سنگ کیسه صفرا:دفع وجود سنگ در کیسه صفرا با و بدون جراحی

سنگ صفرا (Gallstones) به ذرات جامدی گفته می‌شود که از کلسترول صفرا و بیلی‌روبین موجود در کیسه صفرا تشکیل می‌شود. کیسه صفرا اندام کیسه مانند گلابی شکل کوچکی است که در سمت راست بالای شکم قرار دارد. کیسه صفرا زیر کبد، دقیقاً پایین قفسه سینه در جلوی بدن و سمت راست قرار دارد. کیسه صفرا بخشی از سیستم صفراوی است که شامل کبد و پانکراس می‌شود. انتقال صفرا و آنزیم‌های گوارشی یکی از عملکردهای سیستم صفراوی است. صفرا مایعی است که کبد آن را برای کمک به هضم چربی‌ها تولید می‌کند. صفرا حاوی مواد مختلفی، از قبیل کلسترول و بیلی‌روبین است ـ بیلی‌روبین پسماندی است که از تجزیه شدن عادی سلول‌های خونی در کبد تولید می‌شود. صفرا تا زمانی که بدن به آن نیاز پیدا کند، در کیسه صفرا ذخیره می‌شود. وقتی غذای پرچرب و با کلسترول بالا می‌خوریم، کیسه صفرا منقبض می‌شود و صفرا را از طریق لوله کوچکی به نام مجرای صفراوی مشترک در روده کوچک آزاد می‌کند تا صفرا به فرآیند گوارش کمک کند.

 

اگر از دل درد همراه با تب، تعریق، لرز، زردی یا استفراغ رنج می‌برید و دردتان با مصرف مسکن هم آرام نمی‌شود، حتماً به پزشک مراجعه کنید. برای درمان سنگ کیسه صفرا ممکن است داروهایی برای متلاشی کردن یا حل کردن سنگ صفرا تجویز شود یا عمل جراحی برای خارج کردن سنگ از کیسه صفرا انجام شود.

 

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت میتوانید با شماره تلفن های 09195373730 تماس حاصل فرمایید.

انواع سنگ صفرا


سنگ کیسه صفرا دو نوع دارد:

  • سنگ کلسترولی: سنگ صفرای کلسترولی نوع شایع‌تر سنگ صفرا است و زمانی تشکیل می‌شود که کلسترول بالایی در صفرا وجود داشته باشد.
  • سنگ رنگدانهای: سنگ رنگدانه‌ای زمانی تشکیل می‌شود که بیلی‌روبین اضافی در صفرا جمع شود.

اندازه سنگ کیسه صفرا از ذرات بسیار ریز در حد دانه‌های شن تا قطعات بزرگی به اندازه توپ گلف متغیر است.

  • هرچند وجود تعداد زیادی سنگ‌ کوچک شایع‌تر است، اما احتمال تشکیل شدن یک سنگ بزرگتر یا سنگ‌هایی در اندازه‌های متفاوت نیز وجود دارد.
  • اگر سنگ‌ها بسیار کوچک باشد، ممکن است حالتی گل و لای مانند ایجاد شود.
  • این که آیا سنگ صفرا باعث بروز علائم می‌شود یا خیر، به اندازه و تعداد سنگ‌ها بستگی دارد. هرچند براساس ترکیب تعداد و اندازه سنگ‌ها نمی‌توان احتمال بروز علائم یا شدت آنها را پیش‌بینی کرد.

سنگ صفرایی که داخل کیسه صفرا قرار دارد، غالباً مشکلی را به وجود نمی‌آورد. اگر تعداد سنگ‌ها زیاد باشد یا سنگ‌ها بزرگ باشند، بیمار در اثر واکنش نشان دادن کیسه صفرا به غذاهای چرب دچار درد می‌شود. همچنین اگر سنگ‌ها مسیر خروج صفرا را از کیسه صفرا مسدود کنند یا از کیسه صفرا خارج شوند و مجرای صفراوی را مسدود کنند، ممکن است مشکلات متعدد ایجاد شود.

  • اگر حرکت سنگ‌ها منجر به انسداد هر یک از مجاری متصل کننده کیسه صفرا، کبد یا پانکراس به روده شود، عوارض جدی بروز می‌یابد.
  • انسداد مجرای صفراوی موجب گیر افتادن صفرا یا آنزیم‌های گوارشی در مجرای صفراوی می‌شود.
  • انسداد تولید التهاب می‌کند و در نهایت به درد شدید، عفونت و آسیب اندام‌ها دامن می‌زند.
  • اگر این عارضه‌ها درمان نشود، زندگی بیمار به خطر می‌افتد.

علل ایجاد سنگ صفرا


در این بخش علل تشکیل شدن سنگ صفرا را بررسی می‌کنیم.

سنگ صفرا زمانی ایجاد می‌شود که صفرا ذرات جامد (سنگ) را در کیسه صفرا به وجود بیاورد

  • سنگ صفرا زمانی تشکیل می‌شود که میزان کلسترول یا بیلی‌روبین در صفرا بالا باشد.
  • وجود مواد دیگر در صفرا نیز می‌تواند باعث تشکیل سنگ شود.
  • سنگ‌های رنگدانه‌ای عموماً در بیماران مبتلا به بیماری کبدی یا بیماری خونی با بیلی‌روبین بالا تشکیل می‌شوند.
  • چنانچه عضله ضعیف باشد، کیسه صفرا به طور کامل تخلیه نمی‌شود. باقی ماندن صفرا در کیسه صفرا موجب تشکیل سنگ صفرا می‌شود.

عامل‌های خطر تشکیل شدن سنگ صفرای کلسترولی به شرح زیر است:

  • زن بودن
  • اضافه وزن داشتن
  • کاهش وزن سریع یا رژیم گرسنگی
  • مصرف بعضی داروها مانند قرص ضدبارداری یا داروهای پایین آورنده کلسترول

سنگ صفرا شایعترین علت ابتلا به بیماری کیسه صفرا 

  • وقتی سنگ با مایع صفراوی مخلوط می‌شود، مسیر جریان خروج مایع صفراوی از کیسه صفرا را مسدود می‌کند. همچنین ممکن است سنگ صفرا جریان آنزیم‌های گوارشی پانکراس را نیز مسدود کند.
  • چنانچه انسداد ادامه داشته باشد، این اندام‌ها ملتهب می‌شود. التهاب کیسه صفرا کولسیستیت و التهاب پانکراس پانکراتیت گفته می‌شود.
  • انقباض کیسه صفرای مسدود شده باعث بالا رفتن فشار، ورم کردن و گاهی اوقات عفونت کیسه صفرا می‌شود.

وقتی کیسه صفرا یا مجاری صفراوی در اثر ایجاد سنگ ملتهب یا عفونی شود، پانکراس نیز ملتهب میشود 

  • این التهاب باعث تخریب پانکراس می‌شود و به پانکراتیت و دل درد شدید دامن می‌زند.
  • اگر سنگ صفرا درمان نشود، زندگی بیمار به خطر می‌افتد، به خصوص اگر کیسه صفرا عفونی شده یا پانکراس به شدت ملتهب شده باشد.

نشانه‌ها و علائم سنگ کیسه صفرا


اکثر بیماران دارای سنگ کیسه صفرا با هیچ گونه علائمی مواجه نمی‌شوند. در واقع بسیاری از بیماران حتی نمی‌دانند که سنگ صفرا دارند تا این که دچار علائم می‌شوند. این “سنگ‌های خاموش” معمولاً به درمان نیاز ندارند. علائم معمولاً در پی بروز عوارض شروع می‌شود. احساس درد در سمت راست بالای شکم شایع‌ترین علامت سنگ صفرا است. چون درد هر از گاه شعله‌ور می‌شود، غالباً اصطلاح حمله درد به کار برده می‌شود.

  • حمله درد ممکن است هر چند روز، چند هفته یا چند ماه یک بار شروع شود؛ حتی ممکن است فاصله بین دو حمله درد چند سال شود.
  • درد معمولاً سی دقیقه پس از خوردن غذاهای چرب یا روغنی شروع می‌شود.
  • درد معمولاً شدید، سنگین و مداوم است و می‌تواند یک تا پنج ساعت طول بکشد.
  • ممکن است درد در شانه راست یا پشت بدن منتشر شود.
  • بیماران معمولاً شب‌ها دچار درد می‌شوند و درد آن‌قدر شدید است که بیمار را از خواب بیدار می‌کند.
  • درد گاهی بیمار را وادار می‌کند که با بی‌تابی راه برود تا شاید دردش قدری آرام شود، اما بسیاری از بیماران ترجیح می‌دهند تا آرام و بی‌حرکت دراز بکشند تا حمله درد تمام شود.

دیگر علائم شایع سنگ صفرا عبارت است از:

  • حالت تهوع و استفراغ
  • تب
  • سوءهاضمه، نفخ و آروغ
  • عدم تحمل غذاهای چرب یا روغنی
  • یرقان: زرد شدن پوست یا سفیدی چشم‌ها

آزمایش‌ها و عمل‌های تشخیصی سنگ صفرا


پزشک بعد از شنیدن علائم بیمار احتمالاً به وجود سنگ صفرا مشکوک می‌شود. چون علائم سنگ صفرا شبیه به علائم عارضه‌های جدی دیگر است، پزشک سوالاتی را از بیمار می‌پرسد و بیمار را معاینه می‌کند تا تشخیص سنگ صفرا را تایید کند و احتمال ابتلا به عارضه‌های دیگر را رد کند. هیچ آزمایش خونی نمی‌تواند وجود سنگ صفرا را تایید کند.

  • آزمایش خون جهت بررسی انسداد ناشی از سنگ صفرا، التهاب کبد یا پانکراس، اختلال در عملکرد یا تشخیص عفونت انجام می‌شود.
  • همچنین اگر بیمار خانم باشد، آزمایش خون جهت تشخیص بارداری انجام می‌شود.
  • آزمایش ادرار جهت تشخیص افتراقی عفونت کلیه انجام می‌شود. عفونت کلیه نیز مانند سنگ کیسه صفرا باعث دل درد می‌شود.
  • سونوگرافی: سونوگرافی بهترین آزمایش برای تشخیص سنگ کیسه صفرا است.
  • به جای سونوگرافی می‌توان کوله سیستوگرافی خوراکی (OCG) انجام داد.
  • ابتدا مایع حاجب موقتی و بدون خطری به بیمار داده می‌شود، سپس عکس رادیوگرافی از کیسه صفرا گرفته می‌شود.
  • هم سونوگرافی و هم OCG می‌توانند سنگ صفرا را در 95 درصد موارد نشان بدهند.

آزمایش‌های زیر را می‌توان جایگزین سونوگرافی و OCG کرد. اگر سنگ صفرا کیسه صفرا را ترک کرده باشد و وارد مجاری شده باشد، آزمایش‌های زیر انتخاب بهتری خواهد بود:

  • کوله سینتیگرافی (اسکن HIDA): سرم به بیمار وصل می‌شود و محلول خاصی در سرم تزریق می‌شود. کبد این مایع را جذب می‌کند و سپس آن را دفع می‌کند تا تقریباً مانند صفرا در کیسه صفرا ذخیره شود. این محلول حاوی نشانگر رادیواکتیو بدون ضرری است که نوعی دوربین خاص آن را نشان می‌دهد. اگر کیسه صفرا ملتهب باشد، هیچ نشانگری در کیسه صفرا دیده نمی‌شود و اگر سنگ صفرا کیسه صفرا را مسدود کرده باشد، هیچ نشانگری بیرون از کیسه صفرا دیده نمی‌شود.
  • سی تی اسکن: سی تی اسکن مانند رادیوگرافی است، اما جزئیات بیشتری را نشان می‌دهد. کیسه صفرا و مجاری صفراوی در سی تی اسکن دیده می‌شود و سی تی اسکن سنگ صفرا، انسداد و عوارض دیگر را نشان می‌دهد.
  • کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد اندوسکوپی (ERCP): اندوسکوپ باریک و منعطف برای دیدن بخش‌هایی از سیستم صفراوی به کار برده می‌شود. آرامبخش به بیمار داده می‌شود و لوله از دهان بیمار وارد معده و سپس روده کوچک می‌شود. سپس ماده حاجب در مجاری صفراوی تزریق می‌شود تا وقتی عکس رادیوگرافی گرفته می‌شود، سنگ‌های موجود در مجاری بهتر دیده شود. گاهی اوقات می‌توان سنگ را حین این عمل خارج کرد.
  • رادیوگرافی قفسه سینه: عکس از قفسه سینه گرفته می‌شود تا اطمینان حاصل شود که دل درد علت دیگری ندارد.

روش‌های درمان سنگ صفرا


سنگ صفرا روش درمانی قطعی و دائمی ندارد. بااین حال روش‌های مختلفی برای خارج کردن سنگ یا تسکین علائم وجود دارد، البته اثر این درمان‌ها موقتی است. اگر بیمار به دلیل وجود سنگ صفرا دچار علائم آزاردهنده شده باشد، جراحی بهترین روش برای خارج کردن سنگ صفرا خواهد بود. اگر سنگ صفرا علائمی تولید نکرده باشد، درمان ضرورتی ندارد.

سنگشکنی بروناندامی با شاک ویو (ESWL )

دستگاهی که امواج شوکی تولید می‌کند برای خرد کردن سنگ صفرا به کار برده می‌شود.

  • ذرات سنگ خرد شده بدون ایجاد انسداد از سیستم صفراوی خارج می‌شود.
  • سنگ‌شکنی معمولاً در کنار ERCP انجام می‌شود تا متخصص بتواند بعضی سنگ‌ها را خارج کند.
  • بسیاری از بیمارانی که تحت این درمان قرار می‌گیرند، بعد از درمان دچار درد شدید در سمت راست بالای شکم می‌شوند.
  • موفقیت سنگ‌شکنی برون‌اندامی در درمان سنگ صفرا کاملاً اثبات نشده است.

حل کردن سنگ

داروهای تهیه شده از اسیدهای صفرا برای حل کردن سنگ صفرا به کار برده می‌شود.

  • ممکن است چند ماه یا حتی چند سال طول بکشد تا سنگ صفرا کاملاً حل شود.
  • سنگ‌ها غالباً بعد از درمان دوباره ایجاد می‌شوند.
  • این داروها بهترین نتیجه را برای سنگ‌های کلسترولی به دست می‌دهند.
  • مصرف این داروها باعث اسهال خفیف بسیاری از بیماران می‌شود.
  • این درمان دارویی فقط به بیمارانی توصیه می‌شود که نمی‌توانند جراحی انجام بدهند.

چنانچه بیمار با درد شدید به اورژانس مراجعه کند، سرم به او متصل می‌شود و مسکن و آنتی بیوتیک داخل سرم تزریق می‌شود.

جراحی

چنانچه شرایط بیمار اجازه بدهد، پزشک توصیه می‌کند که جراحی برای خارج کردن کیسه صفرا و سنگ‌ها انجام شود. جراحی از عود دل درد و بروز عوارض خطرناک‌تری مانند التهاب پانکراس و عفونت کبد و کیسه صفرا جلوگیری می‌کند.

  • چنانچه پانکراس ملتهب یا عفونی باشد، جراحی بلافاصله یا پس از چند روز برای خارج کردن کیسه صفرا انجام می‌شود.
  • چنانچه پانکراس ملتهب باشد یا کیسه صفرا عفونت کرده باشد، بیمار برای دریافت مایعات و احتمالاً آنتی بیوتیک از طریق سرم چند روز در بیمارستان بستری می‌شود و سپس جراحی انجام می‌شود. البته اگر بتوان علائم را با داروهای خوراکی کنترل کرد، بیمار به خانه برمی‌گردد و زمان جراحی تعیین می‌شود.

جراحی سنگ صفرا (کوله سیستکتومی)

جراحی درمان معمول سنگ صفرایی است که بیمار را دچار علائم و عوارض کرده  باشد، این جراحی اصطلاحاً کوله‌سیستکتومی گفته می‌شود. بسیاری از افراد مبتلا به بیماری کیسه صفرا نگران عوارض بعد از جراحی درآوردن کیسه صفرا هستند، باید به این بیماران بگوییم که:

  • خوشبختانه بدون کیسه صفرا می‌توانید به راحتی زندگی کنید.
  • زندگی کردن بدون کیسه صفرا مستلزم تغییر دادن رژیم غذایی نیست.
  • وقتی کیسه صفرا برداشته شود، صفرا مستقیماً از کبد به روده کوچک می‌رود.
  • چون محلی برای ذخیره صفرا وجود ندارد، صفرا گاهی اوقات بدون آن که نیازی به آن باشد، وارد روده کوچک می‌شود. این اتفاق مشکلی را برای اکثر بیماران ایجاد نمی‌کند، اما تقریباً یک درصد بیماران را دچار اسهال خفیف می‌کند.

جراحی لاپاراسکوپی

برای خارج کردن کیسه صفرا عموماً عمل بسته کوله سیستکتومی لاپاراسکوپی انجام می‌شود. جراح برش کوچکی را روی شکم ایجاد می‌کند و کیسه صفرا را با استفاده از وسیله لوله مانند ظریفی خارج می‌کند.

  • وسیله لوله مانند مجهز به دوربین است و ابزار جراحی برای خارج کردن کیسه صفرا و سنگ‌های داخلش به آن متصل می‌شود.
  • درد جراحی بسته کمتر از جراحی باز است.
  • احتمال بروز عوارض بعد از جراحی لاپاراسکوپی کمتر است و دوران بهبود این عمل نیز کوتاه‌تر است.
  • چنانچه شرایط بیمار مناسب باشد، عمل بسته به عمل باز ترجیح داده می‌شود.
  • عمل لاپاراسکوپی در اتاق عمل و تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود.
  • این عمل 20 دقیقه تا یک ساعت طول می‌کشد.
  • جراح عمومی می‌تواند عمل لاپاراسکوپی را انجام دهد.
  • گاهی اوقات عمل به روش لاپاراسکوپی شروع می‌شود، سپس جراح تصمیم می‌گیرد که روش عمل را به عمل باز تغییر بدهد.

جراحی باز

گاهی اوقات جراح لازم می‌بیند که برشی 3 تا 6 اینچی (7 تا 15 سانتیمتری) را در سمت راست بالای شکم ایجاد کند و کیسه صفرا را بیرون بیاورد.

  • عمل باز معمولاً زمانی انجام می‌شود که جراحی لاپاراسکوپی برای بیمار مناسب نباشد.
  • عفونت مجرای صفراوی و اسکارهای جراحی‌های قبلی از جمله دلایل شایعی هستند که جراحی باز را ضروری می‌سازند.
  • جراحی باز در اتاق عمل و تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود.
  • عمل باز شکم 45 ـ 90 دقیقه طول می‌کشد.
  • جراح عمومی می‌تواند این عمل را انجام بدهد.

ERCP گاهی اوقات دقیقاً قبل از جراحی به منظور تعیین محل سنگ صفرایی که از کیسه صفرا خارج شده است و جای دیگری در سیستم صفراوی قرار دارد، انجام می‌شود. این سنگ‌ها را می‌توان در زمان جراحی خارج کرد تا خطر بروز عوارض در آینده از بین برود. همچنین اگر سنگ صفرا در مجرای صفراوی پیدا شود، ERCP بعد از جراحی انجام می‌شود. ERCP گاهی بدون جراحی انجام می‌شود، برای مثال چنانچه بیمار آنقدر ضعیف باشد که نتوان جراحی انجام داد، به ERCP اکتفا می‌شود.


علل زخم روده:رژیم غذایی مناسب رفع درمان علائم کولیت زخمی روده

کولیت زخمی روده یا زخم روده (Ulcerative colitis) عارضه مزمن نسبتاً شایعی است که باعث التهاب روده بزرگ می‌شود. زخم روده نوعی بیماری التهابی روده (IBD) مشابه بیماری کرون است. روده بزرگ مواد مغذی را از غذای هضم نشده جدا می‌کند و پسماندها را از طریق راست روده و مقعد به شکل مدفوع دفع می‌کند. در موارد شدید زخم‌هایی روی لایه پوشش دهنده داخلی روده بزرگ ایجاد می‌شود. ممکن است این زخم‌ها خونریزی بدهند و چرک و مخاط تولید کنند. در این مقاله با علائم، عامل‌های خطر و علل احتمالی زخم روده و روش‌های درمان آن آشنا می‌شوید.

 

کولیت روده زخمی و یا زخم روده یک  بیماری مزمن است و درمان قطعی آن زمان بسیار طولانی را می‌طلبد؛ بنابراین آموزش نحوه زندگی  و پیشگیری از بدتر شدن آن مهم است. بیمار باید تحت نظارت همیشگی پزشک خود قرار گیرد و  داروهایی که برای کنترل و پیشروی نشانه های بیماری بیمار تجویز می‌شوند منجر به رفع و درمان کامل این بیماری نمی‌شوند اما کمک می‌کنند که بیمار بتواند مانند افراد سالم زندگی کند. مقدار و نحوه مصرف داروها باید با مراجعه مکرر به پزشک تنظیم شود.

به خاطر بسپارید که تغذیه نقش مهمی در سلامت کلی بدن دارد. برای افزایش شانس بهبود زخم روده لازم است که مواد غذایی با فیبر بالا را به تدریج وارد رژیم غذایی خود کنید، چون فیبر از سلامت بافت روده بزرگ و باکتری‌های روده محافظت می‌کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت میتوانید با شماره تلفن های 09195373730 تماس حاصل فرمایید.

 

علل زخم روده


علت ایجاد زخم روده مشخص نیست، بااین حال پزشکان معتقدند که ترکیبی از عامل‌های مختلف از جمله سیستم ایمنی بیش‌فعال، ژنتیک و محیط موجب ابتلا به زخم روده می‌شود.

  • سیستم ایمنی بیشفعال: سیستم ایمنی به اشتباه تحریک می‌شود تا به لایه پوشش دهنده داخلی روده بزرگ حمله کند، در نتیجه التهاب ایجاد می‌شود و علائم زخم روده بروز می‌یابد.
  • ژنتیک: کولیت زخمی روده می‌تواند ارثی باشد. ارتباط ژنتیکی هنوز کاملاً مشخص نیست، اما مطالعات نشان می‌دهد که بیش از 20 درصد بیماران دچار زخم روده یکی از اعضای نزدیک خانواده‌شان نیز مبتلا به این بیماری است.
  • محیط: عامل‌های محیطی خاصی از قبیل مصرف بعضی داروها (داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب یا NSAIDs، آنتی بیوتیک‌ها و قرص ضدبارداری) و رژیم غذایی پرچرب خطر ابتلا به زخم روده را اندکی افزایش می‌دهد.

