسن به افراد خانواده ی ناقلین این بیماری و… انجام آزمایش (HBsAg) ضروری است. متأسفانه برخی از افراد بدون انجام آزمایش واکسن تلقیح کرده و بعد از مدتی به دنبال آزمایش خون متوجه ابتلای خود به این بیماری می شوند و به غلط آن را به واکسن نسبت می دهند.
اگر تزریق نوبت دوم و سوم واکسن هپاتیت ب در زمان مناسب انجام نشود و تأخیر کمتر از یکسال باشد تزریق نوبت های تأخیری کفایت می کند و نیازی به شروع مجدد واکسیناسیون نیست ولی اگر بیشتر از یکسال باشد، باید از ابتدا برنامه ی تزریق واکسن را شروع کرد: یک ماه تا سه ماه پس از اتمام دوره های تزریق واکسن، آنتی بادی ضد ویروس (HBsAb) بررسی شود تا در مورد ایجاد ایمنی اطمینان حاصل شود.

به یک زن باردار که همسرش ناقل هپاتیت ب است، نیز می توان در دوران بارداری واکسن تزریق کرد. تزریق واکسن در دوران بارداری بلامانع است و هیچ اثر سویی بر مادر و جنین ندارد. نباید تزریق آن را به بعد از خاتمه ی دوران بارداری موکول کرد.

استفاده از واکسن نمی تواند مانع ابتلا به این بیماری از نوع آ یا سی شود.

تزریق واکسن به افرادی که به تخم مرغ حساسیت دارند ممنوع نیست. در تهیه واکسن از مخمر و نه از تخم مرغ استفاده می شود.
درصورتی که به دنبال تزریق واکسن هپاتیت ب و درخون آنتی بادی HBs مثبت شود، نباید مراقبت های بهداشتی در برخورد با افراد ناقل بیماری را کنار گذاشت. گرچه واکسن بسیار مؤثر بوده ولی رعایت دستورات بهداشتی ضروری است.

اگر هنگام تزریق آمپول ب- کمپلکس به شخصی که HBsAg مثبت است، سوزن آلوده وارد دستتان شود، توصیه می شود تا هرچه سریعتر (و ترجیحاً در 24 ساعت اول ولی تا 7 روز فرصت باقی است) به پزشک مراجعه کرده و در صورت تجویز او ایمونوگلوبین اختصاصی ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) استفاده کنید و اگر واکسن هپاتیت ب نزده اید نیز سریعاً نسبت به شروع برنامه واکسیناسیون اقدام کنید. در صورت ورود قطره ی خون و یا مایع بدن فرد آلوده به درون چشم فرد سالم باید جهت پیشگیری ایمونوگلوبونین اختصای ضد هپاتیت ب (آمپول HBIG) تزریق شود.
اگر سابقه ی ابتلا به این بیماری در دوران کودکی وجود داشته باشد، می توان در دوران بلوغ واکسن تزریق کرد. پس از انجام آزمایش ویروس هپاتیت ب و در صورت منفی بودن آن تلقیح واکسن بلامانع است. نیازی به واکسن یادآور پس از 5 سال از تلقیح کامل واکسن نیست. در بررسی های جدید مشاهده شده که در اکثر موارد اگر واکسیناسیون به طور کامل انجام شده و آنتی بادی ضد ویروس مثبت شده باشد، تا 10 سال نیازی به (HBsAb) واکسن یادآور نیست. در حال حاضر واکسن یادآور هپاتیت جزو برنامه کشوری واکسیناسیون نیست.

نکات بهداشتی در مورد هپاتیت ب

  • جهت از بین بردن ویروس در لباس و لوازم آلوده به خون فرد ناقل هپاتیت ب، ساده ترین روش جوشاندن لباس و لوازم آلوده پس از پاک کردن خون از آن است. البته در صورت عدم امکان آن می توان از محلول های سفید کننده 0.5 درصد استفاده کرد. در ابتدا این وسایل را به مدت نیم ساعت در این محلول قرار داده و سپس با آب ساده و روش معمولی بشویید. لباس های رنگی را بهتر است در الکل 70 درصد قرار داده و سپس به روش معمول بشوئید. برای تهیه محلول 0.5 درصد آب ژاول، باید 10 قسمت آب (مثلاً 10 لیتر) را با یک قسمت سفید کننده (1 لیتر) مخلوط نمود. محلول های دیگر قابل استفاده جهت شستشوی وسایل و البسه آلوده به خون افراد ناقل هپاتیت عبارت است از: محلول هیپوکلریت سدیم 0.5 درصد (که از رقیق کردن مایع سفید کننده ی 5 درصد بدست می آید.) محلول گلوتارآلدئید 12 درصد با نام تجارتی سایتکس Citex (رقیق شده).
  • تمام سلمانی ها هنگام انجام کار باید تیغ را تعویض نمایند.
  • قابل توجه خانم های ناقل : از شانه زدن مو با برسهایی که سوزنهای نوک تیز دارند و موجب خراشیدگی و احیاناً خونریزی مختصر در سر می شوند خودداری نمایند.
  • هموطن ناقل : چنانچه تمایلی به داشتن فرزند ندارید، در هنگام آمیزش جنسی از کاندوم استفاده کنید.

اخیراً در آلمان واکسن جدیدی ساخته شده که می تواند علیه هپاتیت نوع آ و ب به طور همزمان جلوگیری نماید. نتایج واکسن جدید در آزمایش های اولیه عالی بوده و سازگاری آن با بدن به اثبات رسیده است. در صورت تأیید نهایی مصرف نوع جدید واکسن هپاتیت ب، می توان از آن جهت کودکان (و نه بزرگسالان) استفاده کرد.

خواننده گرامی، پیشنهاد می شود مطلب ” داروی درمان هپاتیت ب ” را جهت کسب اطلاعات بیشتر در زمینه هپاتیت بی مطالعه فرمایید.

منبع: کتاب ناقل هپاتیت