استرس و فشار فیزیکی یا روانی و مصرف بعضی غذاها نیز باعث ابتلا به زخم روده می‌شود، و همچنین علائم بیمار دچار این عارضه را تشدید می‌کند.

علائم زخم روده


دل درد یکی از علائم شایع کولیت زخمی روده است. اسهال معمولاً نخستین علامت زخم روده است. مدفوع به تدریج شل‌تر می‌شود و بیمار دچار دل درد همراه با انقباض‌های شکمی می‌شود و فوریت شدیدی را برای دفع مدفوع احساس می‌کند. اسهال به آهستگی یا ناگهان شروع می‌شود. علائم به میزان گستردگی و انتشار التهاب بستگی دارد.

شایع‌ترین علائم زخم روده عبارت است از:

  • دل درد
  • اسهال خونی همراه با مخاط

همچنین ممکن است بیماران علائم زیر را نیز تجربه کنند:

  • خستگی شدید
  • کاهش وزن
  • بی‌اشتهایی
  • کم‌خونی
  • بالا رفتن دمای بدن
  • از دست دادن آب بدن
  • احساس نیاز مداوم به دفع مدفوع

علائم غالباً صبح زود تشدید می‌شود. ممکن است علائم بعد از چند ماه یا چند سال خفیف شود یا کاملاً از بین برود. بااین حال چنانچه درمان مناسب انجام نشود، علائم عود می‌کند. بسته به این که کدام بخش از روده درگیر شده است، علائم متفاوتی بروز می‌یابد.

تشخیص علل روده زخمی


کلونوسکوپی در تشخیص کولیت زخمی روده به پزشک کمک می‌کند. متخصص گوارش پرونده پزشکی بیمار را بررسی می‌کند و از بیمار می‌خواهد که علائمش را شرح دهد. همچنین پزشک درباره سابقه خانوادگی ابتلا به زخم روده، بیماری‌های التهابی روده یا بیماری کرون از بیمار سوال می‌کند. پزشک نشانه‌های کم‌خونی یا پایین بودن میزان آهن خون و حساسیت به لمس را در ناحیه شکم بررسی می‌کند. آزمایش‌های مختلف جهت تشخیص افتراقی بیماری‌ها و عارضه‌های دیگر از قبیل بیماری کرون، عفونت و سندرم روده تحریک‌پذیر انجام می‌شود.

 این آزمایش‌ها عبارتند از:

  • آزمایش خون
  • آزمایش مدفوع
  • رادیوگرافی
  • تنقیه با باریم: متخصص محلول باریم را وارد روده بزرگ می‌کند تا تغییرات یا ناهنجاری‌های روده در اسکن دیده شود.
  • سیگموئیدوسکوپی: پزشک لوله منعطفی را که دوربینی در سر آن قرار دارد و اصطلاحاً اندوسکوپ گفته می‌شود، وارد راست روده می‌کند.
  • کلونوسکوپی: پزشک روده بزرگ را با استفاده از اندوسکوپ بررسی می‌کند.
  • سی تی اسکن شکم یا لگن

درمان


بیماران مبتلا به زخم روده باید به متخصص گوارش مراجعه کنند که در زمینه درمان عارضه‌های دستگاه گوارش تخصص دارد. متخصص گوارش نوع و شدت عارضه را ارزیابی می‌کند و طرح درمان را تهیه می‌کند. بیماران دچار علائم شاید باید بستری شوند، اما بیمارانی که علائمشان خفیف تا متوسط است، عموماً به صورت سرپایی درمان می‌شوند. اهداف درمان عبارت است از:

  • مدیریت علائم فعال تا زمانی که بیماری وارد دوره بهبود شود.
  • نگه داشتن بیماری در فاز بهبود و جلوگیری از بروز علائم بیشتر

مدیریت زخم روده فعال

داروهای مختلفی برای درمان زخم روده تجویز می‌شود که در ادامه با آنها آشنا می‌شوید.

آمینوسالیسیلیک اسید

آمینو سالیسیلیک اسید درمان استاندارد زخم روده است. آمینو سالیسیلات‌ها معمولاً داروی موثری برای کاهش التهاب هستند. آمینو سالیسیلات‌ها غالباً به صورت قرص تجویز می‌شوند، البته این دارو گاهی به صورت شیاف نیز توصیه می‌شود. چنانچه بیمار به سولفات حساسیت داشته باشد، می‌تواند از گونه‌های بدون سولفات استفاده کند. داروهای اصلی این دسته عبارتند از:

  • مسالامین
  • بالسالازید
  • سولفاسالازین

استروئیدها

داروهای استروئیدی برای بیماران دچار علائم شدید زخم روده مفیدند. چنانچه علائم شدید شود یا واکنش مناسبی به آمینوسالیسیلات‌ها نشان ندهد، پزشک داروهای استروئیدی تجویز می‌کند. این داروها التهاب را کاهش می‌دهند. مصرف استروئیدها، به ویژه استروئیدهای خوراکی عوارض جانبی خطرناکی را در درازمدت به دنبال دارد. مصرف داروهای استروئیدی معمولاً به محض مشاهده واکنش مناسب قطع می‌شود.

اگر درمان‌های دیگر موثر نبوده باشد یا متخصص گوارش لازم بداند که مصرف داروهای استروئیدی قطع شود، داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی می‌تواند برای تسکین علائم مصرف شود. این داروها فعالیت سیستم ایمنی بدن را کاهش می‌دهند و التهاب راست روده و روده بزرگ را برطرف می‌کنند.

زیست داروها

پزشکان عامل‌های فاکتور نکروز ضدتومور را برای بهبود علائم تجویز می‌کنند.

پرمصرف‌ترین داروهای بیولوژیک یا زیست داروها عبارتند از:

  • اینفلکسی‌ماب (رمیکید)
  • آدالیموماب (هیومیرا)
  • گولیموماب (سیمپونی)
  • ودولیزوماب (انتیویو): ودولیزوماب زیست داروی متفاوتی است که سیستم ایمنی مخاط روده بزرگ را هدف می‌گیرد.

زلجانز

زلجانز نوعی مهار کننده جانوس کیناز است. مطالعات نشان داده است که زلجانز نسبت به کورتیکواستروئیدها داروی موثرتری برای تسکین علائم است.

مصرف دو بار در روز دوزهای 5 و 10 میلی گرمی زلجانز برای درمان این نوع زخم روده تایید شده است. عوارض جانبی مصرف زلجانز شامل اسهال، کلسترول بالا و زونا می‌شود. بیمارانی که در اثر مصرف زلجانز دچار عوارض شدید می‌شوند، باید موضوع را به پزشک معالج خود اطلاع دهند.

مدیریت زخم روده شدید

چون بیمار دچار زخم روده شدید در معرض خطر سوءتغذیه، کم‌آبی و عوارض مرگباری مانند پارگی روده قرار دارد، بستری شدن غالباً لازم است. درمان شامل تزریق سرم و تجویز دارو می‌شود.

نگه داشتن بیماری در فاز بهبود

به محض آن که علائم برطرف شد، مصرف منظم آمینوسالیسیلات می‌تواند از عود علائم جلوگیری کند. چنانچه علائم علی‌رغم مصرف مرتب آمینوسایسیلات عود کند، متخصص گوارش آزاتیوپرین تجویز می‌کند.

بیماران دچار زخم روده گسترده به درمان نگهدارنده بلندمدت نیاز دارند. چنانچه علائم بیمار ظرف دو سال عود نکند، پزشک دوره درمان را تغییر می‌دهد. برخورداری از سیستم حمایتی افراد مجرب و دلسوز برای مقابله با علائم زخم روده حیاتی است.

جراحی

چنانچه درمان‌های دیگر کمکی به تسکین علائم نکند، جراحی توصیه می‌شود. عمل‌های جراحی زیر برای درمان کولیت زخمی روده انجام می‌شود:

  • کولکتومی: جراح بخشی از روده بزرگ یا تمام آن را برمی‌دارد.
  • ایلئوستومی: جراح برشی را در معده ایجاد می‌کند، انتهای روده کوچک را بیرون می‌کشد و به کیسه‌ای خارجی به نام کیسه کاک (Kock) متصل می‌کند. مدفوع از روده وارد این کیسه می‌شود.
  • کیسه ایلئونال: جراح کیسه‌ای را از روده کوچک ایجاد می‌کند و آن را به عضلات دور مقعد متصل می‌کند. کیسه ایلئونال کیسه خارجی نیست.

 

رژیم غذایی مناسب برای کولیت زخمی روده چیست ؟ 


بیماران دچار زخم روده باید رژیم غذایی خود را برای مدیریت علائم تغییر بدهند. رژیم غذایی خاصی وجود ندارد که بتوان آن را به تمام بیماران توصیه کرد و تغذیه هر بیمار متناسب با شرایط وی اصلاح می‌شود. رژیم‌های غذایی زیر با توجه به علائم بیماران توصیه می‌شود:

  • رژیم پرکالری: بسیاری از بیماران مبتلا به کولیت زخمی روده لاغر می‌شوند و نشانه‌های سوءتغذیه در آنها مشاهده می‌شود. رژیم با کالری بالا از بروز این مشکلات جلوگیری می‌کند.
  • رژیم بدون لاکتوز: بیماران مبتلا به زخم روده ممکن است دچار عدم تحمل لاکتوز باشند.
  • رژیم کمچرب: زخم روده فرآیند جذب چربی را مختل می‌کند و به همین دلیل خوردن غذاهای چرب باعث شروع یا تشدید علائم می‌شود. بنابراین رژیم کم‌چرب در دوره عود علائم توصیه می‌شود.
  • رژیم با فیبر پایین (رژیم با باقیمانده کم ): رژیم کم‌فیبر تعداد دفعات اجابت مزاج و دل پیچه را کاهش می‌دهد.
  • رژیم کمنمک: رژیم کم‌نمک به بیمارانی توصیه می‌شود که تحت درمان با کورتیکواستروئید قرار دارند. این رژیم احتباس آب را کاهش می‌دهد.
  • رژیم با فودمپ پایین: فودمپ سرواژه الیگوساکاریدها، دی ساکاریدها و مونوساکاریدهای قابل تخمیر و پولیول‌ها است ـ این مواد قندهایی هستند که در بعضی کربوهیدرات‌ها و الکل‌های قند وجود دارند. رژیم فودمپ برای بیماران دچار عدم تحمل به فودمپ‌ها تجویز می‌شود.
  • رژیم بدون گلوتن: بعضی بیماران مبتلا به زخم روده به گلوتن حساسیت دارند.

توجه به تغذیه برای بیماران دچار زخم روده بسیار مهم است، چرا که اسهال و خونریزی ناشی از این عارضه موجب کم‌آبی، عدم تعادل الکترولیت‌ها و کمبود مواد مغذی می‌شود. همچنین اگر علائم به بیمار اجازه ندهد که رژیم متعادل و مغذی داشته باشد، مکمل‌های لازم برای او تجویز می‌شود. بسیاری از بیماران دچار زخم روده متوجه می‌شوند که بهتر است وعده‌های غذایی سبک‌تر و بیشتر را جایگزین چند وعده غذای سنگین بکنند؛ به علاوه به این ترتیب جذب مواد مغذی از غذاهای مصرفی افزایش می‌یابد.

19 محرک غذایی که باید از برنامه غذایی بیماران دچار زخم روده حذف شود

تغذیه باعث ابتلا به زخم روده نمی‌شود، اما مصرف بعضی غذاها موجب شروع یا تشدید علائم می‌شود. چنانچه از محرک‌های غذایی زخم روده اطلاع داشته باشید، می‌توانید تعداد دفعات بروز و شدت علائم زخم روده را کاهش دهید. محرک‌های غذایی تمام بیماران مبتلا به زخم روده با هم یکسان نیست، اما شایع‌ترین این محرک‌ها عبارتند از:

  • کافئین: کافئین موجود در چای، قهوه، شکلات و نوشیدنی‌های انرژی‌زا نوعی محرک است و با کاهش زمان انتقال در روده بزرگ تعداد دفعات اجابت مزاج را افزایش می‌دهد.
  • نوشیدنیهای کربناته: کربنات موجود در نوشیدنی‌های کربناته از قبیل سودا و آبجو دستگاه گوارشی را تحریک می‌کند و باعث تولید گاز می‌شود. بسیاری از این نوشیدنی‌ها حاوی قند، کافئین یا شیرین کننده‌های مصنوعی هستند که جزء محرک‌های زخم روده به شمار می‌آیند.
  • لبنیات: بیماران دچار عدم تحمل لاکتوز باید فرآورده‌های لبنی را از رژیم غذاییشان حذف کنند، چون مصرف لبنیات باعث بروز علائمی شبیه به علائم زخم روده می‌شود. البته تمام بیماران مبتلا به زخم روده دچار عدم تحمل لاکتوز نیستند.
  • حبوبات، نخود و لوبیای خشک: تمام این خوراکی‌ها فیبر بالایی دارند و اجابت مزاج، دل پیچه و نفخ را افزایش می‌دهند. اگر گیاهخوار هستید، می‌توانید این غذاها را در مقدار کم یا به صورت پوره مصرف کنید و ببینید که آیا به این ترتیب هم دچار علائم می‌شوید یا خیر.
  • میوه خشک شده، انواع توت، میوههای دارای پالپ یا دانه: این میوه‌ها نیز فیبر بالایی دارند و علائم زخم روده را تشدید می‌کنند.
  • غذاهای حاوی سولفور یا سولفات: این مواد تولید گاز را افزایش می‌دهند. سولفات در بسیاری از غذاها، از جمله آبجو، شراب، بعضی آبمیوه‌ها، لبنیات، تخم مرغ، پنیر، خرما، زردآلو و سیب خشک، بادام، گندم، پاستا، نان، بادام زمینی، سبزیجات چلیپایی، کشمش، آلو، گوشت قرمز و بعضی مکمل‌ها وجود دارند.
  • گوشت: مصرف گوشت به ویژه گوشت چرب باعث تحریک علائم زخم روده می‌شود. چربی اضافی در زمان عود بیماری به خوبی جذب نمی‌شود و در نتیجه علائم تشدید می‌گردد. گوشت قرمز سولفات بالایی دارد که موجب تولید گاز می‌شود.
  • آجیل، کره با تکههای بادام زمینی و دانههایی که مانند دانههای موجود در کره بادام زمینی نرم یا سس تاهینی آسیب نشده است: خوردن این خوراکی‌ها نفخ، اسهال و دل پیچه را تشدید می‌کند. حتی دانه‌های بسیار کوچک میوه، مثلاً دانه‌های توت فرنگی یا مربا، در زمان عود بیماری موجب تشدید علائم می‌شود.
  • ذرت بو داده: پاپ کرن غذایی حجیم و سرشار از فیبر است که به طور کامل در روده کوچک جذب نمی‌شود و مصرف آن موجب اسهال و افزایش تعداد دفعات اجابت مزاج می‌شود.
  • شکلات: شکلات حاوی کافئین و قند است که هر دو دستگاه گوارش را تحریک می‌کنند، باعث انقباض‌های شکمی می‌شوند و تعداد دفعات اجابت مزاج را افزایش می‌دهند.
  • سبزیجات: سبزیجات به ویژه سبزیجات خام فیبر بالایی دارند و هضم آنها دشوار است، به همین دلیل مصرف آنها نفخ، گاز و دل درد را به دنبال دارد. این علائم به خصوص بعد از مصرف سبزیجات ریشه‌ای مانند بروکلی، کرفس، کلم، پیاز، کلم بروکسل بروز می‌یابد. هضم ذرت و قارچ برای بسیاری از بیماران مبتلا به زخم روده دشوار است.
  • قند و شکر تصفیه شده: این مواد آب بیشتری را جذب روده می‌کنند و مصرف آنها باعث اسهال می‌شود.
  • غذاهای تند و ادویهدار، سس تند و فلفل: این خوراکی‌ها باعث اسهال شدن بسیاری از افراد می‌شوند و بیمارانی که در دوره عود بیماری قرار دارند، علائمشان در اثر خوردن غذاهای تند و پرادویه تشدید می‌شود.
  • گلوتن: گلوتن در گندم، گندم سیاه و جو دوسر وجود دارد. مصرف گلوتن علائمی شبیه به علائم زخم روده را در بیماران دچار حساسیت به گلوتن ایجاد می‌کند.

فوق تخصص گوارش در زمینه اختلال‌های دستگاه گوارش تخصص دارد و می‌تواند رژیم غذایی مناسبی را برای زخم روده تجویز کند. به علاوه متخصص تغذیه‌ای که با این اختلال آشنایی داشته باشد، می‌تواند رژیم غذایی مناسبی را برای مدیریت زخم روده توصیه کند.

 

عوارض درمان نکردن زخم روده


عوارض احتمالی زخم روده از کمبود مواد مغذی تا خونریزی مرگبار راست روده متغیر است. در ادامه بیشتر با عوارض درمان نکردن زخم روده آشنا می‌شوید.

سرطان کولورکتال

کولیت زخمی روده، به ویژه اگر علائمش شدید یا گسترده باشد، خطر ابتلا به سرطان روده را افزایش می‌دهد. چنانچه زخم روده کل روده را برای مدتی  بیشتر از 8 سال درگیر کرده باشد، خطر ابتلا به سرطان روده به بالاترین حد می‌رسد. آقایان دچار زخم روده بیشتر از خانم‌های مبتلا مستعد ابتلا به سرطان روده بزرگ هستند.

مگاکولون سمی

درصد پایینی از بیماران دچار زخم روده به مگاکولون سمی مبتلا می‌شوند. گاز در اثر ابتلا به این عارضه در روده گیر می‌کند و در نتیجه روده بزرگ متورم می‌شود. در این حالت خطر پارگی روده، سپتیسمی و شوک وجود دارد.

عوارض دیگر

دیگر عوارض احتمالی زخم روده به شرح زیر است:

  • التهاب پوست، مفصل و چشم
  • بیماری کبدی
  • پوکی استخوان
  • سوراخ شدن روده بزرگ
  • خونریزی شدید
  • کم‌آبی شدید

پزشکان مکمل‌های ویتامین دی، کلسیم یا داروهای دیگر را برای پیشگیری از کاهش تراکم استخوان تجویز می‌کنند. بیماران باید تحت نظر پزشک باشند، توصیه‌های پزشک را به دقت رعایت کنند و از علائم آگاه باشند تا از بروز این عوارض جلوگیری کنند.


ورم روده :بهترین درمان درد و بیماری التهابی روده با دارو و جراحی

ورم روده عبارتی است که برای یک مجموعه از بیماری‌هایی که باعث بروز التهاب و تورم، قرمزی و گاهی اوقات درد در دستگاه گوارش می‌شوند به کار برده می‌شود. شایع ترین نوع ورم روده کولیت اولسراتیو و بیماری کرون است که علائم و نشانه‌های مشابهی از قبیل اسهال و درد شکمی و تب را به وجود می‌آورد. ورم روده به اشکال خاصی زنان را درگیر می‌‌کند و علائم آن در دوران پریود بدتر می‌شوند و باعث بروز مشکل برای باردار شدن خواهد شد.

دستگاه گوارش از ناحیه دهان شروع می‌‌شود و تا مقعد ادامه پیدا می‌کند. در صورتی که دستگاه گوارش شما سالم باشد مواد غذایی به آرامی وارد دستگاه گوارش می‌‌شود و در طول آن حرکت می‌کند تا به تدریج از بدن خارج شود. بدن شما به جذب مواد مغذی مورد نیاز از غذاهای مصرفی می‌پردازد و باقیمانده آن از طریق ادرار یا مدفوع از بدن خارج می‌شود. اگر شما دچار بیماری التهابی روده هستید یک بخش از دستگاه گوارش شما التهاب دارد و با گذر زمان انتخاب آن باعث بروز درد شدید، اسهال و گاهی اوقات مدفوع خونی خواهد شد. ورم روده گاهی اوقات تسکین پیدا می‌‌کند و گاهی اوقات شعله ‌ور می‌‌شود. به علت وجود التهاب در دستگاه گوارش ناشی از ورم روده بدن نمی‌‌تواند به جذب همه مواد غذایی مورد نیاز خود بپردازد و به این ترتیب سایر علائم و نشانه‌های ورم روده و مشکلات دیگری از قبیل آنمی به وجود خواهد آمد و به همین دلیل بهتر است هرچه سریع تر به پزشک مراجعه کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت میتوانید با شماره تلفن های 0212290815402122260452 تماس حاصل فرمایید.

 انواع مختلف بیماری‌های التهابی روده شامل چه مواردی است؟


انواع مختلف بیماری‌های التهابی روده شامل چه مواردی است-min

شایع ترین بیماری‌های التهابی روده کولیت اولسراتیو و بیماری کرون است. این بیماری‌ها شبیه هم هستند اما بر نقاط مختلفی از دستگاه گوارش تاثیر می‌گذارند.

  • بیماری کولیت اولسراتیو بر روده بزرگ و رکتوم تاثیر می‌گذارد. این بیماری باعث بروز تورم و زخم‌های باز کوچک روی سطح دیواره روده بزرگ یا رکتوم می‌شود. زخم‌های ایجاد شده می‌‌توانند باعث خونریزی و عفونت شوند. در این بیماری در روده بزرگ و رکتوم آسیب‌های ممتد به جای آسیب دیدگی‌های منقطع به وجود می‌‌آید.
  • بیماری کرون می‌تواند هر نقطه از دستگاه گوارش را از ناحیه دهان تا مقعد درگیر کند. التهاب حاصل از بیماری کرون اغلب در نقاط مختلف دستگاه گوارش از قبیل معده یا روده به وجود می‌آید. در این بیماری بافت‌های کنار نواحی ملتهب سالم هستند و برخی از نقاط آن آسیب دیده است.

 علل بروز ورم روده چیست؟


علل بروز ورم روده چیست-min

محققان به طور صحیح نمی‌دانند که علت اصلی بیماری ورم روده چیست. این احتمال وجود دارد که سیستم ایمنی بدن باعث بروز بیماری التهابی روده شود. معمولا سیستم ایمنی از بدن در برابر عفونت‌های حاصل از باکتری یا ویروس محافظت می‌کند. پس از آنکه عفونت از بین رفت آن قسمت از سیستم ایمنی به حالت خاموش در می‌آید تا دوباره در صورت لزوم فعال شود. اما در افرادی که دچار ورم روده هستند ممکن است سیستم ایمنی بدن به یک باکتری معمولی در دستگاه گوارش بیش از حد واکنش نشان دهد. به محض آن که سیستم ایمنی بدن فعال شد در زمانی که باید خاموش شود غیر فعال نخواهد شد. این امر با گذر زمان باعث بروز التهاب می‌‌شود و به دستگاه گوارش آسیب می‌رساند. اگرچه محققان نمی‌‌دانند علت بروز ورم روده چیست تحقیقات نشان داده که ریسک بیماری بروز بیماری ورم روده در زنانی که از داروهای آنتی بیوتیک، قرص ضد بارداری یا داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب از قبیل آسپرین یا ایبوپروفن استفاده می‌کنند بیشتر است. استرس باعث بروز بیماری ورم روده نمی‌‌شود اما می‌‌تواند باعث بدتر شدن علائم و نشانه‌های آن شود.

 علائم و نشانه‌های بیماری التهاب روده چیست؟


علائم و نشانه‌های بیماری التهاب روده چیست-min

علائم و نشانه‌های بیماری التهاب روده شبیه بیماری کولیت اولسراتیو و کرون است و برخی از آنها به شرح زیر می‌باشند:

  • اسهال معمولاً در بیماری کرون به صورت اسهال آبکی و در بیماری کولیت اولسراتیو به صورت اسهال خونی دیده می‌شود.
  • درد شدید یا مزمن در ناحیه شکم
  • از دست دادن اشتها که باعث کاهش وزن می‌شود.
  • احساس خستگی
  • تب
  • خونریزی از مقعد
  • درد مفصل
  • مشکلات پوستی از قبیل راش

علائم و نشانه‌های این اختلال می‌تواند از متوسط تا شدید متغیر باشد. گاهی اوقات ممکن است علایم و نشانه‌های شما از چند ماه تا حتی چند سال بهبود پیدا کند و دوباره شعله ور شود.

 بیماری التهابی روده چگونه زنان را درگیر می‌کند؟


بیماری ورم روده به اشکال خاصی زنان را درگیر می‌‌کند و می‌‌تواند باعث بروز موارد زیر شود:

  • در زنانی که دچار ورم روده هستند احتمال آن که دچار علائم و نشانه‌های پیش از قاعدگی از قبیل سردرد و درد حاصل از پریود شوند وجود دارد. اسهال، درد شکمی و سایر علائم و نشانه‌های ورم روده می‌تواند قبل و در دوران پریود بدتر شود. شما باید همه علائم و نشانه‌هایی که دارید را ثبت کنید تا بتوانید با پزشک خود در خصوص نحوه کنترل آن‌ها صحبت کنید.
  • ریسک بروز کم خونی ناشی از فقر آهن در زنانی که دچار ورم روده هستند در مقایسه با زنانی که این اختلال در آن وجود ندارد بیشتر است. اگر شما دچار بیماری روده هستید بدن نمی‌تواند به خوبی به جذب آهن بپردازد و ریسک بروز خونریزی در دستگاه گوارش افزایش خواهد یافت.
  • در هنگام شعله ور شدن علائم و نشانه‌های بیماری ورم روده شما برای باردار شدن دچار مشکل خواهید شد.

 بیماری ورم روده چگونه تشخیص داده می‌شود؟


اگر احساس می‌کنید که دچار بیماری ورم روده هستید با پزشک خود حتما صحبت کنید. پزشک از شما سوالاتی را درباره علائم و نشانه‌هایی که دارید می‌پرسد و به انجام برخی آزمایشات برای تایید یا رد این بیماری خواهد پرداخت تا بداند اگر شما بیماری ورم روده دارید این اختلال از چه نوعی است. برخی از آزمایش‌هایی که برای تشخیص بیماری ورم روده مورد استفاده قرار می‌گیرد به شرح زیر می‌باشد:

  • پزشک نمونه خون شما را به آزمایشگاه می‌فرستد تا نمونه به لحاظ وجود التهاب و سایر علائم و نشانه‌های بیماری ورم روده یا کم خونی مورد ارزیابی قرار بگیرد.
  • از نمونه مدفوع برای بررسی وجود خون و سایر علائم و نشانه‌های مربوط به بیماری ورم روده استفاده می‌شود.
  • کولونوسکوپی یا سیمودیوسکوپی روشی است که در آن پزشکی یک لوله نازک و بلند که در ابتدای آن کردن لامپ و دوربین قرار دارد را وارد مقعد شما خواهد کرد و برای این کار مقعد شما بی حس می‌شود. سپس تصاویری که به صفحه مانیتور ارسال می‌شود را مشاهده خواهد کرد.
  • برای انجام اندوسکوپی پزشک تحت بیحسی خفیف اندوسکوپ که یک لوله انعطاف پذیر است و در ابتدای آن یک عدد دوربین قرار دارد را از طریق مری و معده وارد روده کوچک خواهد کرد تا داخل آن را ارزیابی کند.
  • در یک روش پزشک به شما یک مایع خوراکی که حاوی یک رنگ مخصوص است را می‌دهد و باید آن را بخورید سپس به انجام عکس برداری توسط اشعه ایکس خواهد پرداخت. هنگامی ‌که این ماده رنگی از معده وارد روده می‌شود متخصص رادیولوژی اقدام به تهیه تصاویر خواهد کرد تا بداند مشکل شما چیست. گاهی اوقات این روش پس از انجام اندوسکوپی قسمت فوقانی دستگاه گوارش انجام می‌شود.
  • در سی تی اسکن نیز به کمک اشعه ایکس تصاویری از زوایای مختلف بدن تهیه می‌شود و پزشک از اشعه ایکس برای بررسی علائم و نشانه‌های التهاب استفاده خواهد کرد.
  • سی تی اتروگرافی از یک نوع خاص از اشعه ایکس برای بررسی مشکلات دستگاه گوارش استفاده می‌کند. ام آر اتروگرافی یک روش دیگر برای ارزیابی دستگاه گوارش است اما از پرتوهای اشعه ایکس استفاده نمی‌‌کند.
  • کپسول اندوسکوپ یک نوع دوربین کوچک شبیه قرص است که شما باید آن را بخورید. سپس این دوربین وارد دستگاه گوارش می‌شود و به عکس برداری از روده کوچک می‌‌پردازد و تصاویر ویدیویی را به مانیتور ارسال می‌کند تا پزشک بتواند آن را مشاهده نماید.

 از چه روش‌هایی برای درمان بیماری ورم روده استفاده می‌شود؟


از داروهای مختلفی برای درمان بیماری ورم روده استفاده می‌شود تا التهاب آن کاسته شود، علایم و نشانه‌های آن بهبود پیدا کند، و از شعله ور شدن بیماری در آینده جلوگیری کند. پزشک داروهای زیر را برای شما تجویز خواهد کرد:

  • داروهایی که برای کنترل التهاب تجویز می‌شوند از قبیل آمینوسالیسیلات از شعله ور شدن بیماری جلوگیری می‌کنند. اکثر افرادی که دچار کولیت اولسراتیو خفیف تا متوسط هستند و افرادی که دچار بیماری کرون هستند معمولاً با مصرف آمینوسالیسیلات درمان می‌شوند. در درمان بیولوژیک به مسدود کردن ترکیباتی پرداخته می‌‌شود که باعث التهاب بدن می‌شوند. مصرف داروهای آنتی بیوتیک می‌تواند در افرادی که دچار عفونت یا رشد بیش از حد باکتری‌ها هستند مفید باشد.
  • برخی از داروهای مخصوص بهبود عملکرد سیستم ایمنی بدن از قبیل کورتیکواستروئیدها که داروهای قوی با اثرگذاری سریع می‌باشند و می‌تواند به درمان شعله ور شدگی بیماری و رود بپردازند. معمولاً این دارو باید به مدت کوتاهی مصرف شود زیرا در صورتی که این دارو به مدت طولانی مصرف گردد می‌تواند باعث بروز عوارض جانبی حاد از قبیل کاهش حجم استخوان شود.
  • داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن باید تا شش ماه مصرف شوند اما برخلاف کورتیکواستروئیدها می‌توان به مدت طولانی از آنها استفاده کرد تا از شعله ور شدن بیماری جلوگیری گردد.

پزشک روش‌های درمانی مختلف را برای شما امتحان می‌کند تا در نهایت متوجه شود کدام روش برای شما بهتر است.

 آیا برای بیماری کرون به انجام عمل جراحی نیاز داریم؟


آیا برای بیماری کرون به عمل نیاز داریم-min

شاید. بیش از نیمی از افرادی که دچار بیماری کرون هستند طی مدت ۲۰ سال از زمانی که بیماری آنها تشخیص داده می‌شود به انجام عمل جراحی نیاز خواهند داشت. عمل جراحی باعث تسکین علایم و نشانه‌های بیماری می‌‌شود اما نمی‌تواند باعث درمان آن شود. از روش‌های جراحی زیر برای بهبود علائم بیماری کرون استفاده می‌شود:

  • در یک روش جراحی پزشک بخش آسیب دیده روده کوچک یا روده بزرگ را خارج می‌‌کند و در انتهای سالم آنها را به هم متصل خواهد کرد.
  • در یک روش دیگر پزشک به خارج کردن روده بزرگ از قبیل رکتوم می‌‌پردازد. پس از انجام این روش بدن نمی‌تواند به خودی خود به دفع مواد زائد جامد بپردازد. در این روش پزشکی یک سوراخ کوچک را روی دیواره شکم به وجود می‌‌آورد سپس انتهای روده کوچک را از آن سوراخ خارج می‌کند تا مواد زائد بتوانند از بدن خارج شوند. یک عدد کیسه روی بخش باز شکم قرار داده می‌‌شود تا مواد زائد وارد آن شوند. ممکن است لازم باشد که در طول روز چندین مرتبه به تخلیه آن بپردازید.
  • برخی از بیماران در اطراف مقعد خود دچار آبسه یا ترشح چرک می‌شوند که در این روش انجام عمل جراحی برای تخلیه آن ضروری است و پزشک به کمک یک سیم کوچک چرک را از این ناحیه جمع آوری خواهد کرد.

 آیا برای درمان کولیت اولسراتیو به عمل جراحی نیاز داریم؟


شاید، از هر سه نفری که دچار کولیت اولسراتیو هستند در برخی موارد یک نفر به انجام عمل جراحی برای درمان این اختلال نیاز خواهد داشت. در این عمل جراحی پزشک اقدام به خارج کردن روده بزرگ و رکتوم می‌‌کند تا به درمان کولیت اولسراتیو بپردازد. پس از آنکه رکتوم و روده بزرگ برداشته شدند دیگر بدن نمی‌تواند به خودی خود به دفع مواد زائد بپردازد که در این شرایط پزشک به انجام دو نوع روش جراحی می‌‌پردازد تا مواد زائد از بدن خارج شود:

  • در یک روش پزشک به خارج کردن روده بزرگ از قبیل رکتوم می‌‌پردازد. پس از انجام این روش بدن نمی‌تواند به خودی خود به دفع مواد زائد جامد بپردازد. در این روش پزشکی یک سوراخ کوچک را روی دیواره شکم به وجود می‌‌آورد سپس انتهای روده کوچک را از آن سوراخ خارج می‌کند تا مواد زائد بتوانند از بدن خارج شوند. یک عدد کیسه روی بخش باز شکم قرار داده می‌‌شود تا مواد زائد وارد آن شوند. ممکن است لازم باشد که در طول روز چندین مرتبه به تخلیه آن بپردازید.
  • پزشک انتهای روده کوچک را به داخل مقعد وصل می‌کند و یک کیسه داخلی را به وجود می‌آورد تا مواد زائد درون کیس جمع شوند و مثل همیشه از مقعد خارج شوند.

روشی که پزشک برای انجام این کار مورد استفاده قرار می‌‌دهد به علائم و نشانه‌های شما و شدت بروز آنها، سن شما و میزان اثر گذاری بیماری بر کیفیت زندگی شما از قبیل نوع فعالیت‌هایی که انجام می‌دهید بستگی دارد.

 روش‌های خانگی برای تسکین علائم و نشانه‌های بیماری ورم روده چیست؟


شما می‌توانید در خصوص روش‌های خانگی برای تسکین علائم و نشانه‌های بیماری ورم روده با پزشک خود صحبت کنید. برخی از مراحلی که می‌توانید در منزل انجام دهید به شرح زیر می‌باشد:

  • استرس باعث بروز ورم روده نمی‌شود اما می‌تواند به عنوان یک شاخص منجر به بدتر شدن علائم و نشانه‌های شما شود. برخی از تحقیقات نشان داده است که هیپنوتراپی و روان درمانی و مواردی از این قبیل می‌تواند در کاهش استرس مفید باشند.
  • باید به فکر اصلاح تغذیه خود باشید. تعدادی از زنان می‌گویند محدود کردن مصرف برخی از مواد غذایی خاص باعث بهبود علائم و نشانه‌های آن‌ها شده است.
  • در صورتی که بدن شما نتواند به علت بیماری التهابی روده همه مواد غذایی مورد نیاز خود را به دست بیاورد پزشک مصرف مکمل ویتامین را برای شما تجویز خواهد کرد.  ممکن است شما به مصرف ویتامین b۱۲ ، فولیک اسید و ویتامین دی، کلسیم و آهن نیاز داشته باشید.
  • تحقیقات نشان داده است که مصرف پروبیوتیک، که به باکتری‌های زنده گفته می‌شود و به طور طبیعی در بدن وجود دارند، می‌‌تواند به افراد مبتلا به بیماری ورم روده کمک کند. پروبیوتیک در غذاهایی از قبیل ماست وجود دارد که روی برچسب آن عبارت پروبیوتیک ثبت شده است. شما می‌توانید در فروشگاه‌های مختلف به خرید پروبیوتیک به عنوان یک مکمل بپردازید. ویتامین‌ها و انواع مکمل توسط سازمان غذا و دارو به عنوان یک دارو در نظر گرفته نمی‌‌شود. شما باید با پزشک خود در خصوص نوع مکملی که مصرف می‌کنید از قبیل پروبیوتیک صحبت کنید.

 آیا بیماری ورم روده باعث بروز سایر مشکلات مربوط به سلامت می‌شود؟


پاسخ این سوال مثبت است و بیماری ورم روده باعث بروز مشکلات مربوط به سلامت خواهد شد که برخی از آنها به شرح زیر می‌باشند:

  • کم خونی ناشی از کمبود آهن اختلالی است که زمانی به وجود می‌‌آید که سطح گلبول‌های سالم خون که وظیفه انتقال اکسیژن را به همه نقاط بدن بر عهده دارند پایین ‌تر از سطح مجاز باشد. این اختلال به علت خونریزی از طریق دستگاه گوارش رخ می‌دهد.
  • اسهال و درد تیر کشنده باعث می‌شود که خوردن مواد غذایی برای شما دشوار باشد و بدن نتواند مواد مغذی مورد نیاز خود را تامین کند. در این حالت ممکن است شما به لوله تغذیه یا سرم وریدی برای دریافت مایعات و مواد مغذی مورد نیاز خود احتیاج داشته باشید.
  • مگاکولون توکسیک زمانی رخ می‌دهد که روده بزرگ به سرعت متورم شود و نتواند فعالیت خود را انجام دهد. مگاکولون توکسیک یک اختلال جدی است و می‌تواند باعث بروز درد شدید و حتی مرگ شود.
  • بیماری کرون می‌تواند ریسک بروز سرطان کولون را افزایش دهد. با پزشک خود در این رابطه مشورت کنید تا شما را راهنمایی کند.
  • بیماری کرون باعث می‌شود که حجم استخوان‌های شما کاسته شود و شما دچار پوکی استخوان شوید. مصرف داروهایی که برای درمان کولیت اولسراتیو به کار می‌رود می‌تواند باعث پوکی استخوان شود.
  • بیماری ورم روده می‌تواند باعث بروز مشکلات کبد، سنگ کیسه صفرا و التهاب پانکراس شود.
  • سنگ کلیه به تعدادی سنگ کوچک و دردناک گفته می‌شود که گاهی اوقات از اگزالات که یک نوع نمک است به وجود می‌آیند. سنگ کلیه در افراد مبتلا به بیماری کرون بسیار شایع است.
  • برخی از مشکلاتی که در این قسمت به آنها اشاره کردیم با درمان ورم روده بهتر می‌شوند اما برخی از آنها باید به صورت مجزا از بیماری ورم روده درمان شوند.

 چگونه بیماری ورم روده بر روی بارداری تاثیر می‌گذارد؟


بیماری ورم روده می‌تواند شانس باروری شما و علائم و نشانه‌هایی که در دوران بارداری به وجود می‌آیند تاثیر بگذارد. زنان باردار مبتلا به ورم روده بیشتر در معرض بارداری پرخطر قرار دارند.

  • در دورانی که بیماری شما شعله ‌ور می‌‌شود و علائم و نشانه‌های شما دوباره عود می‌کنند برای باردار شدن دچار مشکل خواهید شد. اگر شما دچار بیماری ورم روده هستید با پزشک خود در خصوص ریسک بروز مشکلات مرتبط با این بیماری مشورت کنید. اگر در دوران بارداری دچار شعله و شدگی ملایم نشانه‌های خود شدید ریسک زایمان زودرس در شما افزایش خواهد یافت و ممکن است وزن نوزاد شما کم باشد یا در مقایسه با زنانی که دچار بیماری ورم روده نیستند مجبور به سزارین شوید. ممکن است پزشک نوع و دوز داروهایی که مصرف می‌کنید را تغییر دهد. برخی از داروها از قبیل متوتروکسات و تالیدومید باعث نقص مادرزادی و سایر مشکلات می‌شوند به همین دلیل نباید در دوران شیردهی یا بارداری مصرف شوند. اگر قصد باردار شدن را دارید با پزشک خود در خصوص داروهایی که مصرف می‌کنید صحبت نمایید.
  • برخی از زنان می‌‌گویند که در دوران بارداری علائم و نشانه‌های آن‌ها بهتر می‌شود ولی برخی دیگر از بدتر شدن علائم و نشانه‌های خود شکایت دارند. زنانی که دچار بیماری ورم روده هستند و حدود چند ماه تا چند سال است که علائم آنها بهبود پیدا کرده است این احتمال وجود دارد که در دوران بارداری نیز هیچ گونه علامتی نداشته باشند.

 آیا امکان درمان بیماری ورم روده در دوران بارداری یا شیردهی وجود دارد؟


پاسخ این سوال مثبت است اما پزشک نوع و دوز دارویی که مصرف می‌‌کنید را تغییر خواهد داد. گاهی اوقات برخی از داروها از قبیل متوتروکسات و تالیدومید باعث بروز نقایص مادر زادی و سایر مشکلات مربوط به سلامت می‌شوند و نباید در دوران بارداری یا شیردهی مصرف شود. باید قبل از بارداری با پزشک زنان و زایمان و متخصص گوارش خود در خصوص داروهایی که باید در طول دوران بارداری و بعد از آن مصرف کنید مشورت نمایید. داروهایی که پزشک برای شما تجویز کرده است را طبق دستور مصرف کنید. به خاطر داشته باشید که اگر داروهای خود را مصرف نکنید علائم و نشانه‌های شما عود می‌کند و این امر باعث می‌شود کنترل کردن آنها دشوار باشد.


لاپراسکوپی دانستی های لازم درباره قبل و بعد لاپاراسکوپی

لاپاراسکوپی: دانستی های لازم درباره قبل و بعد لاپاراسکوپی

لاپاراسکوپی که با نام لاپاراسکوپی یا لاپراسکوپ تشخیصی نیز شناخته می‌شود، یک روش تشخیصی جراحی است که برای معاینه اندام‌های داخل شکم استفاده می‌شود. این یک روش کم خطر و کم خطر است که فقط نیاز به ایجاد برش‌های کوچک دارد. در لاپاراسکوپی از ابزاری به نام لاپاروسکوپ برای بررسی اندام‌های شکمی استفاده می‌شود. لاپاروسکوپ یک لوله بلند و باریک است که دارای نور پرتوان و یک دوربین با وضوح بالا در قسمت جلویی می‌باشد. ابزار از طریق برش ایجاد شده در دیواره شکم وارد می‌شود. همان‌طور که در طول ناحیه حرکت می‌کند، دوربین تصاویر را به یک مانیتور ویدئویی می‌فرستد. لاپاراسکوپی به پزشک شما اجازه می‌دهد تا به صورت بلادرنگ و بدون جراحی باز، داخل بدن شما را ببیند. پزشک همچنین می‌تواند در طی این روش نمونه‌های بیوپسی را از ناحیه مورد نظر به دست آورد.

در برخی شرایط، جراح ممکن است معتقد باشد که خطر لاپاراسکوپی تشخیصی به حدی بالا است که نمی‌تواند مزایای استفاده از یک روش حداقل تهاجمی را تضمین کند. این وضعیت اغلب برای افرادی که جراحی‌های قبلی شکمی انجام داده‌اند وجود دارد که خطر ایجاد چسبندگی بین ساختارهای شکم را افزایش می‌دهد. انجام لاپاراسکوپی در صورت وجود این چسبندگی‌ها بسیار طولانی‌تر خواهد شد و خطر آسیب دیدگی اعضای بدن را افزایش می‌دهد.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت جهت لاپراسکوپی در مطب دکتر سیدامیرمنصور رضادوست می‌توانید با شماره تلفن‌های 09195373730 – 02122908154 – 02122260452 تماس حاصل فرمایید.

چرا لاپاراسکوپی انجام می‌شود؟


لاپاراسکوپی اغلب برای شناسایی و تشخیص منبع درد لگن یا شکم استفاده می‌شود. این روش معمولاً وقتی انجام می‌شود كه دیگر روش‌های غیر تهاجمی نمی‌توانند كمكی به تشخیص کنند. در بسیاری از موارد، مشکلات شکمی را می‌توان با تکنیک‌های تصویربرداری همچنین مانند موارد زیر تشخیص داد:

  • سونوگرافی که از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصاویری از بدن استفاده می‌کند
  • سی تی اسکن، که مجموعه‌ای از پرتوهای ویژه ایکس است که تصاویر مقطعی از بدن را می‌گیرد
  • اسکن MRI که از آهن ربا و امواج رادیویی برای تولید تصاویر از بدن استفاده می‌کند

لاپراسکوپی وقتی انجام می‌شود که این آزمایش‌ها اطلاعات و دیدی کافی برای تشخیص نداشته باشند. این روش همچنین ممکن است برای گرفتن بیوپسی یا نمونه‌ای از بافت اندام بخصوصی در شکم استفاده شود. پزشک شما ممکن است لاپاراسکوپی را برای معاینه اندام‌های زیر توصیه کند:

  • آپاندیس
  • کیسه صفرا
  • کبد
  • لوزالمعده
  • روده کوچک و روده بزرگ (کولون)
  • طحال
  • معده
  • اندام‌های لگن یا اندام‌های تولیدمثل

با مشاهده این مناطق با لاپاروسکوپ، پزشک شما بیماری‌های زیر می‌تواند تشخیص دهد:

  • توده یا تومور شکمی
  • مایع موجود در حفره شکم
  • بیماری کبد
  • اثربخشی برخی از درمان‌ها
  • درجه پیشرفت یک سرطان بخصوص

همچنین، پزشک شما است بتواند بلافاصله پس از تشخیص، مداخله‌ای را برای معالجه بیماری شما انجام دهد.

لاپراسکوپی چه خطراتی دارد؟


شایع‌ترین خطرات مرتبط با لاپاراسکوپی شامل خونریزی، عفونت و آسیب به اندام‌های شکم می‌باشند. اگرچه این موارد نادر هستند. پس از عمل، باید مراقب علائم عفونت باشید. در صورت مشاهده‌ی هر گونه علائم زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

  • تب یا لرز
  • درد شکم که با گذشت زمان شدیدتر می‌شود
  • قرمزی، تورم، خونریزی یا ترشح مایع در محل برش
  • حالت تهوع یا استفراغ مداوم
  • سرفه مداوم
  • تنگی نفس
  • عدم توانایی در ادرار کردن
  • احساس سبکی سر

خطر آسیب به اندام‌هایی که در طی لاپاراسکوپی مورد بررسی قرار می‌گیرند، خیلی کم است. در صورت سوراخ شدن اندام، ممکن است خون و مایعات دیگری به بدن شما نشت کنند. در این حالت، برای ترمیم آسیب به عمل جراحی دیگری احتیاج خواهد بود. خطراتی که احتمال آن‌ها بسیار کمتر است عبارت‌اند از:

  • عوارض ناشی از بیهوشی عمومی
  • التهاب در دیواره شکم
  • لخته خون که می‌تواند به ست لگن، پاها یا ریه‌های شما حرکت کند

چگونه می‌توانیم برای انجام عمل لاپاراسکوپی آماده شویم؟


چگونه می‌توانیم برای انجام عمل لاپاراسکوپی آماده شویم

باید به پزشک خود در مورد هر گونه دارویی که مصرف می‌کنید اطلاع دهید. پزشک به شما خواهد گفت که قبل و بعد از عمل چگونه باید آن‌ها را مصرف کنید.

وی ممکن است دوز داروهایی را که می‌تواند بر نتیجه‌ی لاپاراسکوپی تأثیر بگذارد، تغییر دهد. این داروها شامل موارد زیر است:

  • داروهای ضد انعقاد، مانند داروهای رقیق کننده خون
  • داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)، از جمله آسپرین (Bufferin) یا ایبوپروفن (Advil, Motrin IB)
  • داروهای دیگری که در لخته شدن خون تأثیر دارند
  • مکمل‌های گیاهی یا غذایی
  • ویتامین K

اگر باردار هستید یا فکر می‌کنید که ممکن است باردار باشید، باید به پزشک خود بگویید. این کار خطر آسیب دیدن کودک در حال رشد شما را کاهش می‌دهد. قبل از لاپاراسکوپی، پزشک ممکن است آزمایش خون، ادرار، آزمایش الکتروکاردیوگرام (EKG یا ECG) و عکس رادیولوژی از قفسه سینه را توصیه کند. همچنین ممکن است آزمایش‌های تصویربرداری خاصی را از جمله سونوگرافی، سی‌تی‌اسکن یا اسکن MRI انجام دهد

این آزمایش‌ها می‌توانند به پزشک کمک کنند تا ناهنجاری تحت بررسی را در طول لاپراسکوپی بهتر درک شود. نتایج این آزمایش‌ها همچنین یک راهنمای تصویری در قسمت داخلی شکم تان را به پزشک ارائه می‌دهند. این کار می‌تواند تأثیر لاپاراسکوپی را بهبود بخشد. شاید لازم باشد که حداقل هشت ساعت قبل از لاپاراسکوپی از خوردن و آشامیدن خودداری کنید. همچنین باید با یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود هماهنگ کنید تا شما را همراهی کند و پس از انجام عمل به خانه برساند. لاپاراسکوپی اغلب با استفاده از بیهوشی عمومی انجام می‌شود که می‌تواند چندین ساعت پس از عمل باعث خواب آلودگی و عدم توانایی رانندگی بیمار شود.

لاپاراسکوپی چگونه انجام می‌شود؟ 


لاپاراسکوپی چگونه انجام می‌شود

لاپاراسکوپی معمولاً به صورت یک روش سرپایی انجام می‌شود. این بدان معنی است که شما قادر خواهید بود همان روز عمل به خانه برگردید. این عمل می‌تواند در بیمارستان یا یک مرکز جراحی سرپایی انجام شود.

  • برای این نوع جراحی، به احتمال زیاد بیهوشی عمومی انجام می‌شود؛ یعنی اینکه شما در طول عمل خواب خواهید بود و هیچ دردی احساس نخواهید کرد. برای انجام بیهوشی عمومی، یک لاین داخل وریدی (IV) در یکی از رگ‌های شما ایجاد می‌شود. از طریق IV، متخصص بیهوشی شما می‌تواند داروهای خاصی به شما بدهد و همچنین با وارد کردن مایعات، بدن شما را هیدراته می‌کند (دارای آب کافی نگه می‌دارد).
  • در بعضی موارد به جای بی‌هوشی عمومی، از بی‌حسی موضعی استفاده می‌شود. یک بی‌حس کننده‌ی موضعی منطقه را بی‌حس می‌کند، بنابراین حتی اگر در حین عمل بیدار شوید، هیچ دردی نخواهید داشت.
  • در طی لاپاراسکوپی، جراح برشی را در زیر ناف ایجاد و سپس یک لوله کوچک به نام یک کانولا وارد می‌کند. از لوله‌ی کانولا برای باد کردن شکم شما با گاز دی‌اکسید کربن استفاده می‌شود. این گاز به پزشک اجازه می‌دهد تا با وضوح بیشتری اندام‌های شکمی‌تان را ببیند.
  • پس از پر باد شدن شکم، جراح لاپاروسکوپ را از طریق برش وارد می‌کند. دوربين متصل به لاپاروسكوپ، تصاوير را بر روي يك صفحه نمايش می‌دهد و باعث می‌شود اندام شما به صورت بلادرنگ (در همان لحظه) مشاهده شود.
  • تعداد و اندازه بریدگی‌ها بستگی به این دارد که جراح شما سعی در تائید و تشخیص یا رد کردن چه بیماری‌های بخصوصی دارد. به طور کلی یک تا چهار برش که طول هر کدام بین 1 تا 2 سانتی‌متر است، ایجاد می‌شود. این برش‌ها اجازه می‌دهند تا ابزارهای دیگر وارد بدن شوند. به عنوان مثال، جراح ممکن است برای انجام بیوپسی نیاز به استفاده از ابزار جراحی دیگری داشته باشد. در طی بیوپسی، یک نمونه کوچک از بافت از اندام گرفته می‌شود تا مورد آزمایش و ارزیابی قرار گیرد.
  • پس از انجام عمل، ابزارها خارج می‌شوند. سپس برش‌های شما با بخیه یا نوار چسب‌های مخصوص جراحی بسته می‌شوند. سپس بانداژی بر روی برش‌ها قرار داده می‌شود.

بهبودی پس از لاپاراسکوپی چه مدت طول می‌کشد؟ 


پس از پایان جراحی لاپراسکوپی، چند ساعت قبل از ترخیص از بیمارستان تحت نظر قرار خواهید گرفت. علائم حیاتی شما، از جمله تنفس و ضربان قلب، به دقت مورد بررسی قرار می‌گیرد. پرسنل بیمارستان همچنین عوارض جانبی بیهوشی یا عمل جراحی را بررسی می‌کنند و همچنین خونریزی طولانی مدت را کنترل می‌کنند. زمان ترخیص شما از بیمارستان متفاوت خواهد بود و به شرایط زیر بستگی دارد:

  • وضعیت بدنی کلی شما
  • نوع بیهوشی مورد استفاده
  • واکنش بدن شما نسبت به عمل جراحی

در بعضی موارد، شما ممکن است مجبور شوید که یک شب را در بیمارستان بمانید.

بعد از عمل 


اگر بیهوشی عمومی دریافت کرده باشید، یکی از اعضای خانواده یا دوست شما باید همراهتان باشد تا شما را به خانه ببرد. از بین رفتن اثرات بیهوشی عمومی معمولاً چند ساعت طول می‌کشد، بنابراین رانندگی پس از انجام عمل خطرناک است.

در روزهای بعد از لاپاراسکوپی، در مناطقی که برش ایجاد شده است، ممکن است احساس دردی متوسط ​​ داشته باشید. هرگونه درد یا ناراحتی باید طی چند روز بهبود یابد. پزشک ممکن است برای تسکین درد، دارو تجویز کند. همچنین درد شانه بعد از عمل امری معمول است. این درد معمولاً به خاطر گاز دی اکسید کربن است که برای باد کردن شکم شما برای ایجاد فضای کار برای ابزارهای جراحی استفاده می‌شود. گاز می‌تواند دیافراگم شما را تحریک کند که عصب‌هایی را با شانه مشترک دارد. همچنین ممکن است باعث نفخ شود. درد و ناراحتی باید ظرف دو روز از بین برود.

معمولاً می‌توانید طی یک هفته کلیه فعالیت‌های عادی‌تان را از سر بگیرید. حدود دو هفته پس از لاپاراسکوپی برای معاینات بعد از عمل به پزشک خود مراجعه کنید. در اینجا به مواردی اشاره می‌کنیم که می‌توانید برای اطمینان از روند صحیح بهبودی‌تان انجام دهید:

  • به‌منظور کاهش خطر لخته شدن خون، محض اینکه قادر شدید فعالیت سبک را به شروع کنید.
  • بیشتر از وقت‌های معمول بخوابید.
  • برای رفع درد گلو از قرص‌های مکیدنی گلو استفاده کنید.
  • لباس آزاد و گشاد بپوشید.

نتایج لاپاراسکوپی 


اگر بیوپسی انجام شود، یک پاتولوژیست (آسیب شناس) آن را معاینه می‌کند. پاتولوژیست یک پزشک متخصص در تجزیه‌وتحلیل بافت است. گزارشی که در مورد نتایج به دست آمده، به پزشک شما ارسال می‌شود. نتایج نرمال به دست آمده از لاپاراسکوپی نشانگر عدم وجود خونریزی شکمی، فتق و انسداد روده است. همچنین این بدان معنی است که همه اندام شما سالم است.

نتایج غیرطبیعی به دست آمده از لاپراسکوپی نشان دهنده شرایط خاصی است، از جمله:

  • چسبندگی یا زخم‌های جراحی
  • فتق
  • آپاندیست، التهاب روده‌ها
  • فیبروم یا توده‌های غیرطبیعی در رحم
  • کیست یا تومورها
  • سرطان
  • کوله سیستیت، التهاب کیسه صفرا
  • آندومتریوز، اختلالی که در آن بافت تشکیل دهنده پوشش رحم در خارج از رحم رشد می‌کند
  • آسیب یا جراحت به اندامی بخصوص
  • بیماری التهابی لگن، عفونت اندام تولید مثل

پزشک برای بررسی نتایج، نوبت ویزیتی را برای شما در نظر می‌گیرد. اگر یک وضعیت پزشکی جدی پیدا شد، وی در مورد گزینه‌های درمانی مناسب با شما صحبت خواهد کرد و برنامه‌ای را برای رسیدگی به آن بیماری ارائه می‌دهد.


فوق تخصص گوارش در تهران

فوق تخصص گوارش در تهران: 6 علامت جدی برای مراجعه به متخصص گوارش

پزشکی گوارش، یکی حوزه‌های علم پزشکی است که بر سلامت دستگاه گوارشی (GI) تمرکز دارد. متخصصان گوارش می‌توانند تمام مشکلات گوارشی، از سندروم روده تحریک پذیر (IBS) گرفته تا هپاتیت C را درمان کنند. در اینجا نگاهی به آنچه که متخصصان گوارش انجام می‌دهند و شرایطی که باید به آنها مراجعه کنید خواهیم انداخت.

در موارد علائم گوارشی که برای اولین بار اتفاق می‌افتند، ابتدا باید با پزشک عمومی، پزشک مراقبت های اولیه یا متخصص داخلی ملاقات کرد. در حالت ایده آل، این فرد پزشکی است که قبلاً با او ارتباط برقرار کرده‌اید و از سابقه پزشکی شما آگاهی کامل دارد. پس از تشریح علائم جدید، پزشک می تواند معاینه جسمانی را آغاز کرده و مشخص کند که در صورت لزوم، چه آزمایش هایی باید انجام دهید تا عامل بروز علائم مشخص شود.

در این مرحله بر اساس نتایج معاینه فیزیکی، آزمایش های آزمایشگاهی یا مطالعات تصویر برداری، تصمیمی اتخاذ خواهد شد. اگر پزشک تصمیم بگیرد که علائم به مراقبت متخصص نیاز دارند، ممکن است زمان مراجعه به یک پزشک متخصص گوارش فرا رسیده باشد. یک پزشک عمومی یا متخصص داخلی می‌تواند ارجاع را انجام دهد. با این وجود اگر تشخیص داده شده، نشان دهنده یک وضعیت شایع باشد که به راحتی قابل درمان است و یا به احتمال زیاد عود نمی‌کند، ممکن است بدون مراجعه به متخصص گوارش و توسط یک پزشک عمومی یا پزشکی متخصص داخلی درمان شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت میتوانید با شماره تلفن‌های 091953737300212290815402122260452 تماس حاصل فرمایید.

متخصص گوارش چه کسی است؟


متخصص گوارش چه کسی است؟

متخصصین گوارش در درجه اول، بیماری‌های دستگاه گوارش در زنان و مردان را تشخیص داده و درمان می‌کنند.

آنها از روش‌های آندوسکوپی برای مشاهده دستگاه گوارش و تشخیص مشکل استفاده می‌کنند که در این روش‌ها از ابزارهای تخصصی استفاده می‌شود. متخصصین گوارش جراحی نمی‌کنند؛ البته در بعضی موارد ممکن است از نزدیک با یک جراح دستگاه گوارش همکاری داشته باشند. آنها در درجه اول در کلینیک‌ها یا بیمارستان‌ها فعالیت می‌کنند. کارکرد سیستم گوارش در بدن ما عبارت است از:

  • گوارش و حرکت دادن غذا
  • جذب مواد مغذی
  • دفع مواد زائد

متخصصان گوارش می‌توانند هر بخشی از این سیستم را درمان کنند. اگر چه سیستم گوارشی شامل دهان نیز می‌شود؛ اما این متخصصان معمولاً خدمات درمانی مربوط به این ناحیه را ارائه نمی‌کنند. در عوض دندان پزشکان و متخصصان دندانپزشکی بر سلامت حفره دهان تمرکز می‌کنند. سایر بخش‌های سیستم گوارش عبارت است از:

  • حلق
  • مری
  • معده
  • روده کوچک
  • روده بزرگ
  • کبد
  • کیسه صفرا
  • لوزالمعده
  • غدد بزاقی
  • زبان
  • اپیگلوت
  • رکتوم
  • مقعد

متخصصان گوارش همچنین بیماری‌های روده و مقعد را درمان می‌کنند.

تخصص پزشکی گوارش چیست؟


 پزشکی گوارش حوزه‌ای از علم پزشکی است که بر دستگاه گوارش تمرکز دارد. بعضی از متخصصین گوارش، بیماری‌های عمومی دستگاه گوارش را درمان می‌کنند؛ در حالی که برخی دیگر روی نوع خاصی از حوزه‌های تخصص گوارش تمرکز دارند. برخی از حوزه‌های مورد تاکید عبارت است از:

پزشکی کبد؛ این شاخه از تخصص گوارش، بر تشخیص و درمان بیماری‌های کبد، کیسه صفرا و مجرای صفراوی و لوزالمعده می‌پردازد.

الزامات تحصیلی و آموزشی


برای تبدیل شدن به یک متخصص گوارش باید یک مدرک دانشگاهی چهارساله کسب کنید. پس از آن باید به مدت چهار سال، دوره دانشکده پزشکی را تمام کنید. پس از فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی، باید یک دوره آموزشی ۳ ساله به نام رزیدنسی را در حوزه پزشکی داخلی بگذرانید. در این مدت شما در کنار متخصصان گوارش با تجربه کار می‌کنید و آموزش‌های حرفه‌ای را مانند یک مربی از آنها دریافت می‌نمایید. پس از اتمام دوره رزیدنسی باید یک بورس تحصیلی دو یا سه ساله را تکمیل کنید تا در این رشته آموزش‌های تخصصی تری ببینید. این آموزش‌ها شامل آموزش دیدن درباره آندوسکوپی است که یک روش غیر درمانی می‌باشد که پزشکان برای معاینه دستگاه گوارش از آن استفاده می‌کنند.

پس از اتمام دوره آموزشی خود باید یک آزمون تخصصی گوارش را برای تبدیل شدن به یک متخصص گوارش رسمی بگذرانید. پس از اتمام موفقیت آمیز این آزمون، هیئت پزشکی داخلی آمریکا به شما گواهی تخصص گوارش می‌دهد.

متخصصان گوارش چه بیماری‌هایی را درمان می‌کنند؟


این متخصصان تعدادی از بیماری‌های مربوط به سیستم گوارش را درمان می‌کنند که عبارتند از :

۶ نشانه اینکه به مراجعه به متخصص گوارش نیاز دارید. 


چند علائم و نشانه وجود دارند که اغلب باید برای بررسی آنها به یک متخصص گوارش مراجعه کنید. متخصصین گوارش می‌توانند تمام اختلالات مربوط به علائم شما را شناسایی و درمان کنند. در اینجا ۶ نشانه وجود دارد که باید برای بررسی آن‌ها وقت ملاقات با یک متخصص گوارش را برنامه‌ریزی کنید.

حرکات غیر طبیعی روده

  • یبوست: اگر در هفته کمتر از ۳ حرکت روده داشته باشید، ممکن است به دلیل انسداد، مشکلات عصبی، نقص عضلانی یا هورمونی، رژیم یا سایر عوامل، مبتلا به یبوست شده باشید. متخصص گوارش می‌تواند در تشخیص علت آن به شما کمک کند.
  • اسهال: اگر مدفوع آبکی بیش از چند روز ادامه پیدا کند، می‌تواند ناشی از ویروس، انگل/ باکتری، عدم تحمل لاکتوز، واکنش به دارو یا نشان دهنده سایر اختلالات گوارشی، مانند بیماری کرون، بیماری کولیت، اولسراتیو و چند مورد دیگر باشد.

خونریزی رکتال

علل وجود خون در مدفوع می‌تواند به شدت متفاوت باشد. اما به طور کلی به این معنا است که در دستگاه گوارش شما خونریزی وجود دارد. این خونریزی ممکن است ناشی از یک شکاف مقعدی، برش یا پارگی کوچک در بافت داخلی مقعد، بواسیر یا هر چیزی که نیاز به توجه پزشکی دارد باشد؛ مانند سرطان!

سوزش سردل مکرر

سوزش سردل گاه به گاه به هیچ وجه جدی نیست؛ اما سوزش سردل مکرر می‌تواند نشان دهنده بیماری ریفلاکس گاستروازوفاژیال (GERD) مری بارت و حتی سرطان مری باشد. اگر رفلاکس اسید معده اغلب اتفاق می‌افتد، ممکن است شما دچار بیماری GERD تشخیص داده شوید و به منظور کاهش ناراحتی خود دارو دریافت کنید و آزمایش‌هایی برای تایید تشخیص انجام دهید.

هنگامی که در سنی قرار دارید که باید به طور منظم برای بررسی احتمال سرطان کلورکتال مورد آزمایش قرار بگیرید (۵۰ سال به بالا)

آزمایش غربالگری یک روش پیشگیری است که باید قبل از بروز علائم انجام شود. سرطان کلورکتال اغلب به صورت پولیپ‌های پیش سرطانی آغاز می‌شود که می‌تواند در طول کولونوسکوپی شناسایی و نابود شود.

بزرگسالان از سنین ۵۰ تا ۷۵ سال در معرض سرطان روده بزرگ قرار دارند. بعضی از بیماران باید حتی زودتر از این سن کولونوسکوپی غربالگری انجام دهند.

درد و نفخ شکم

درد و نفخ شکم نشانه اینکه به مراجعه به متخصص گوارش نیاز دارید. 

گاهی اوقات ممکن است درد خفیف و نفخ شکم به قدری زیاد نباشد که لازم باشد به پزشک متخصص مراجعه کنید. اما اگر درد شکم و نفخ تقریباً بعد از هر وعده غذایی که می‌خورید اتفاق می‌افتد یا با حالت تهوع یا حرکات دردناکه روده همراه است، حتماً پزشک خود را از ناراحتی خود آگاه کنید؛ زیرا ممکن است تصمیم بگیرد برای انجام آزمایش های بیشتر شما را به یک متخصص گوارش ارجاع دهد.

درد مری یا مشکل در بلع (دیسفاژی)

درد مری یا مشکل در بلع نشانه اینکه به مراجعه به متخصص گوارش نیاز دارید.

ممکن است برخی بیماری‌های خاص باعث شوند شما در بلع مشکل داشته باشید یا توانایی بلع خود را از دست بدهید. اگر به طور مداوم درد مری یا دشواری بلع را تجربه می‌کنید یا اگر این وضعیت با گذشت زمان بدتر می‌شود، ممکن است متخصص گوارش روشی که آندوسکوپی فوقانی نامیده می‌شود را انجام دهد تا علت ناراحتی شما را مشخص کرده و شروع به درمان آن کند.

متخصصان گوارش از چه روش‌هایی استفاده می‌کنند؟


این متخصصان دامنه وسیعی از اقدامات غیر جراحی را انجام می دهند. این اقدامات می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

  • سونوگرافی آندوسکوپی برای بررسی دستگاه گوارش فوقانی و تحتانی و سایر اندام‌های داخلی
  • کولونوسکوپی برای تشخیص سرطان روده بزرگ یا پولیپ روده بزرگ
  • کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد آندوسکوپی جهت شناسایی سنگ‌های صفرا، تومورها یا بافت زخم در ناحیه مجاری صفراوی.
  • سیگموئیدوسکوپی برای بررسی خونریزی یا درد در روده
  • بیوپسی کبد برای ارزیابی التهاب و فیبروز
  • آندوسکوپی کپسول برای ارزیابی روده کوچک
  • دابل بالن آنتروسکوپی برای معاینه روده کوچک

هموروئید داخلی علل و درمان علائم انواع گریدهای بواسیر داخلی

هموروئید داخلی: علل و درمان علائم انواع گریدهای بواسیر داخلی

هموروئید به توده‌ها یا بافت‌های حجیم درون مقعد گفته می‌‌شود که دارای عروق خونی بزرگی هستند. هر گونه فشار در ناحیه شکم می‌تواند باعث بروز هموروئید شود. تعداد زیادی از بیماران هیچ گونه توضیحی برای بروز هموروئید ندارند. هموروئید داخلی درون مجرای مقعد به وجود می‌‌آید که باعث بروز برخی علائم اولیه از قبیل خونریزی می‌شود که معمولاً در هنگام دفع مدفوع به وجود می‌‌آید و گاهی اوقات خروج مخاط را به دنبال دارد. این اختلال معمولاً بدون درد است. هموروئید داخلی می‌‌تواند از مقعد بیرون بزند و به صورت توده‌های کوچک شبیه حبه انگور دیده شود. معمولا می‌توان هموروئیدی که بیرون زده است را با نوک انگشت به درون مقعد برگرداند. تعداد زیادی از بیماران هم دچار هموروئید داخلی و هموروئید خارجی می‌شوند. هموروئید یک اختلال شایع است و بیشتر در افرادی به وجود می‌‌آید که به مقدار کافی فیبر مصرف نمی‌کنند یا ورزش نمی‌کنند یا اصلا ورزش نمی‌کنند و این امر باعث می‌شود مدام دچار یبوست شوند و مجبور به زور زدن باشند.

هموروئید یک اختلال دردناک است و فقط زمانی به درمان نیاز دارد که باعث بروز علایم و نشانه‌های مشکل آفرین شود. در صورتی که این اختلال در دوران بارداری رخ دهد پس از زایمان و تولد جنین بهبود خواهد یافت و در مواردی که هموروئید به دنبال یبوست ایجاد شده باشد اصلاح سبک زندگی و رژیم غذایی می‌تواند به درمان آن کمک کند. اگر علائم هموروئید علیرغم روش‌های غیر جراحی بهبود پیدا نکرده باشد شما باید به پزشک مراجعه کنید چرا که ممکن است عمل جراحی نیاز داشته باشید. هر گاه از ناحیه مقعد شدید حتماً به پزشک خود مراجعه کنید به ویژه اگر شما ۴۰ سال به بالا سن دارد زیرا در این حالت ریسک بروز خونریزی به علت سرطان کولون یا سایر بیماری‌های جدی دستگاه گوارش مطرح خواهد شد. در صورتی که دچار درد مقعد هستید حتما به پزشک مراجعه کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر جهت درمان هموروئید داخلی در مطب دکتر کریمی و یا رزرو نوبت میتوانید با شماره تلفن های 091953737300212290815402122260452 تماس حاصل فرمایید.

 علل بروز هموروئید داخلی چیست؟ 


علل بروز هموروئید داخلی چیست

پزشکان می‌‌داند که علت بروز هموروئید داخلی چیست اما برخی از دلایل احتمالی آن به شرح زیر می‌باشند:

  • زور زدن در هنگام دفع مدفوع
  • عوارض حاصل از یبوست مزمن
  • نشستن به مدت طولانی به ویژه در سرویس بهداشتی
  • داشتن سابقه خانوادگی هموروئید داخلی

 فاکتورهای خطر در بروز هموروئید داخلی کدام است؟  


فاکتورهای خطر در بروز هموروئید داخلی کدام است

هموروئید می‌تواند زمینه ارثی و خانوادگی داشته باشد به این ترتیب اگر پدر یا مادر شما دچار این اختلالات هستند احتمال آنکه شما نیز دچار این مشکل شوید وجود دارد. برداشتن اجسام سنگین به طور مداوم، چاقی و اضافه وزن یا وارد شدن هر گونه فشاری به بدن می‌تواند باعث افزایش ریسک بروز هموروئید شود. ایستادن به مدت طولانی بدون استراحت و نشستن نیز در بروز این اختلال نقش دارد. اسهال و روابط جنسی مقعدی به صورت مداوم ریسک بروز هموروئید داخلی را افزایش می‌دهد. برخی از زنان در دوران بارداری دچار این اختلال می‌شوند زیرا با بزرگ شدن رحم فشار زیادی به عروق موجود در کولون وارد می‌شود و این امر باعث برجسته شدن آنها خواهد شد.

 علائم و نشانه‌های هموروئید داخلی چیست؟


هموروئید داخلی اغلب می‌‌تواند بدون درد و ناراحتی به وجود بیاید به نحوی که بیمار اصلاً متوجه وجود آن نشود. علت این امر آن است که در اطراف هموروئید به جای پایانه‌های عصبی، غشای مخاطی قرار دارد. ممکن است شما پر شدن رکتوم خود را احساس کنید گویی که نیاز به رفتن به سرویس بهداشتی دارید. البته ممکن است شما اصلا متوجه این اختلال نشوید تا آن که خونریزی یا ترومبوز را احساس کنید که باعث خروج خون به رنگ قرمز روشن در هنگام دفع مدفوع یا پس از آن شود. در صورتی که هموروئید ذخایر خونی خود را از دست بدهد باعث بروز درد بسیار زیادی می‌شود. گاهی اوقات هموروئید داخلی به سمت بیرون کشیده می‌‌شود تا جایی که از مقعد بیرون می‌زند و شما احساسی شبیه فشرده شدن ناحیه مقعد را خواهید داشت یا پس از دفع مدفوع و شستن خود متوجه یک توده بدون درد در این ناحیه خواهید شد. به این ترتیب هموروئید به چند نوع تقسیم می‌شود و بر اساس گریدی که دارد درمان خواهد شد:

  • هموروئید گرید ۱ با خونریزی همراه است اما بیرون نمی‌زند و در کلونوسکوپی به صورت توده‌های کوچک داخل مقعد دیده می‌شود.
  • هموروئید گرید ۲ از کانال مقعد خارج می‌شود اما به صورت ناگهانی کوچک می‌شود.
  • هموروئید گرید ۳ از کانال مقعد خارج می‌شود و معمولاً توسط دست جا انداخته می‌شود.
  • هموروئید گرید ۴ با نوک انگشت به جای خود بر نمی‌گردد و به طور مداوم دچار بیرون زدگی خواهد شد. هموروئید ترومبوزی و هموروئیدی که با خروج مخاط مقعد همراه است در این دسته قرار دارند.

وجود توده‌های اضافی و ترک حاصل از هموروئید باعث می‌شود که مقعد به خوبی تمیز نشود و این امر باعث خارش مقعد خواهد شد.

 هموروئید چگونه تشخیص داده می‌شود؟ 


پزشک پس از انجام معاینه جسمانی مقعد و رکتوم می‌تواند وجود این اختلال را تشخیص دهد. معاینه مقعد شامل ارزیابی آن توسط انگشت به کمک دستکش و لوبریکانت است یا آنکه پزشک از برخی وسایل کوچک برای مشاهده بهتر رکتوم استفاده می‌کند. خونریزی از مقعد می‌تواند نشان دهنده سایر مشکلات جدی تر باشد. یکی از علل خونریزی از مقعد فیشر مقعدی است و زمانی به وجود می‌‌آید که تعدادی پارگی در دیواره داخلی مقعد به وجود بیاید و باعث بروز درد در هنگام دفع مدفوع می‌شود. برخی از بیماری‌های التهابی روده می‌‌تواند باعث خونریزی از مقعد شوند. تومورهای رکتوم و کولون نیز در بروز خونریزی نقش دارد. در صورتی که شما دچار خونریزی از مقعد هستید باید به پزشک مراجعه کنید تا درخواست انجام آزمایشات بیشتری را بدهد.

هموروئید چگونه درمان می‌شود؟  


باید از زور زدن در هنگام دفع مدفوع خودداری کنید زیرا باعث می‌‌شود فشار بسیار زیادی به ناحیه مقعد وارد شود. کنترل هموروئید معمولاً شامل اصلاح سبک زندگی و رژیم غذایی است تا از بروز یبوست جلوگیری شود و فشار کمتری به مقعد وارد شود.

 اصلاح رژیم غذایی  

افرادی که دچار هموروئید داخلی هستند باید به اصلاح رژیم غذایی خود بپردازند و سعی کنند رژیم آنها متعادل باشد و از مقدار زیادی فیبر و مایعات استفاده کنند. آب و فیبر باعث می‌شود مدفوع نرم شود و به راحتی و بدون فشار به کولون، رکتوم و مقعد دفع گردد. سعی کنید هر روز ۲۰ تا ۳۵ گرم فیبر مصرف کنید. برای بررسی مقدار فیبر دریافتی خود حتماً برچسب مواد غذایی دریافتی خود را بررسی کنید. به افزایش میزان فیبر مصرفی خود توجه داشته باشید زیرا به تدریج باعث اصلاح مزاج شما می‌شود زیرا این روش به شما کمک می‌کند ریسک بروز نفخ و گاز و به طور طبیعی مشکلاتی که به دنبال تغییر رژیم غذایی به وجود می‌‌آیند کاهش پیدا کند. در برخی از انواع مکمل‌های تبلیغاتی فیبر وجود دارد که تعدادی از آنها عبارتند از سیلیوم هاسک، متیل سلولز، اینولین که یک نوع فیبر گیاهی محلول است و کلسیم پلی کربوفیل. عکس افرادی که دچار هموروئید هستند با مصرف مکمل‌هایی که بر پایه فیبر قرار دارند شاهد بهبود مشکلات خود خواهند بود و نتایج خوبی را به دست می‌آورند اما در صورتی که همچنان مشکل یبوست آنها برطرف نشود مصرف آن دسته از مکمل‌هایی که حاوی برگ سنا هستند تجویز خواهد شد. حتماً برچسب مکمل‌ها را بررسی کنید زیرا برخی از این محصولات بر اساس ساختاری که دارند حاوی ترکیبات متفاوتی می‌باشند. برخی از این محصولات حاوی ترکیباتی هستند که اثر ملین بودن آنها را افزایش می‌دهد.

 اجتناب از خاراندن مقعد 

معمولاً نقاط اطراف هموروئید با خارش همراه است و شما باید از خاراندن این ناحیه خودداری کنید زیرا به دیواره رگ‌ها آسیب خواهد رساند.

 شستشوی دقیق مقعد

شستشوی صحیح مقعد پس از دفع مدفوع بسیار مهم است. پس از شستشوی مقعد از دستمال کاغذی بی رنگ و بدون بو برای خشک کردن خود استفاده کنید. انواع مختلفی از دستمال توالت وجود دارد که برخی از انواع آنها نرم تر از سایر انواع دستمال هستند و حاوی کرم مرطوب کننده می‌باشد که شما می‌توانید از آنها استفاده کنید. استفاده از دستمال مرطوب نیز به تمیز کردن بهتر مقعد کمک می‌کند.

 استفاده از وان آب گرم 

استفاده از وان آب گرم به ویژه هنگامی ‌که هموروئید دردناک شده است می‌تواند بسیار سودمند باشد. شما می‌توانید روزی سه یا چهار بار به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه درون وان آب گرم بنشینید. در برخی از مراکز عرضه محصولات پزشکی و داروخانه‌ها نیز وان پلاستیکی مخصوص توالت فرنگی وجود دارد که شما می‌توانید اقدام به تهیه آنها نمایید. آب باعث می‌شود مقعد تمیز شود و گرما نیز باعث کاهش التهاب و درد خواهد شد. پس از هر بار استفاده از وان حتماً مقعد خود را به طور کامل خشک کنید. شما می‌توانید صبح قبل از مراجعه به محل کار خود از وان آب گرم استفاده کنید و پس از برگشتن از محل کار و همچنین در هنگام خواب نیز دوباره از آن استفاده نمایید.

 برگرداندن هموروئید به داخل کانال مقعد  

در صورتی که هموروئید شما از داخل کانال مقعد خارج شده است سعی کنید به آرامی توسط نوک انگشتان خود آن را به داخل برگردانید. در صورتی که هموروئید در ناحیه مقعد باقی بمانند ریسک بروز تشکیل لخته خون یا انسداد مقعد را افزایش خواهد داد.

 هموروئید در دوران بارداری  

برای جلوگیری از بروز هموروئید در دوران بارداری یا کنترل آن باید هر ۴ تا ۶ ساعت یک بار حدود ۲۰ دقیقه روی پهلوی چپ خود دراز بکشید زیرا این کار باعث می‌شود از میزان فشار به رگ اصلی مخصوص تخلیه خون از اندام تحتانی پایین کاسته شود.

 پمادها و روغن‌ها  

گاهی اوقات علائم و نشانه‌های هموروئید طی مدت چند روز و حتی بدون هیچ گونه درمان خاصی بهبود پیدا می‌‌کند. درمان موضعی هموروئید معمولاً از یک یا چند ترکیب فعال از قبیل بی ‌حسی موضعی، ترکیبات خفیف ضد التهاب یا داروی جمع کننده هموروئید استفاده می‌شود. داروهای بی حسی موضعی با بی حس کردن پایانه‌های عصبی باعث تسکین موقت درد، احساس سوزش و خارش می‌شوند. استفاده از داروهای قابض گیاهی و استفاده از آن به صورت یک تکه پنبه و قرار دادن آن درون مقعد باعث تسکین علایم هموروئید خواهد شد. داروهای متعددی وجود دارد که حاوی ترکیبات قوی ‌تری هستند و به کاهش التهاب کمک می‌کنند که باید با دستور پزشک تجویز شوند.

 انجام عمل جراحی

در صورتی که علیرغم اقدامات درمانی غیر جراحی همچنان علایم و نشانه‌های هموروئید از بین نرفت پزشک از روش‌های جراحی کوچک استفاده خواهد کرد. برخی از روش‌های درمانی هموروئید داخلی عبارت است از مسدود کردن توده‌های ایجاد شده، تزریق اسکلروزان برای مسدود کردن رگ، لیزر درمانی یا سایر روش‌های درمان هموروئید توسط برق. خارج کردن هموروئید توسط عمل جراحی یک روش درمانی پیچیده است و زمانی انجام می‌شود که هموروئید برای همیشه دچار بیرون زدگی شده باشد و سایر روش‌های درمانی تاثیری در بهبود آن داشته باشد. معمولاً هموروئید خارجی ترومبوزی به خوبی به عمل جراحی با خارج کردن توده‌های ایجاد شده جواب می‌دهد. در برخی از افراد فقط یک بار هموروئید به وجود می‌‌آید اما برخی دیگر در طول زندگی خود بارها دچار این مشکل می‌شوند. در اکثر موارد هموروئید به طور کامل طی مدت یک یا چند هفته درمان می‌شود. مصرف فیبر به مقدار کافی، نوشیدن آب فراوان و ورزش منظم و اجتناب از زور زدن می‌تواند از عود هموروئید جلوگیری کند.


عوارض یبوست بر سلامت دستگاه گوارش پیشگیری و درمان-min

عوارض یبوست بر سلامت دستگاه گوارش :پیشگیری و درمان

یبوست زمانی اتفاق می‌افتد که فرد طی ۲۴ تا ۷۲ ساعت پس از خوردن غذا، حرکات روده نداشته باشد؛ یا زمانی که فرد برای حرکت روده احساس فشار و درد داشته باشد. یبوست یک مشکل است نه یک بیماری و اغلب «داشتن کمتر از ۳ حرکت روده در یک هفته» تعریف می‌شود. گاهی اوقات به دلایل مختلفی مانند تغییر رژیم غذایی، مسافرت، مصرف داروها و بارداری ممکن است یبوست را تجربه کنید در بیشتر اوقات یبوست با مراقبت‌های شخصی درمان می‌شود و مسئله جدی نیست اما گاهی اوقات یبوست مزمن رخ می‌دهد که زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار می دهد. این امر به ویژه در میان کودکان می‌تواند مشکل ساز باشد؛ زیرا می‌تواند بر رفتارهای آنها تاثیر بگذارد. بنابراین یافتن علت آن اهمیت بسیاری دارد. رها کردن یبوست و درمان نکردن آن عوارض بسیاری دارد که در اینجا توضیح داده شده است.

شما باید در صورت بروز هر یک از علائم زیر به پزشک مراجعه کنید:

  • سابقه سرطان روده بزرگ یا سرطان رکتوم
  • خونریزی در روده
  • وجود خون در مدفوع
  • درد مداوم در شکم
  • عدم توانایی دفع گاز شکم
  • استفراغ
  • تب
  • درد بخش پایینی کمر
  • کاهش وزن بدون هیچ دلیل خاصی
  • بی‌فایده بودن مصرف داروهای خود مراقبتی
  • و در صورتی که این نگرانی وجود داشته باشد که یبوست نتیجه یک وضعیت جدی‌تر باشد.در صورت ابتلای کودکان به یبوست با داشتن هر یک از علائم فوق، باید به پزشک مراجعه کرد. در موارد نادر، یبوست در کودکان ممکن است ناشی از حساسیت غذایی یا یک وضعیت پزشکی غیرمعمول باشد که در این صورت برای تشخیص علت، به معاینه توسط پزشک نیاز است. در هر صورت اگر نمی‌توانید علتی برای ایجاد تغییر در روال طبیعی کار روده خود پیدا کنید، یا مراقبت‌های شخصی در درمان یبوست شما ناموفق بوده است با پزشک خود تماس بگیرید.برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت میتوانید با شماره تلفن های 02122908154  – 02122260452 تماس حاصل فرمایید.

علل یبوست


بیشتر موارد ابتلا به یبوست ناشی از یک مشکل خاص نیست و ممکن است تعیین علت دقیق آن نیز دشوار باشد. با این وجود چند عامل وجود دارند که می‌توانند احتمال ابتلا به یبوست را افزایش دهند. این موارد عبارتند از:

  • عدم مصرف فیبر کافی مانند میوه، سبزیجات و غلات
  • تغییر در سبک زندگی یا شیوه طبیعی زندگی روزمره خود؛ مانند تغییر در عادات غذایی
  • عدم وجود حریم خصوصی کافی هنگام استفاده از توالت.
  • نادیده گرفتن احساس نیاز به دفع مدفوع
  • بی‌تحرکی و ورزش نکردن
  • عدم نوشیدن مایعات کافی
  • کاهش وزن شدید یا اضافه وزن
  • اضطراب
  • افسردگی

دارو

گاهی اوقات یبوست ممکن است عارضه جانبی داروی باشد که مصرف می‌کنید. برخی از رایج‌ترین داروهایی که ممکن است باعث یبوست شوند عبارتند از:

  • آنتی اسیدهای آلومینیوم (دارویی برای درمان سوء هاضمه)
  • داروهای ضد افسردگی
  • داروهای ضد صرع (داروهایی برای درمان صرع)
  • داروهای ضد روان پریشی (داروهایی برای درمان اسکیزوفرنی، جنون و اضطراب)
  • مکمل‌های کلسیم
  • دیورتیک‌ها (قرص های آب)
  • مکمل‌های آهن

اگر یبوست شما ناشی از مصرف دارو باشد، معمولاً متوجه می‌شوید که پس از قطع مصرف دارو بهبود پیدا می‌کند. با این حال تحت هیچ شرایطی نباید سرخود مصرف دارو را متوقف کنید، مگر آنکه پزشک دستورات لازم را در این باره بدهد. اگر به دلیل مصرف یک دارو دچار مشکل یبوست شدید، با پزشک خود صحبت کنید؛ زیرا ممکن است آنها بتوانند یک داروی جایگزین برای شما تجویز کنند.

بارداری

یبوست در دوران بارداری بسیار شایع است و حدود ۴۰ درصد از خانم‌ها در دوران بارداری یبوست را تجربه می‌کنند. یبوست بیشتر زنان باردار را در مراحل اولیه بارداری خود تحت تاثیر قرار می‌دهد.

یبوست در دوران بارداری در نتیجه تغییرات هورمونی در بدن شما رخ می‌دهد. در دوران بارداری بدن شما هورمون زنانه‌ای به نام پروژسترون را بیشتر تولید می‌کند. این هورمون به عنوان یک شکل کننده عضله عمل می‌کند. اگر باردار هستید، روش‌هایی وجود دارد که می توانید با خیال راحت و بدون صدمه زدن به خود یا کودکتان از آنها برای درمان یبوست استفاده کنید.

سایر مشکلات

بیشتر موارد یبوست، ناشی از مشکلات پزشکی خاص نیستند. با این حال یبوست به ندرت می‌تواند نشانه یک بیماری زمینه‌ای باشد. در بزرگسالان این مشکلات و بیماری‌ها عبارتند از:

  • سرطان روده بزرگ یا سرطان رکتال
  • دیابت
  • هایپر کلسیم (زمانی که کلسیم بیش از حد در جریان خون شما وجود داشته باشد)
  • تیروئید کم کار
  • دیستروفی عضلانی (یک بیماری ژنتیکی که باعث ازبین رفتن ماهیچه‌ها می‌شود)
  • اسکلروزیس چندگانه؛ (وضعیتی که بر سیستم عصبی شما تاثیر می‌گذارد.)
  • بیماری پارکینسون (یک مشکل مغزی که هماهنگی حرکات بدن شما مانند راه رفتن، صحبت کردن و نوشتن را تحت تاثیر قرار می‌دهد)
  • آسیب نخاعی
  • فیسور آنال (یک پارگی کوچک در پوست درون مقعد)
  • بیماری التهاب روده (وضعیتی که باعث التهاب روده‌ها می‌شود)
  • سندروم روده تحریک پذیر (IBS)

علائم معمول


علائم معمول یبوست

 

کارکرد طبیعی روده هر یک از افراد متفاوت است. ممکن است برخی از افراد پس از صرف هر وعده غذایی، حرکات روده داشته باشند؛ در حالی که برخی دیگر هر چند روز یکبار فعالیت روده دارند. یبوست یک مشکل شایع است و ممکن است به دلایل مختلفی در افراد مختلف اتفاق بیفتد .

اگرچه علائم یبوست در همه افراد یکسان نیست، در زیر فهرستی از شایع‌ترین علائم آن ذکر شده است:

  • حرکت روده کمتر از سه بار در هفته
  • دفع مدفوع خشک، سخت یا ناصاف
  • احساس فشار و کشش هنگام استفاده از توالت
  • صرف زمان طولانی برای دفع مدفوع
  • احساس عدم تخلیه کامل مدفوع
  • نفخ شکم
  • وجود آثار مایعات یا مدفوع (مانند گل رس) در لباس زیر کودک که می‌تواند نشانه آن باشد که مدفوع در رکتوم باقی مانده است.
  • وجود خون روی مدفوع سخت
  • شیون و گریه شدید در نوزادان یا کودکان
  • کاهش اشتها در نوزادان و کودکان
  • بروز رفتارهای عجیب در کودکان و نوزادان

کودکانی که از دفع مدفوع خود امتناع می‌کنند، در واقع برای دریافت آموزش دستشویی آماده نیستند یا از داشتن درد در هنگام عبور مدفوع یا هنگام خم کردن پاها می‌ترسند. یا هنگام نگه داشتن مدفوع در شکم، حالت چهره آن‌ها عجیب است .

علائم نادر

در برخی موارد افراد مبتلا به یبوست علائم نادرتری دارند این موارد عبارتند از:

  • حالت تهوع؛ ایجاد مدفوع در روده شما ممکن است باعث حالت تهوع شود. این اتفاق معمولا زمانی رخ می‌دهد که مدفوع به یک مانع سخت تبدیل شده باشد و اغلب ناشی از انقباض مدفوع است. انقباض مدفوع یکی از عارضه‌هایی است که باید توسط پزشک معاینه و ارزیابی شود.
  • استفراغ؛ ممکن است در صورت وجود انسداد در روده، استفراغ رخ دهد. انسداد روده زمانی رخ می‌دهد که قسمتی از روده کوچک یا بزرگ به طور جزئی یا به طور کامل مسدود شده باشد. علائم آن شامل درد شکم، تب، یبوست و استفراغ است. این علائم می‌توانند نشانه یک وضعیت بسیار جدی باشند.

اگر این علائم همراه با یبوست رخ دهند، باید بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید.

عوارض


عوارض یبوست

به طور معمول یبوست کوتاه مدت عوارضی ایجاد نمی‌کند و معمولاً با مراقبت‌های شخصی درمان می‌شود. به عنوان مثال اگر به دلیل تغییر رژیم غذایی دچار یبوست شوید، ممکن است احساس پر بودن روده، نفخ یا ناراحتی داشته باشید. اما عوارض طولانی مدت را به همراه نخواهد داشت. با این حال یبوست مزمن می‌تواند عوارضی را ایجاد کند.

بواسیر

بواسیر، تورم یا التهاب رگ‌ها در روده یا مقعد است. این امر می‌تواند در داخل یا بیرون روده رخ دهد و معمولاً چندان جدی نیست.

ممکن است بواسیر خارجی هنگام حرکت باعث خارش یا درد شود؛ در حالیکه بواسیر داخلی معمولاً باعث ایجاد درد نمی‌شود. در عوض ممکن است در توالت مدفوع قرمز روشن را مشاهده کنید.

فیسور آنال

فیشر آنال یا شکاف مقعدی، معمولاً نتیجه نوعی زخم در مقعد، مانند زخم ناشی از سفتی مدفوع است. شکاف مقعد معمولاً دردناک است و ممکن است باعث خارش نیز شود. همچنین ممکن است متوجه وجود خون روی مدفوع شوید.

پرولاپس رکتوم

پرولاپس رکتوم زمانی اتفاق می‌افتد که آخرین قسمت روده بزرگ، یعنی رکتوم، از مقعد بیرون زده و از بیرون بدن قابل مشاهده باشد. این وضعیت لزوماً دردناک نیست و در بسیاری از موارد بدون درمان بهبود پیدا می‌کند. البته باید توسط پزشک معاینه شود.

انقباض مدفوع

انقباض مدفوع وضعیت یبوست طولانی مدت است و زمانی اتفاق می‌افتد که مدفوع آن قدر سخت شده باشد، که نتوان با یک حرکت روده معمولی آن را دفع کرد. از عوارض آن می‌توان به درد و گرفتگی شکم اشاره کرد.  این وضعیت معمولاً باید با تنقیه یا دادن آب درمان شود.

عوارض در کودکان


در کودکان به خصوص در کودکانی که به دلیل درد از دفع مدفوع خودداری می‌کنند، ممکن است مدفوع در روده بزرگ و رکتوم جمع شود. گاهی اوقات در این وضعیت مدفوع نشت پیدا می‌کند وضعیتی که به آن «بی اختیاری دفع» (ایجاد لکه) گفته می‌شود رخ می‌دهد.

جلوگیری از یبوست و عوارض دردناک آن:پیشگیری بهتر از درمان


 اگرچه یبوست یک مشکل شایع است اما اقدامات بسیاری برای پیشگیری از آن وجود دارد:

مصرف فیبر

اطمینان حاصل کنید که در رژیم غذایی شما فیبر کافی وجود دارد. بیشتر بزرگسالان به اندازه کافی فیبر مصرف نمی‌کنند. شما باید تقریباً ۱۸ گرم فیبر در روز مصرف کنید. با خوردن موارد زیر می‌توانید دریافت فیبر روزانه خود را افزایش دهید:

  • میوه
  • سبزیجات
  • برنج سبوس دار
  • ماکارونی سبوس دار
  • نان سبوس دار
  • آجیل‌ها
  • دانه‌ها
  • جو دوسر

خوردن فیبر بیشتر حرکات روده شما را منظم نگه می‌دارد؛ زیرا به شما کمک می‌کند تا غذا راحت‌تر از دستگاه گوارش شما عبور کند. غذاهایی که فیبر زیادی دارند همچنین باعث می‌شوند احساس سلامت بیشتری داشته باشید. اگر در حال افزایش فیبر دریافتی خود هستید، مهم است که به تدریج آن را افزایش دهید. افزایش ناگهانی ممکن است احساس نفخ را به همراه داشته باشد. همچنین ممکن است باد شکم بیشتر و گرفتگی معده داشته باشید.

مایعات

برای جلوگیری از کم آبی بدن، از مصرف مایعات زیاد اطمینان حاصل کنید. شما باید روزانه حداقل ۱.۲ لیتر (۶ تا ۸ لیوان) و اگر  ورزش می‌کنید یا هوا گرم است حتی بیشتر از این مقدار نیز آب بنوشید. سعی کنید مصرف کافئین، الکل و نوشیدنی‌های مضر را کاهش دهید.

عادات توالت

هرگز احساس حرکت روده که باعث تحریک شما برای رفتن به توالت می‌شود را نادیده نگیرید. نادیده گرفتن احساس نیاز به دفع مدفوع، احتمال ابتلا به یبوست را به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهد. بهترین زمان برای دفع مدفوع، صبح‌ها یا حدود ۳۰ دقیقه پس از صرف وعده غذایی است.

هنگامی که از توالت استفاده می‌کنید، اطمینان حاصل کنید که زمان کافی و حریم خصوصی برای دفع راحت مدفوع را دارید. احساس عجله داشتن نکنید.

ورزش

حفظ تحرک و فعال بودن خطر ابتلا به یبوست را به شدت کاهش می‌دهد. در حالت ایده آل باید هر روز حداقل ۳۰ دقیقه ورزش بدنی انجام دهید.

ورزش منظم نه تنها خطر ابتلا به یبوست را کاهش می‌دهد، بلکه باعث می‌شود احساس سلامتی بیشتری به شما دست داده و روحیه و سطح انرژی شما بهبود پیدا کند و آمادگی عمومی و تناسب جسمانی بیشتری داشته باشید.

درمان یبوست


اگر تغییر رژیم غذایی و سبک زندگی به شما کمک نکند، ممکن است پزشک ملین خوراکی برای شما تجویز کند.

ملین (مسهل) 

ملین‌ها نوعی دارو هستند که به شما در دفع مدفوع کمک می‌کنند. چند نوع مختلف از ملین وجود دارد و هر کدام تاثیر متفاوتی بر دستگاه گوارش شما دارند.

ملین حجیم شده

به طور معمول پزشک با استفاده از یک ملین حجم شده، درمان را آغاز می‌کند. این نوع از ملین‌ها با حفظ مایعات، به دفع مدفوع شما کمک می‌کنند. این بدین معناست که احتمال خشک شدن مدفوع کمتر بوده و می‌تواند منجر به انقباض مدفوع شود. ملین‌های حجیم شده باعث می‌شوند مدفوع شما متراکم‌تر و نرم‌تر شود تا بتوانید راحت‌تر آن را از روده عبور دهید.

ملین‌های حجیم شده که تجویز می‌شوند، شامل ملین پوسته ایسپاقولا، متیل سلولز و استرکولیا می‌شوند. هنگام مصرف این نوع ملین، باید اطمینان حاصل کنید که مایعات زیادی می‌نوشید. همچنین نباید آنها را قبل از خواب مصرف کنید. معمولاً دو تا سه روز طول می‌کشد تا تاثیرات مصرف ملین حجیم شده را احساس کنید.

ملین اسمزی

اگر مدفوع شما پس از دریافت ملین حجیم شده نیز سفت باقی بماند، ممکن است پزشک معالج به جای آن برای شما یک ملین اسمزی تجویز کند. ملین‌های اسمزی با افزایش مقدار مایعات در روده شما عمل می‌کنند. افزایش مقدار مایعات به تحریک بدن برای عبور مدفوع کمک می‌کند. ملین‌های اسمزی نیز می‌توانند به نرم شدن مدفوع شما کمک کنند.

ملین‌های اسمزی که معمولاً تجویز می‌شوند شامل لاکتولوز و ماکروگل هستند. هنگام مصرف ملین‌های اسمزی نیز مانند ملین‌های حجیم شده، باید اطمینان حاصل کنید که مایعات کافی مصرف می‌کنید. معمولاً دو تا سه روز طول می‌کشد تا تاثیر این ملین را احساس کنید.

ملینهای تحریک کننده

اگر مدفوع شما نرم است اما همچنان در دفع آن مشکل دارید، ممکن است پزشک یک ملین تحریک کننده برای شما تجویز کند. این نوع از مسهل‌ها با تحریک عضلاتی که در طول دستگاه گوارشی شما قرار دارند، عمل می‌کنند و به آنها کمک می‌کنند تا مدفوع و مواد زاید موجود در راستای روده بزرگ را به سمت مقعد حرکت دهند.

رایج‌ترین ملین‌های تحریک کننده که تجویز می‌شوند عبارتند از سنا، بیساکودیل و سدیم پیسولفات. این نوع از ملین‌ها معمولاً فقط به صورت کوتاه مدت مورد استفاده قرار می‌گیرند و معمولاً طی ۶ تا ۱۲ ساعت بعد تاثیر آنها قابل مشاهده است.

پزشک می‌تواند مطابق میل شخصی شما و سرعت مورد نیاز برای بهبودی، تصمیم به ترکیب مسهل‌های مختلف بگیرد.

برای چه مدت باید ملین مصرف کنم؟

اگر تنها برای مدت زمان کوتاهی یبوست را تجربه کرده باشید، پزشک به شما توصیه می‌کند که پس از نرم شدن مدفوع و عبور راحت آن، مصرف ملین را متوقف کنید. اما اگر به دلیل مصرف یک دارو یا داشتن یک بیماری مبتلا به یبوست شده‌اید، ممکن است مجبور شوید به صورت طولانی مدت ملین‌ها را مصرف کنید. بعضی اوقات مجبورید مصرف آنها را حتی برای ماه‌ها و سال‌ها ادامه دهید.

اگر برای مدت زمان طولانی از داروهای مسهل استفاده می‌کردید، لازم است به جای قطع ناگهانی، به تدریج دوز دارو را کاهش دهید. اگر ترکیبی از ملین‌ها برای شما تجویز شده باشد، معمولاً مجبور خواهید بود قبل از قطع کامل آن، هر بار دوز یکی از مسهل‌ها را کم کنید. بنابراین ممکن است قطع کامل آنها چندین ماه طول بکشد. پزشک درباره اینکه بهتر است در چه مواردی از مصرف ملین خودداری کنید، به شما توصیه‌هایی خواهد کرد. هرگز نباید مصرف دارو را سر خود متوقف کنید؛ مگر آنکه پزشک به شما توصیه کند.


جراحی هموروئید:درمان بواسیر با هموروئیدکتومی، اسکلروتراپی و لیزر

جراحی هموروئید:درمان بواسیر با هموروئیدکتومی، اسکلروتراپی و لیزر

هموروئید یا بواسیر، رگ‌های داخل یا اطراف مقعد و رکتوم تحتانی (پایین راست روده) هستند که ملتهب شده‌اند. هموروئیدها مشکلی بسیار شایع هستند و حدوداً از هر 20 نفر یک نفر به آن‌ها دچار می‌شوند.

هموروئیدها دو نوع هستند و این انواع به موقعیت آن‌ها بستگی دارد. بواسیر خارجی در زیر پوست مقعد شکل می‌گیرد، در حالی که بواسیر داخلی در قسمت داخلی مقعد و رکتوم تحتانی تشکیل می‌شود. در بسیاری از موارد، بواسیر بدون علائم رخ می‌دهد و ممکن است افراد متوجه آن نشوند. در موارد دیگر، علائم ناراحت کننده و دردناک بوده و ممکن است نیاز به درمان داشته باشد.

اگر چه هموروئید در بیشتر مواقع به خودی خود از بین می رود، اما اگر علائم با هر روش درمان خانگی بهبود نیابد، مراجعه به پزشک ضروری است. اگر خون در مدفوع وجود داشته باشد، پزشک باید بررسی کند که این مسئله در اثر بیماری جدی تر ایجاد نشده است. اگر وجود خون در مدفوع همراه با احساس سرگیجه، منگی و غش کردن دیده شود،فرد باید سریعاٌ برای معاینه و درمان به پزشکی مراجعه کند زیرا این علائم ممکن است نشانه ای از یک اختلال جدی تر باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره روش های مختلف درمان هموروئید و یا رزرو نوبت می توانید با  شماره تلفن‌های 0919537373022908154-02122260452-021 تماس حاصل فرمایید.

چه عواملی باعث ایجاد هموروئید می‌شود؟ 


هموروئید ها یا بواسیر شریان یا رگ نیستند، بلکه رگ‌های خونی معمولی به نام سینوسوئیدها واقع در دیواره‌هایی هستند که روده و مقعد را احاطه کرده‌اند. هنگامی که فشار وریدی در این رگ‌های خونی افزایش می‌یابد، هموروئیدها متورم و گشاد می‌شوند، زیرا تخلیه‌ی خون از آن‌ها دشوارتر می‌شود. این عارضه منجر به شایع‌ترین علائم خونریزی و تورم می‌شود.

موارد معمول که باعث افزایش فشار در رگ‌های خونی همورئیدی و منجر به ناهنجاری‌هایی می‌شود، شامل موارد زیر می‌باشند:

  • فشار آوردن و زور زدن زیاد برای مدفوع کردن. این امر ممکن است به دلیل یبوست یا اسهال باشد.
  • نشستن طولانی‌مدت، ازجمله نشستن طولانی روی توالت
  • ورزش نکردن
  • رژیم غذایی کم فیبر
  • چاقی
  • بارداری
  • سرطان روده بزرگ
  • بیماری کبد
  • بیماری التهابی روده
  • مقاربت از راه مقعد
  • آسیب نخاعی

نشانه‌های بیماری بواسیر 


علائم بواسیر خارجی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خارش اطراف مقعد
  • درد در اطراف مقعد، به خصوص هنگام نشستن
  • توده‌ها و برجستگی‌هایی دردناک در اطراف مقعد

علائم بواسیر داخلی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خونریزی حین مدفوع کردن
  • بیرون زدگی بواسیر از مقعد که با نام پرولاپس شناخته می‌شود

در چه صورت باید به پزشک مراجعه کرد؟ 


  • خونریزی از روده یا مقعد هرگز طبیعی نیست و اگرچه بواسیر شایع‌ترین دلیل خون در مدفوع است، اما باید در مورد آن با پزشک خود صحبت کنید؛ زیرا دلایل دیگری برای خونریزی روده‌ای وجود دارد و می‌تواند جدی باشد. بیماری التهابی روده و سرطان روده بزرگ می‌توانند موجب خونریزی روده شوند. هرگز نباید خون در مدفوع را نادیده گرفت.
  • اگر شخصی داروهای ضد انعقادی مانند وارفارین (Coumadin)، دبیگاتران (Pradaxa)، ریواروکسیبان (Xarelto)، آپیکسابان (Eliquis)، کلوپیدوگرل (Plavix)، پرزوگرل (Effient) یا آنوکساپارین (Lovenox) مصرف می‌کند، باید فوراً به پزشک مراجعه کند.
  • افرادی که همراه با هموروئید، علائمی مانند سبکی سر و ضعف نیز دارند، باید سریع‌تر به پزشک مراجعه کنند زیرا این علائم ممکن است به خاطر ریزش خون قابل توجهی باشند و ممکن است به درمان فوری نیاز داشته باشند.
  • بواسیر باعث درد شکم نمی‌شود. اگر این درد همراه با خونریزی باشد، باید فوراً به پزشک مراجعه کرد.
  • افتادگی یا پرولاپس بواسیر را که نمی‌توان به داخل مقعد برگرداند، نیاز به مراقبت پزشکی دارد.
  • بواسیر خارجی ترومبوز شده، ممکن است باعث درد بسیار زیادی شود و باید برای از بین بردن لخته به پزشک مراجعه کرد تا درمان‌هایی برای آن انجام شود.

بواسیر چگونه تشخیص داده می‌شود؟ 


معاینه جسمی و تشخیص بواسیر معمولاً توسط پزشک متخصص انجام می‌شود. در ابتدا، اغلب بررسی و معاینه مقعد و معاینه انگشتی رکتال انجام می‌شود. بسته به وضعیت بیمار، سابقه‌ی بیماری قبلی، داروهای مصرفی و میزان پایداری وضعیت بیمار، ممکن است بدون آزمایش‌های بیشتر، درمان انجام شود.

  • هموروئید داخلی را شاید نتوان با معاینه جسمی تشخیص داد. این نوع هموروئید ها حتی ممکن است با معاینه انگشتی مقعد نیز معلوم نشوند.
  • ممکن است با معاینات پزشکی دقیق ناحیه‌ی مقعد، بواسیر خارجی و داخلی بیرون زده قابل مشاهده باشد.
  • یک بواسیر خارجی ترومبوز شده فقط با نگاه کردن به آن ناحیه قابل تشخیص است.

اگر مسئله‌ی خونریزی قابل توجهی وجود داشته باش، یک آزمایش خون (CBC) (شمارش تعداد گلبول‌های خون) برای اندازه‌گیری سطح هموگلوبین خون و هماتوکریت و تعداد پلاکت ها انجام می‌شود. اگر بیمار داروی وارفارین (کوادامین) مصرف کرده است، ممکن است یک تست PT (زمان پروترومبین) یا INR برای اندازه‌گیری سطح لخته شدن خون انجام شود.

درمان و پیشگیری از هموروئید بدون جراحی 


برای رفع مشکل هموروئید و بهبود درد و خارش ناشی از آن، می‌توانید روش‌های خانگی زیر را امتحان کنید:

مصرف فیبر بیشتر 

 

پیشگیری از هموروئید با مصرف فیبر بیشتر

اگر به دنبال داروهای خانگی برای درمان هموروئید هستید، می‌توانید با مصرف فیبر بیشتر در رژیم غذایی‌تان، درمان خود را از داخل بدنتان به بیرون شروع که می‌تواند خونریزی و درد بواسیر را کاهش دهد. برای رفع هموروئید، بشقاب خود را با میوه و سبزیجات سرشار از فیبر، برنج قهوه‌ای، غلات سبوس‌دار و آجیل پر کنید. نوشیدن آب فراوان نیز می‌تواند از یبوست جلوگیری کند.

از نشستن طولانی‌مدت خودداری کنید 

افراد مبتلابه بواسیر نباید به مدت طولانی بنشینند و برای نشستن می‌توانند از بالشت‌های دوناتی شکل لاستیکی یا پرشده از هوا که در بیشتر داروخانه‌ها موجود هستند استفاده کنند. ورزش نیز در کاهش یبوست و کاهش فشار روی رگ‌های هموروئیدی مفید است. توصیه می شود که افراد به محض احساس نیاز به دفع در روده‌ها، هرچه سریع‌تر اجابت مزاج کنند و برای مدت طولانی روی توالت ننشینند؛ زیرا اگر وقت طولانی از زمان نیاز به دفع بگذرد، مدفوع می‌تواند به یبوست تبدیل شود و در نتیجه روده برای دفع مدفوع فشار بیشتری وارد خواهد کرد.

در باشگاه، از تمرینات روی دوچرخه ثابت و اسکات زدن اجتناب کنید، زیرا هر دو می‌توانند به همان اندازه فشار وارد کنند. در عوض، برای 20 تا 30 دقیقه پیاده ‌روی سریع انجام دهید زیرا این کار عملکرد روده را بهتر می‌کند. این همان اتفاقی است که هنگام شروع راه رفتن 10،000 قدمی در روز برای بدن شما می‌افتد.

در تشت آب گرم بنشینید 

آب گرم جریان خون را افزایش می‌دهد و به کوچک شدن رگ‌های متورم کمک می‌کند. برای استفاده از مزایای آن، وان یا تشت بزرگی را تا 10 یا 12 سانتی‌متر از آب پر کنید. در آب بنشینید و زانوهایتان را بالا بکشید و خم کنید تا ناحیه آسیب دیده تا بیشتر حد ممکن در معرض آب گرم قرار بگیرید. قبل از نشستن در آب می‌توانید به اندازه‌ی یک بند انگشت نمک اپسوم یا نمک حمام در وان بریزید، این کار به بیشتر منقبض شدن همورئیدها کمک خواهد کرد.

استفاده از یخ 

استفاده از کیسه‌های یخ یا کیسه‌های آب سرد بر روی هموروئید نیز می‌تواند به تسکین درد و التهاب کمک کند. استفاده از یک کیسه یخی در حالت نشسته یا هنگامی‌که بواسیر بسیار دردناک می‌شود می‌تواند به بی‌حس شدن درد کمک کند و تورم را موقتاً کاهش می‌دهد.

باید حتماً یخ را در یک حوله کوچک بپیچانید تا از آسیب دیدن پوست جلوگیری شود. کیسه‌ی یخ را به مدت 15 دقیقه روی محل بگذارید و این کار را هر یک ساعت تکرار کنید.

دراز بکشید 

چگونه بواسیر بدون ژل یا کرم را درمان کنیم؟ به‌سادگی می‌توانید با دراز کشیدن روی یک مبل و بالا بردن پاهایتان به مدت نیم ساعت، فشار را از ناحیه مقعد کاهش دهید. با این کار، گردش خون را به قسمت پشت خود بهبود خواهید بخشید و درنتیجه بواسیر را بهبودی خواهید بخشید.

داروهای بدون نسخه OTC() 

در مواردی که درمان‌های ساده کافی نیستند یا درد بسیار زیاد است، داروهای داروخانه‌ای بدون نسخه (OTC) و کرم‌ها ممکن است به تسکین درد کمک کنند.

داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)، مانند استامینوفن یا ایبوپروفن ممکن است به کاهش درد کمک کنند. استفاده از کرم‌های حاوی ترکیباتی مانند هیدروکورتیزون بر روی پوست ناحیه نیز می‌تواند باعث تسکین موقتی شود.

چه لباس‌هایی باید بپوشیم 

می‌توانید با پوشیدن لباس‌های گشاد و آزاد، لباس زیر و شلوار پنبه‌ای کمک بیشتری به بهبودی از بواسیر کنید. پوشیدن این گونه لباس‌ها می‌تواند به جلوگیری از تحریک ناحیه اطراف هموروئید در اثر عرق بیش از حد و در نتیجه به کاهش علائم کمک کند.

عادت‌های صحیح دستشویی رفتن و اجابت مزاج 

در هنگام دستشویی رفتن نیز مواردی وجود دارد که می‌تواند به کنترل یا جلوگیری از بواسیر کمک کند.

  • هنگام دفع، نباید به روده‌تان فشار بیاورید. زور زدن و فشار آوردن ممکن است بواسیر را بدتر کند. اگر بعد از 2 دقیقه کار روده انجام نشد، بهتر است بلند شوید و بعداً دوباره امتحان کنید. این کار نیز به بعضی افراد کمک می‌کند که زمان بندی روزانه‌ی مشابهی داشته باشند، مثلاً پس از هر وعده غذایی، چند دقیقه روی توالت بنشینند.
  • گوش دادن به نیازهای بدن نیز در این موارد مهم است. لحظه‌ای که بدن به دفع مدفوع نیاز دارد، بهترین زمان برای انجام آن است. منتظر ماندن برای یک موقعیت مناسب (وقتی در جمعی هستید) یا انتظار کشیدن برای استفاده از توالت در خانه، در واقع می‌تواند مدفوع را انباشته کند و ممکن است فشار بیشتری ایجاد کند. این امر فقط بواسیر را بدتر می‌کند.
  • نرمی (پرهیز از زبری ناحیه) می‌تواند رابطه زیادی با هموروئید داشته باشد. اگر دستمال توالت بسیار زبر و آسیب زننده است، می‌توانید از دستمال توالت مرطوب استفاده کنید. دستمال مرطوب بدون الکل بچه و بدون مواد افزودنی می‌تواند در هنگام پاک کردن نیز موجب تسکین شود. دستمال مرطوب مخصوص اندام خصوصی، یا دستمال مرطوب مخصوص هموروئید را می‌توان از داروخانه یا به‌صورت آنلاین خریداری کرد که پس از اجابت مزاج، به تمیز کردن ملایم این نواحی کمک می‌کند.
  • همچنین اگر در حین کار کردن روده، به حالت چمباتمه روی توالت بنشینید ممکن است به این مشکل شما کمک کند. هنگام قرار گرفتن در حالت چمباتمه (خم کردن زانوها در شکم)، رکتوم به‌راحتی و با نیروی کمتری تخلیه می‌شود. ساده‌ترین راه برای انجام این کار این است که یک چهارپایه نزدیک توالت (از نوع فرنگی) قرار دهید تا در هنگام استراحت در حین دستشویی، کف پاهایتان را روی آن قرار دهید.

انواع جراحی هموروئید 


جراحی هموروئید، رگ‌های خونی متورم داخل یا اطراف مقعد و روده را از بین می‌برد. پزشکان از این رگ‌های متورم به عنوان همورئید یا بواسیر یاد می‌کنند. برای درمان همورئیدهایی که باعث ناراحتی فرد می‌شود، گزینه‌های مختلف جراحی وجود دارد. هدف این جراحی‌ها محدود کردن خون‌رسانی یا از بین بردن بواسیر است.

چندین نوع مختلف از عمل جراحی بواسیر وجود دارد که در زیر شرح داده شده است:

بستن باند لاستیکی 

این روشی برای معالجه همورئیدهای خونریزی کننده یا بواسیر داخلی بیرون زده است. در این جراحی، یک باند لاستیکی در اطراف قسمت انتهایی بواسیر قرار داده می‌شود. این کار باعث می‌شود خون‌رسانی به آن محدود شده و درنهایت باعث از بین رفتن و افتادن بواسیر شود.

انعقاد 

روش انعقاد می‌تواند خونریزی بواسیر داخلی خونریزی کننده را که بیرون زده نیستند، درمان کند. در این عمل، پزشک از یک جریان الکتریکی یا نور مادون قرمز برای ایجاد بافت اسکار روی بواسیر استفاده می‌کند. این بافت، خون‌رسانی به بواسیر را مجدداً محدود خواهد کرد و باعث از بین رفتن آن می‌شود.

اسکلروتراپی 

در این روش پزشک یک محلول شیمیایی را به داخل یک هموروئید داخلی تزریق می‌کند. این محلول با ایجاد بی‌حسی عصب در انتهای ناحیه به تسکین درد کمک می‌کند. همچنین باعث می‌شود بافت اسکار ایجاد شود و بواسیر از بین برود.

هموروئیدکتومی 

این روش با هدف برداشتن و خارج کردن بواسیر انجام می‌شود. جراح این عمل را در بیمارستان انجام می‌دهد که در آن بیمار یا از طریق بلوک نخاعی یا بی‌حسی موضعی، بی‌حس می‌شود.

جراح مقعد را باز می‌کند و بواسیر را به‌آرامی قطع می‌کند. این برش می‌تواند با استفاده از انواع ابزارهای جراحی مانند قیچی جراحی یا لیزر انجام شود. ایجاد درد با هر یک از این دستگاه‌ها یکسان است.

بعد از برداشتن بواسیر، جراح زخم‌ها را می‌پوشاند یا آن‌ها را باز می‌گذارد، یا از ترکیبی از هر دو روش استفاده می‌کند.

معمولاً دلیل باز گذاشتن زخم یا به خاطر این است که به دلیل موقعیت محل، بستن زخم کاری مشکل است و یا اینکه مشکلات سلامتی دیگری وجود دارد.

جراحی هموروئید با استفاده از استپلر (گیره زدن) 

این عمل به معالجه بواسیر داخلی که بزرگ شده یا بیرون زده است کمک می‌کند. این جراحی نمی‌تواند بواسیر خارجی را درمان کند.

جراح این عمل را با استفاده از بی حسی انجام می‌دهد. در طی این عمل، جراح از یک دستگاه مخصوص استفاده می‌کند تا بواسیر را در موقعیت عادی در کانال مقعد بکشاند. این کار خون‌رسانی به بواسیر را محدود می‌کند و باعث می‌شود اندازه آن به آرامی کاهش یابد.

برخی از تحقیقات نشان داده‌اند که گیره زدن (استپلینگ) بواسیر می‌تواند درد کمتری نسبت به عمل هموروئیدکتومی سنتی داشته باشد و ممکن است مدت زمان نقاهت کوتاه‌تری داشته باشد. اگرچه شانس بیشتری برای بروز مجدد بیماری وجود دارد.

بهبودی بعد از عمل 


فرد برای کمک به بهبودی خود باید مقدار زیادی آب بنوشد. مدت زمان بهبودی برای هر یک از این عمل‌ها متفاوت است.

در عمل‌هایی که خون‌رسانی به بواسیر را محدود می‌کنند، باید چند روز پس از آن بواسیر خشک شود و بیافتد.

سپس ممکن است 1 تا 2 هفته طول بکشد تا زخم کاملاً بهبود یابد.

جراحی بواسیر با استفاده از باند لاستیکی می‌تواند در دو تا چهار جلسه انجام شود تا بواسیر کاملاً از بین برود. این جلسات معمولاً با فواصل بین 6 تا 8 هفته از هم انجام می‌شوند.

مدت زمان بهبودی برای اقدامات جراحی برای برداشتن هموروئید و بواسیر متفاوت است. بهبودی کامل از این عمل‌ها می‌تواند بین 1 تا 3 هفته طول بکشد.


همه چیز درباره کبد چرب علل،نشانه و از بین بردن چربی کبد-min

همه چیز درباره کبد چرب:علل،نشانه و از بین بردن چربی کبد

بدن چربی را در بسیاری از مناطق بدن برای استفاده به عنوان انرژی و عایق ذخیره می‌کند. کبد تا حدی از چربی تشکیل شده است اما اگر میزان چربی موجود در کبد خیلی زیاد باشد، ممکن است نشانه بیماری کبد چرب باشد. دو نوع بیماری کبد چرب وجود دارد: بیماری کبد چرب الکلی و بیماری کبد چرب غیر الکلی. همچنین بیماری کبد چرب ممکن است به دلیل بارداری نیز ایجاد شود.

بیماری کبد چرب به کبد آسیب می‌رساند و از بین بردن سموم و ایجاد صفرا برای دستگاه گوارش را مختل می‌کند. وقتی کبد نتواند به طور مؤثر این وظایف خود را انجام دهد، فرد را در معرض خطر ابتلا به سایر مشکلات در بدن قرار می‌دهد.

درمان اصلی بیماری کبد چرب ایجاد تغییر در رژیم غذایی و ورزش است، اگرچه ممکن است برخی از افراد برای معالجه بیشتر به پزشک مراجعه کنند.

کبد چرب یک بیماری شایع است و در حدود 10 تا 20 درصد از جمعیت بدون سیروز یا التهاب را درگیر می‌کند. بیشتر موارد کبد چرب در افراد بین 40 تا 60 سال مشاهده می‌شود که اگر علت اصلی آن تشخیص داده نشود و درمان نشود، ممکن است به کبد آسیب برساند. بیماران مبتلا به بیماری کبد چرب باید به طور معمول توسط پزشک خود معاینه شوند تا عملکرد کبد و پیشرفت بیماری به ناهنجاری‌های جدی‌تر کبدی رصد شود. از آنجا که کاهش وزن، رژیم غذایی و فعالیت بدنی مهم‌ترین ابزار برای به حداقل رساندن خطر ابتلا به بیماری کبد چرب و از مؤثرترین درمان‌هاست، مشاوره با یک متخصص تغذیه و یک مربی ورزشی ممکن است مناسب باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره ی درمان کبد چرب و یا رزرو نوبت در مطب دکتر رضادوست میتوانید با شماره تلفن‌های 0919537373022908154-02122260452-021 تماس حاصل فرمایید.

چه عواملی باعث بیماری کبد چرب می‌شود؟ 


چه عواملی باعث بیماری کبد چرب می‌شود؟-min

کبد چرب را می‌توان به دو طبقه الکلی و غیرالکلی تقسیم‌بندی کرد. الکل سمی است که مستقیم روی کبد تاثیر می‌گذارد و می‌تواند باعث التهاب شود. بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) و استاتوهپاتیت غیرالکلی (NASH) بیماری‌های مختلفی هستند و دلایل بالقوه بسیاری برای ایجاد آن‌ها وجود دارد که با تجمع چربی در کبد مرتبط است.

برخی از دلایل کبد چرب عبارتند از:

  • رژیم غذایی: مصرف کالری اضافی در رژیم غذایی (کالری اضافی دریافتی، توانایی کبد را در سوخت و ساز چربی به روشی عادی کاهش داده که منجر به تجمع چربی در کبد می‌شود).
  • بیماری‌ها: کبد چرب همچنین با دیابت نوع II، چاقی و بالا بودن سطح تری‌گلیسیرید در خون، بیماری سلیاک و بیماری‌های ویلسون (ناهنجاری متابولیسم مس) همراه است.
  • مشکلات پزشکی: کاهش وزن سریع و سوء تغذیه.
  • داروها: داروهایی مانند تاموکسیفن (سولتاموکس)، تزریق آمیودارون (نستورون)، آمیودارون خوراکی (کوردارون ، پاکرون) و متوترکسات (رماترکس Dose Pack، ترکسال) می‌توانند باعث بروز کبد چرب غیرالکلی شوند.

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباطی بین مقاومت به انسولین و ایجاد کبد چرب غیرالکلی وجود دارد. در این شرایط، اگرچه بدن انسولین کافی تولید می‌کند، اما توانایی سلول‌ها در استفاده مناسب از آن انسولین برای متابولیزه کردن گلوکز غیر طبیعی است. مقدار اضافی نسبی گلوکز به عنوان چربی ذخیره می‌شود و می‌تواند در کبد تجمع یابد.

علائم و نشانه‌های بیماری کبد چرب چیست؟ 


برای اکثر بیماران، کبد چرب غیرالکلی یک بیماری خوش‌خیم است و علائم خاصی ندارد. فقط هنگامی که کبد علائم التهاب یا استئوهپاتیت غیرالکلی را نشان می‌دهد ، ممکن است بیمار علائمی را تجربه کند. مانند سایر انواع هپاتیت، علائم اولیه عمومی هستند و شامل ضعف، خستگی و پر بودن و ناراحتی قسمت فوقانی شکم می‌شوند.

اگر استئوهپاتیت به سیروز منجر شود، ممکن است علائم نارسایی کبد ایجاد شود. علائم نارسایی کبد عبارتند از:

  • زردی (به دلیل تجمع بیلی‌روبین)
  • آسیت (آب‌آوردگی شکم) و ادم (تورم بدن) به دلیل کاهش تولید پروتئین توسط کبد
  • افزایش کبودی
  • سردرگمی ذهنی

چه تست‌ها و آزمایشاتی بیماری کبد چرب را تشخیص می‌دهد؟ 


معاینه بدنی و تاریخچه پزشکی 

هنگامی که نگرانی از وجود بیماری کبد چرب وجود دارد، پزشک سعی خواهد کرد علت اصلی و عوامل خطر را پیدا کند. ممکن است سؤالاتی در رابطه با مصرف الکل، استفاده از دارو (چه با نسخه و چه بدون نسخه) و سابقه پزشکی شما، به ویژه در مورد سابقه قبلی هپاتیت ویروسی (رایج‌ترین آن‌ها A ، B و C) و ایمن‌سازی در برابر هپاتیت عفونی از شما بپرسد. غربالگری دیابت نیز ممکن است مناسب باشد.

معاینه فیزیکی ممکن است یک کبد بزرگ شده را نشان دهد که در شکم زیر حاشیه دنده راست قابل لمس یا احساس است. در غیر این صورت، ممکن است سیروز کبدی دلیل ایجاد ناهنجاری در معاینه جسمی باشد. این بیماری‌ها ممکن است در ابتدا شامل زردی یا رنگ مایل به زرد پوست و چشم، ضعف عضلات، ریزش مو، رگ‌های خونی غیر طبیعی پوست به نام آنژیوماتای ​​عنکبوتی و طحال (طحال بزرگ شده) باشد.

آزمایش خون

آزمایش خون ممکن است به عنوان آزمایش غربالگری التهاب کبد مفید باشد، اگرچه مطالعات مربوط به عملکرد کبد مانند سرم ترانس‌آمیناز (AST ، ALT) ممکن است طبیعی یا بالا باشد و لزوماً با شدت بیماری کبد مرتبط نباشد. آزمایش‌های کبدی دیگر مانند فسفاتاز قلیایی و بیلی‌روبین اغلب طبیعی هستند. سرم فریتین (اندازه‌گیری ذخیره آهن) ممکن است غیر طبیعی باشد. در بیماران مبتلا به کبد چرب غیرالکلی و استئوهپاتیت غیرالکلی سطح کلسترول از جمله تری‌گلیسیریدها اغلب بالا می‌رود.

مطالعات تصویربرداری 

سونوگرافی کبد می‌تواند الگوهای حاکی از نفوذ چربی کبد را نشان دهد. توموگرافی کامپیوتری (سی‌تی اسکن) و تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (اسکن MRI) نیز در ارزیابی کبد چرب مفید هستند.

بیوپسی کبد 

تشخیص قطعی بیماری کبد چرب فقط با بیوپسی کبد تأیید می‌شود. روشی که در آن یک سوزن از طریق دیواره شکم به کبد وارد می‌شود تا یک قطعه از بافت را برای آنالیز در زیر میکروسکوپ از کبد جدا کند.

گزینه‌های درمانی برای بیماری کبد چرب چیست؟ 


درمان بیماری کبد چرب به منظور کاهش در معرض خطر قرار گرفتن کبد است.

  • برای مبتلایان به بیماری کبد چرب الکلی، پرهیز از مصرف الکل یک ضرورت است.
  • برای مبتلایان کبد چرب غیرالکلی یا استئوهپاتیت الکلی رژیم غذایی مناسب، کاهش وزن، کنترل دیابت و کنترل کلسترول / تری‌گلیسیرید هم برای درمان و هم برای جلوگیری از پیشرفت بیماری از کبد چرب غیرالکلی به استئوهپاتیت غیرالکلی و از استئوهپاتیت غیرالکلی به سیروز کبدی مهم است.
  • بیماران مبتلا به سلیاک که رژیم غذایی بدون گلوتن دارند، می‌توانند تجمع چربی را در کبد معکوس کنند.
  • ورزش‌های هوازی می‌تواند به کاهش وزن کمک کند و تمرینات قدرتی می‌توانند باعث افزایش حجم عضلات شوند. این امر نه تنها متابولیسم را بهبود می‌بخشد و باعث کاهش وزن می‌شود، بلکه افزایش توده عضلانی به حساسیت سلول‌ها نسبت به انسولین کمک می‌کند و مقاومت انسولین را کاهش می‌دهد.
  • اگرچه تحقیقات زیادی در حال انجام است، اما در حال حاضر هیچ دارویی که تاثیر آن بر بیماری کبد چرب اثبات شده باشد وجود ندارد. با این حال، از داروهای کنترل و کاهش سطح کلسترول و تری‌گلیسیرید همراه با رژیم و ورزش استفاده می‌شود.

برای کبد چرب چه غذاهایی باید بخوریم؟ 


رژیم غذایی برای بیماری کبد چرب شامل طیف گسترده‌ای از غذاها است. کاهش کالری و خوردن فیبر زیاد و غذاهای طبیعی نقطه شروع خوبی است. خوردن غذاهایی که حاوی کربوهیدرات‌های پیچیده، فیبر و پروتئین هستند می‌تواند به بدن احساس پری بدهد و در آن انرژی پایدار ایجاد کند.

غذاهایی که التهاب را کاهش می‌دهند یا به بدن در ترمیم سلول‌های آن کمک می‌کنند از اهمیت بالایی برخوردار هستند.

برخی از افراد تصمیم می‌گیرند برنامه‌های غذایی خاصی مانند رژیم غذایی گیاهی یا رژیم مدیترانه‌ای را دنبال کنند. یک متخصص تغذیه اغلب می‌تواند به بیمار کمک کند تا یک برنامه رژیم غذایی مناسب برای سلیقه فرد، علائم و وضعیت سلامتی او ایجاد کند.

علاوه بر این دستورالعمل‌های اساسی، برخی از غذاهای خاص نیز وجود دارد که ممکن است به ویژه برای مبتلایان به بیماری کبد چرب مفید باشد، از جمله:

سیر 

سیر در بسیاری از رژیم‌ها جایگاه اصلی را دارد و ممکن است برای افراد مبتلا به بیماری کبد چرب مفید باشد. به نظر می‌رسد یک مکمل پودر سیر به کاهش وزن بدن و چربی در افراد مبتلا به بیماری کبد چرب کمک می‌کند.

اسیدهای چرب امگا 3 

بررسی تحقیقات حاضر نشان می‌دهد که اسیدهای چرب امگا 3 باعث افزایش سطح چربی کبد و سطح کلسترول HDL در افراد مبتلا به بیماری کبد چرب می‌شوند.

تحقیقات بیشتری برای تأیید این مورد نیاز است اما خوردن غذاهایی که سرشار از اسیدهای چرب امگا 3 هستند ممکن است به کاهش چربی کبد کمک کند. این مواد غذایی شامل سالمون، ساردین، ​​گردو و تخم کتان است.

قهوه 

نوشیدن قهوه برای بسیاری از مردم یک رسم صبحگاهی است، اما ممکن است چیز بیشتری باعث انتخاب این نوشیدنی شده باشد.

به عنوان گزارشی در Annals of HepatologyPoint ، قهوه حاوی اسید کلروژنیک است که یک ترکیب قدرتمند با خاصیت آنتی‌اکسیدانی و ضد‌التهابی می‌باشد. همچنین به کاهش کلسترول و فشار خون کمک می‌کند.

علاوه بر این ترکیب مفید، به نظر می‌رسد خود قهوه در محافظت از بدن در برابر بیماری کبد چرب غیرالکلی کمک می‌کند. بنابراین افزودن قهوه به برنامه غذایی صبح ممکن است می‌تواند یک نوشیدنی عالی برای افراد مبتلا به کبد چرب باشد.

کلم بروکلی 

خوردن انواع سبزیجات کامل برای بیماری کبد چرب مفید است اما کلم بروکلی یکی از سبزیجاتی است که شخص باید در مورد آن از جمله در رژیم غذایی خود فکر کند.

چای

استفاده از چای برای اهداف دارویی روشی است که به هزاران سال پیش برمی‌گردد. چای سبز به ویژه ممکن است به کاهش درصد چربی بدن و چربی خون کمک کند. مقادیر بالاتر آنتی‌اکسیدان موجود در چای سبز نیز می‌تواند مفید باشد.

گردو 

با اینکه آجیل برای هر برنامه غذایی عالی است، اما گردو به ویژه نسبت به امگا 3 بسیار غنی است. گزارشی از سال 2015 نشان داد که خوردن گردو تست‌های عملکرد کبد را در افراد مبتلا به بیماری کبد چرب غیرالکلی بهبود می‌بخشد.

پروتئین سویا یا آب پنیر 

 برخی پروتئین‌ها می‌توانند بدن را از بیماری کبد چرب محافظت کنند. به نظر می‌رسد پروتئین سویا و آب پنیر به متعادل کردن تأثیر مصرف کربوهیدرات‌های ساده کمک می‌کند و می‌تواند قند خون را کاهش دهد. این دو ماده همچنین به بدن کمک می‌کنند تا توده عضلانی را حفظ کرده و وزن کلی را کاهش دهد.

مجموعه‌ای از سیر، تخم کتان، قهوه، کلم بروکلی، چای، گردو، آووکادو و پروتئین سویا برای خرید آنلاین وجود دارد.

چه غذاهایی برای کبد چرب مضر است؟ 


دانه‌های تصفیه شده مانند برنج سفید دارای فیبر کم هستند و ممکن است قند خون را افزایش دهند. اضافه کردن غذاهای سالم به رژیم غذایی یکی از راه‌های مدیریت بیماری کبد چرب است. با این حال، برای افرادی که مبتلا به بیماری کبد چرب هستند به همان اندازه مهم است که از خوردن یا محدود کردن غذاهای خاص خودداری کنند.

شکر و شکر افزوده 

شکر افزوده می‌تواند در بالا بودن سطح قند خون و افزایش چربی در کبد نقش داشته باشد. شکر افزوده معمولاً در آب نبات، بستنی و نوشیدنی ‌ای شیرین مانند نوشابه و نوشیدنی‌های میوه‌ای یافت می‌شوند.

قندهای افزوده همچنین در غذاهای بسته‌بندی شده، پخته شده و حتی قهوه و چای خریداری شده در فروشگاه وجود دارند. پرهیز از مصرف قندهای دیگر مانند فروکتوز و شربت ذرت نیز می‌تواند در به حداقل رساندن چربی در کبد کمک کند.

الکل 

الکل یک عامل خطرناک قابل توجه برای مبتلایان به بیماری کبد چرب است. الکل بر کبد تأثیر می‌گذارد و به بیماری کبد چرب و سایر بیماری‌های کبدی مانند سیروز کمک می‌کند. فرد مبتلا به بیماری کبد چرب باید الکل را از رژیم غذایی خود کم کرده یا حذف کند.

دانه‌های تصفیه شده 

دانه‌های فرآوری شده و تصفیه شده در نان سفید، ماکارونی و برنج سفید وجود دارد. این دانه‌های بسیار فرآوری شده فیبر خود را از دست داده‌اند که می‌توانند قند خون را در اثر تجزیه افزایش دهند.

دانه‌های تصفیه شده را می‌توان به راحتی با گندم سبوس‌دار و جایگزین‌های غلات سبوس‌دار، سیب‌زمینی یا حبوبات جایگزین یا در کل حذف کرد.

غذاهای سرخ شده یا شور 

غذای بسیار سرخ شده یا شور ممکن است کالری و وزن را افزایش دهد. اضافه کردن ادویه‌ها و گیاهان اضافی به یک وعده غذایی یک روش عالی برای تهیه غذاهای خوشبو و بدون نمک است. به جای آن، غذاهای سرخ شده معمولاً می‌توانند پخته یا بخارپز شوند.

گوشت 

انواع مختلفی از گوشت‌ها سرشار از چربی‌های اشباع هستند که فرد مبتلا به بیماری کبد چرب باید سعی کند از مصرف آن‌ها خودداری کند. گوشت‌های بدون چربی، ماهی، توفو یا تمپه جایگزین‌های خوبی هستند، اما ماهی‌های روغنی و وحشی ممکن است بهترین انتخاب باشند.


موروئیدعلت و درمان بواسیر با و بدون جراحی

هموروئیدعلت و درمان بواسیر با و بدون جراحی

صحبت در مورد هموروئید (بواسیر) ممکن است شرم‌آور به نظر برسد، اما این یک مشکل شایع است که میلیون‌ها نفر با آن روبرو هستند. بواسیر رگ‌های متورم و ملتهب در روده یا مقعد است. علائم شایع آن خونریزی رکتوم، خارش و درد است. افزایش فشار در رگ‌های مقعد (مانند بارداری یا چاقی) ممکن است باعث ایجاد یا تشدید آن شود. هموروئید می‌تواند در داخل رکتوم (هموروئید داخلی) یا در نزدیکی دهانه مقعد (هموروئید خارجی) ایجاد شود. هنگامی که بواسیر به حفره مقعد فشار می‌آورد، به آن بواسیر بیرون‌زده یا پرولاپس شده گفته می‌شود. بواسیر خارجی می‌تواند باعث ایجاد لخته‌های خون متورم و دردناک شود.

با اینکه اکثر موارد بواسیر بدون عارضه هستند و به راحتی در خانه درمان می‌شوند، اما اگر خون رکتال به رنگ قرمز پررنگ یا بنفش باشد، اگر مدفوع به رنگ قیر باشد، یا اگر دردهای شدید شکمی یا کاهش وزن وجود داشته باشد، باید به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید. موارد ذکر شده ممکن است علائمی از سرطان کولورکتال باشد که بواسیر در آن فقط یک علامت است.

همین قوانین در صورتی که بواسیر شما با وجود درمان رو به وخامت باشد یا بهبود نیابد، اعمال می‌شود. اگر فکر می‌کنید وقت آن رسیده است که مراحل درمانی خود را افزایش دهید، پزشک خود را ملاقات کنید و در صورت نیاز به پروکتولوژیست یا متخصص دستگاه گوارش مراجعه کنید. نیازی به رنج بردن در سکوت نیست.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره روش های درمانی هموروئید و یا رزرو نوبت در مطب دکتر رضا دوست میتوانید با شماره تلفن های  09195373730  تماس حاصل فرمایید.

آیا هموروئید جدی است؟


آیا هموروئید جدی است؟

 

اگرچه بواسیر می‌تواند دردناک و تحریک‌کننده باشد، اما معمولاً جدی نیست. با این وجود، بواسیر می‌تواند به طرز چشمگیری بر کیفیت زندگی شما تأثیر بگذارد. امروزه گزینه‌های پزشکی زیادی برای رفع ناراحتی از این وضعیت وجود دارد.

  • گزارش شده است كه هموروئید، كه به آن توده نیز گفته می‌شود، تقریباً از هر 20 نفر 1 نفر را درگیر می‌کند. حدود 50٪ از افراد بالای 50 سال دچار بواسیر هستند.
  • زور زدن هنگام دفع مدفوع، معمولاً به دلیل یبوست، شایع‌ترین علت بواسیر با خونریزی روده به عنوان شایع‌ترین علامت آن است.
  • افزایش فشار مقعد در دوران بارداری، اسهال ، یبوست و زور زدن در حین دفع مدفوع در افرادی که دارای تومورهای لگنی هستند، بیش از حد می‌نشینند یا تحرک زیادی ندارند (به عنوان مثال: ساعت طولانی پشت میز رایانه نشستن) و اضافه وزن داشتن همه باعث افزایش خطر بواسیر می‌شود.

علائم معمول بواسیر


علائم شایع بواسیر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خونریزی با رنگ قرمز روشن: اگر مبتلا به هموروئید هستید، ممکن است خون به رنگ قرمز روشن را روی دستمال توالت، در کاسه توالت یا روی سطح مدفوع مشاهده کنید.
  • پرولاپس: در صورت ابتلا به بواسیر ممکن است پرولاپس را نیز احساس کنید. یعنی زمانی که هنگام عبور مدفوع، بواسیر پایین می‌آید. بواسیر معمولاً به طور طبیعی به داخل باز می‌گردد یا می‌تواند به عقب رانده شوند، اما گاهی اوقات پایین می‌مانند.
  • ترشح مخاط: گاهی اوقات بواسیر برآمده می‌تواند باعث خروج مخاط از مقعد شود.
  • درد: ممکن است یکی از علائم هموروئید درد باشد، اما درد غیر معمول است. درد حاد و ظاهر توده بیرون‌زده از مقعد می‌تواند نتیجه ترومبوز بواسیر باشد. برای رفع این ناراحتی به پزشک مراجعه کنید. این مشکل اغلب با جراحی فوری قابل درمان است.

انواع هموروئید


دو نوع اصلی هموروئید وجود دارد. هموروئید ممکن است در قسمت داخلی یا خارج بدن ایجاد شود.

  • هموروئید داخلی فقط در داخل مقعد در ابتدای راست‌روده رخ می‌دهد و معمولاً توسط پزشک قابل مشاهده یا احساس نیست. بواسیر داخلی ممکن است از داخل مقعد عبور کرده و باعث بواسیر خارجی شود.
  • هموروئید خارجی در دهانه مقعد اتفاق می‌افتد و ممکن است از حفره مقعد بیرون بزند. هر دو نوع بواسیر می‌توانند همزمان رخ دهند. برای تشخیص نوع بواسیر حتماً به پزشک معالج خود مراجعه کنید، به خصوص اگر خونریزی رخ دهد.

تشخیص هموروئید


تشخیص هموروئید از طریق مراجعه به پزشک انجام می‌شود که مقعد و روده شما را معاینه می‌کند. آزمایش رکتوم ممکن است با استفاده از انگشت با دستکش انجام شود. در صورت مشاهده خون، ممکن است یک آزمایش انجام شود تا داخل مقعد (آنوسکوپی) یا روده بزرگ (سیگموئیدوسکوپی یا کولونوسکوپی) بررسی شود.

درمان بواسیر


اگر مبتلا به بواسیر هستید و آن را احساس می‌کنید، ممکن است برای شما ناراحت کننده باشد. اگر بواسیر شما آویزان شود یا ترشحات داشته باشد، ممکن است در سایر جنبه‌های زندگی شما، مانند زندگی جنسی شما، تأثیر بگذارند. اما سعی کنید نگران نباشید. این علائم معمولاً در طی یک ماه بهبود می‌یابند و توده‌ها کوچک می‌شوند، اگرچه ممکن است دوباره برگردند. در این میان، درمان‌های زیادی وجود دارد که می‌توانند علائم شما را تسکین دهند. اگر خونریزی متناوب از بواسیر خود دارید، تغییر رژیم غذایی و سبک زندگی برای جلوگیری از یبوست ممکن است تمام موارد مورد نیاز شما برای بهتر شدن باشد. برای اطلاعات بیشتر به بخش خودیاری ما در بالا مراجعه کنید.

برای جلوگیری یا درمان هموروئید چه کاری می‌توانم انجام دهم؟


  • رژیم غذایی پر فیبر: اگر قصد دارید رژیم غذایی با فیبر زیاد داشته باشید و آب زیادی بنوشید (بین شش تا ده لیوان در روز)، باید بتوانید مدفوع خود را نرم نگه دارید. این کار به شما کمک می‌کند بدون فشار آوردن به خود مدفوع خود را دفع کنید. بعضی اوقات پزشک یا متخصص تغذیه شما یک مکمل فیبر را برای کمک به شما توصیه می‌کنند.
  • از فشار آوردن به خود در توالت خودداری کنید: سعی کنید هنگام رفتن به توالت، به خودتان فشار وارد نکنید (خیلی زور نزنید). بهتر است سعی کنید مدفوعی را از بدن خود عبور دهید که بدن شما آمادگی دفع آن را داشته باشد.

پزشک چه درمانی را می‌تواند انجام دهد؟


  • تزریق درمانی: تزریق را می‌توان به داخل هموروئید انجام داد که ضرری ندارد. این امر باعث کوچک و چروکیده شدن آن شده و به متوقف کردن خونریزی کمک می‌کند. تزریق می‌تواند به مدت چند ساعت درد مفرط ایجاد کند و ممکن است برای چند روز خونریزی یا ترشحات مخاطی ایجاد شود. در صورت احساس درد، می‌توانید یک مسکن ساده (مانند پاراستامول) مصرف کنید. هیچ دلیلی وجود ندارد که پس از این عمل کوچک نیازی به متوقف کردن فعالیت‌های عادی خود داشته باشید. این روش درمانی در صورت لزوم، معمولاً در فواصل تقریبی شش هفته قابل تکرار است.
  • بندینگ: بندینگ درمانی است که می‌تواند برای کنترل خونریزی و پرولاپس (برآمدگی) بسیار مؤثر باشد. یک باند لاستیکی کوچک در اطراف بواسیر قرار می‌گیرد که بعد از آن زخم می‌شود و از بین می‌رود. این کار معمولاً باعث بروز برخی ناراحتی‌ها می شود که با مسکن‌های ساده قابل کنترل است. همچنین ممکن است یک حمام سیتز (یک حمام 15 دقیقه‌ای در آب به همان اندازه گرم که می‌توانید تحمل کنید) داشته باشید. برای چند روز ممکن است خونریزی یا ترشحات مخاطی وجود داشته باشد، اما این نباید شما را از انجام فعالیت‌های عادی روزانه بازدارد. این روش درمانی در صورت لزوم، معمولاً در فواصل تقریبی شش هفته قابل تکرار است.
  • هموروئیدکتومی: برای برخی از انواع هموروئید یا در صورت عدم موفقیت سایر درمان‌ها، ممکن است عملی به نام هموروئیدکتومی انجام شود. در این عمل، بواسیر از طریق جراحی برداشته می‌شود.

در صورت مشاهده خونریزی از روده بعد از درمان بواسیر، چه کاری باید انجام دهم؟


از آنجا که بواسیر همیشه پس از یک درمان قابل درمان نیست، ممکن است علائم بیماری شما دوباره عود کند. ممکن است نیاز باشد یک قرار ملاقات پیگیری داشته باشید یا می‌توانید در کلینیک قرار ملاقات بگذارید تا در مورد یک دوره درمانی دیگر صحبت کنید. اگر، با این وجود، چندین هفته پس از درمان موفقیت‌آمیز دچار خونریزی شدید، نباید خودبه‌خود به این نتیجه برسید که بواسیر شما عود کرده است. خونریزی از روده یا اطراف آن می‌تواند به دلیل انواع بیماری‌های دیگر نیز ایجاد شود و در صورت شک و تردید باید با پزشک عمومی خود مشورت کنید. علائمی که خونریزی دلایل دیگری غیر از هموروئید را نشان می‌دهد عبارتند از:

  • خون قرمز تیره (که معمولاً منشا آن بالاتر از روده است).
  • خون در مدفوع مخلوط می‌شود.
  • خونریزی همزمان با یک تغییر مداوم در عادت روده. به عنوان مثال، افزایش مدفوع شل یا افزایش تعداد عملکرد روده.
  • خونریزی و درد شکم.
  • خونریزی و درد مقعد همزمان با مدفوع.

عمل هموروئیدکتومی چیست؟


هموروئیدکتومی عملی برای از بین بردن بواسیر (توده) است. این عمل جراحی برای برخی از انواع بواسیر مورد نیاز است ، یا اگر سایر روش‌های درمانی نتوانسته‌اند علائم را کنترل کنند.

پذیرش

 ممکن است روز عمل یا روز قبل در بیمارستان بستری شوید.

ملین و انما 

 به شما توصیه می‌شود که دو روز قبل از عمل یک ملین ملایم مانند لاکتولوز (20 میلی‌لیتر، دو بار در روز) مصرف کنید. بلافاصله قبل از عمل، پرستار به شما انما می‌دهد تا روده را تخلیه کند.

انتخاب بیهوشی

چندین نوع مختلف بیهوشی برای این عمل قابل استفاده است و این روش متناسب با نیازها و خواسته‌های خاص شما تنظیم می‌شود. متخصص بیهوشی در مورد گزینه‌های پیش روی شما با شما صحبت خواهد کرد. اگر بیهوشی عمومی را انتخاب کنید، برای کل عمل در خواب خواهید بود. برخی از بیماران بهتر است از بی‌حسی نخاعی یا قدامی استفاده کنند. این نوع بی‌حسی یک تزریق کوچک در قسمت پایین کمر است تا ناحیه را بی‌حس کنید تا جراحی احساس نشود. اگر بی حسی‌نخاعی داشته باشید، در طول عمل آگاه خواهید بود و می‌توانید با متخصص بیهوشی صحبت کنید. بسیاری از بیمارانی که تحت عمل جراحی روزانه یا جراحی 23 ساعته قرار دارند، نیازی به بیهوشی عمومی ندارند. در عوض، آرامبخشی کنترل شده و تزریق بی‌حسی موضعی می‌تواند این عمل را بدون درد و بهبودی سریع انجام دهد. بیشتر بیمارانی که آرام‌بخش به آن‌ها تزریق شده، جراحی را به خاطر نمی‌آورند.

جراحی

 بواسیر معمولاً یک مؤلفه خارجی در خارج از مقعد و همچنین مؤلفه اصلی داخل کانال مقعد دارد. بسته به تعداد توده‌ها، در دو تا چهار منطقه جداگانه حذف می‌شوند. سپس بافت‌ها با بخیه (بخیه‌ها) بسته می‌شوند و یا ممکن است زخم‌ها برای بهبودی باز بمانند. بیشتر بخیه‌ها در داخل کانال مقعد و برخی از آن‌ها در قسمت بیرونی قرار دارند. بخیه‌ها در طی یک دوره دو تا چهار هفته‌ای جذب بدن می‌شوند. لازم نیست آن‌ها را بردارید و پوشش مخصوصی نیز برای آن‌ها لازم نیست.

درد بعد از درمان


تسکین درد: به منظور به حداقل رساندن درد ناشی از عمل، اقدامات زیر انجام می‌شود:

  • در زمان جراحی بی‌حسی موضعی تزریق می‌شود. این امر باعث تسکین درد در بیشتر روز می‌شود. بعد از عمل، به شما مسکن‌هایی داده می‌شود تا از طریق دهان استفاده کنند.
  • برای جلوگیری از یبوست به مدت دو هفته ملین مصرف می‌کنید.
  • شما را به داشتن حمام سیتز (حمام 15 دقیقه‌ای در آب به همان اندازه گرم که می‌توانید تحمل کنید) روزی چند بار یا هر چند وقت یکبار که به آن احتیاج دارید، تشویق می‌کنند. این حمام بسیار تسکین‌دهنده است و می‌تواند چندین ساعت درد شما را تسکین دهد.

بهبودی بعد از عمل


 در طی چند ساعت بعد از عمل، در صورت لزوم به شما کمک می‌کنند که برخیزید و به اطراف بروید. ممکن است به طور عادی غذا بخورید و بنوشید، و ما یک رژیم غذایی با فیبر بالا و مایعات زیاد (حداقل روزانه شش تا ده لیوان آب) توصیه می‌کنیم. می‌توانید در همان روز (برای جراحی برنامه‌ریزی شده) یا در روز بعد از بیمارستان مرخص شوید. شما باید انتظار داشته باشید که مدفوع خود را طی دو تا سه روز دفع کنید، و این ممکن است در ابتدا ناراحت‌کننده باشد. مقدار کمی خونریزی پیش‌بینی می‌شود. در طی چند هفته اول ممکن است متوجه تغییر توانایی خود در کنترل باد روده شوید که برطرف خواهد شد. به شرط احساس راحتی، هیچ محدودیتی در فعالیت‌های عادی خود ندارید و ممکن است اشیاء را بلند کنید، رانندگی کنید و به محل کار خود برگردید.

 عمل جراحی هموروئیدکتومی چه خطراتی ممکن است داشته باشد؟ 

هموروئیدکتومی به طور کلی یک عمل بسیار بی‌خطر است و با خطرات کمی همراه است. با این حال، مانند هر عمل جراحی دیگری، عوارض گاهی اتفاق می‌افتد و حدود 2٪ از بیماران برای برطرف کردن یک عارضه نیاز به بیهوشی دوم دارند. بلافاصله پس از عمل ، 10-20٪ از بیماران در ادرار دچار مشکل می‌شوند و ممکن است نیاز به یک سوند برای تخلیه مثانه وجود داشته باشد. تقریباً 5٪ از بیماران خونریزی بیش از حد انتظار را تجربه می‌کنند و ممکن است بستری شدن در بیمارستان یا یک مراقبت ساده یا به ندرت یک عمل دیگر نیاز باشد. عفونت بسیار نادر است که با توجه به محل عمل، جای تعجب است. بخیه که برای بستن بافت‌ها استفاده می‌شود، گاه از هم جدا می‌شوند و زخم باز باقی می‌مانند. اگر این اتفاق بیفتد، نباید نگران باشید زیرا بهبودی همچنان به سرعت در حال انجام است. عود علائم در طولانی مدت بسیار نادر است، اگرچه ممکن است معدودی از بیماران دچار تگ‌های پوستی شوند که معمولاً نیازی به درمان خاصی ندارند.